Die is precies op tijd dood gegaan.

mei 20, 2013

Gisteren werd bekend dat de twee jongetjes die vanaf 7 mei vermist waren gevonden waren. Ze waren dood. Hun vader had hun vermoord en daarna zichzelf opgehangen. Het is natuurlijk een drama en ineens leeft iedereen mee met de moeder van die kids. Ik zie overal berichtjes en foto's van kaarsjes op Facebook en Twitter. En hoewel het natuurlijk een verschrikkelijk drama is, doe ik er niet aan mee.
Er gebeuren iedere dag drama's. Overal over de wereld worden er mensen vermoord, kinderen vermoord. En ik snap dat het voor Nederland erger is als het dichtbij huis is, maar waarom leef je alleen mee met het drama dicht bij huis?
En ook dichtbij gebeuren er zoveel andere drama's. Elke dag gaan er kinderen dood in Nederland. Ze worden niet vermoord, maar ze gaan dood aan verschrikkelijke ziektes of krijgen een ongeluk. Ook die kinderen zijn "te jong" en ook die kinderen laten een moeder achter. Is dat dan een minder erg drama? Is het verdriet dan minder groot voor die moeders omdat hun kinderen niet vermoord zijn? Nee, natuurlijk niet. Het verdriet is net zo groot. Want die moeders verliezen net zo goed een kind. Het is nog steeds niet eerlijk dat je kind moest gaan. Dat is misschien minder schokkend voor de rest van Nederland, maar voor de nabestaanden is het net zo'n groot drama. Waarom zouden we dan alleen stil staan bij die twee jongetjes?
Een vergelijkbare situatie was toen Prins Friso net in coma raakte. Er liggen in Nederlands meerdere mannen in coma. Die mannen hebben ook een gezin en kinderen. Maar als het Prins Friso is, leeft heel Nederland ineens mee, alleen omdat hij uit de koninklijke familie komt. Het is ineens zo erg dat zijn familie hem kwijt zijn, dat zijn kinderen geen vader meer hebben. Het is ineens verschrikkelijk dat hij zijn leven niet af kan maken. En heel Nederland bemoeit zich ermee. Maar van die andere mannen die in coma liggen is het net zo erg, die laten ook kinderen en een vrouw en een baan en een toekomst achter. Maar daar kijkt niemand naar om. We vinden het alleen erg dat er een bekend persoon in coma ligt. Dan staat heel Nederland ineens even stil.
Ik wil niet zeggen dat het geen drama is, maar het enige wat ik zeg is, er zijn nog zoveel meer drama's. Waarom staan we maar 1 keer per jaar stil voor het drama wat het meest in het nieuws komt? Waarom leven we alleen mee met de drama's waar we het meest over horen?
De media speelt een grote rol in hoe wij reageren op een drama. Als wij er niet over horen, bestaat het niet. Als bijvoorbeeld, de media zich niet had bemoeit met Johannes de Bultrug had niemand geweten dat hij er lag. En had niemand meegeleefd met een vis. Want eerlijk, het was gewoon een vis. En ineens was iedereen bezig met het redden van Johannes. Hij moest blijven leven. Heel Nederland was ermee bezig. Overdag stuurden ze dreigbrieven naar Ecomare, 's avonds aten ze een lekker visje bij het eten. Dat vind ik hypocriet.
En met kinderen is het veel erger. Vind heel Nederland het verschrikkelijk dat ze zo jong waren, dat ze te vroeg gegaan zijn. Kan je te vroeg doodgaan? Want als dat kan, kan je ook te laat dood gaan. Alsof je kan zeggen, die is precies op tijd dood gegaan. Waar ligt de grens? Wanneer ben je niet meer te vroeg dood gegaan. Misschien is iemand 90, maar wilde diegene per se nog een oude vriend zien. De dag voor hij diegene ziet, gaat hij dood. Dan is ie ook te vroeg dood gegaan.
Het verdriet is niet groter als iemand dood gaat op z'n 12 ipv op zijn 90ste. Er is meer rust, omdat iemand geleefd heeft op zijn 90ste, maar het verdriet is even groot.
Natuurlijk is het een verschrikkelijk drama dat die jongetjes vermoord zijn. En ik leef mee met de moeder. Maar naast dat leef ik mee met alle andere moeders die vandaag hun kinderen verloren zijn of nog gaan verliezen aan hun eigen drama's, niet alleen van het drama van de media. Ik leef mee met iedereen die vandaag hun baan verliest, iedereen die vandaag te horen krijgt dat ie ziek is. Iedereen die vandaag vecht tegen een drugs- of alcohol verslaving. Ik leef mee met iedereen met hun eigen drama, hun eigen verhaal. Met iedereen dus.

(In deze blog heb ik quotes gebruikt uit mijn eindpresentatie, geschreven door mijn regisseur. Niet alles zijn mijn eigen woorden, het is wel mijn eigen mening!)

You Might Also Like

6 reacties

  1. Alles wat de media aandacht geeft, bijv. Zo'n drama als de twee jongetjes, wordt gezien door de mensen. Mensen die zo een drama hebben gezien, willen de afloop weten.
    Waarom men dan meeleeft? Er zijn maar weinig mensen die harteloos zijn.
    Je zegt dat je niet meedoet met meeleven, maar spreekt jezelf in de laatste phrases tegen.
    Als je hoort van een drama, bedenk je je hoe jij in doe situatie zou staan. Dat is meeleven inderdaad.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zeg niet dat ik niet mee leef. Ik doe alleen niet mee aan alle twitter en Facebook berichten voor de jongetjes. Omdat ik mee wil leven met alle drama's die er vandaag plaats vinden. Ik vind de dood van de jongetjes niet iets bijzonders, niet erger dan alle andere drama's.
      Ik snap dat mensen zich sneller verbinden met drama's die groot gemaakt worden door de media. Ik vind het alleen jammer dat er dan maar 1 drama uitgelicht wordt en er de rest van het jaar niet meer aan gedacht wordt.
      En nogmaals, dit is mijn mening, mijn rare hersenspinsels die ik graag op wil schrijven en wil delen. Het is geen verwijt. En natuurlijk zijn er vast een hoop mensen die het niet met me eens zijn. Ik respecteer iedereens mening en dit is de mijne.
      Bedankt voor je reactie!

      Verwijderen
  2. Ik vind het echt veel erger als iemand jong dood gaan dan oud. Als mijn ouders doodgaan op een leeftijd van 90 jaar ben ik daar natuurlijk kapot van maar als Youri op zijn 7de vermoord zou worden vind ik dat veel en veel erger. Daar zou ik geen vrede mee kunnen hebben. Ook als iemand op een nare manier doodgaat ipv rustig in zijn slaap is veel erger vind ik. Maar inderdaad het is niet eerlijk naar alle anderen die ook jong zijn gestorven en geen aandacht hebben gehad van anderen. Maar het is wel menselijk dat als je het constant ziet en hoort dat je jezelf er toch meer in verdiept. Als je iemand kent is het verlies vele malen groter dan als je nog nooit van iemand gehoord hebt.. Door dat er zoveel over deze kinderen in het nieuws, Facebook, twitter ed. Was hebben mensen ook meer het gevoel dat ze ze een klein beetje kennen..
    Xx Lisabet

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja daar ben ik het wel mee eens. Ik ging er zelf ook over nadenken omdat ik door het nieuws datzelfde gevoel had.
      En, jou reactie zet me weer aan het denken. Zou het ook erger zijn als Youri vermoord wordt dan dat hij overreden wordt? En stel nou dat Youri op zijn 7e in zijn slaap dood gaat en je moeder op haar 90ste wordt vermoord? Is het verdriet dan weer anders?
      Wordt iemand meer gemist op de manier of de leeftijd waarop hij dood gaat?

      Verwijderen
    2. Jazeker. Je wilt dat je kind (of dat van iemand) niet dat het zoiets vreselijks meemaakt vlak voor zijn dood. Doodgaan door een ziekte is vreselijk maar dan hebben geliefden bvb tijd om afscheid te nemen en bij je te zijn. Je gunt ze de minste pijn en wat is er nu erger dan vermoord te worden door je eigen vader of moeder. Als iemand op zn wijze doodgaat is dat verschrikkelijk. En leeftijd maakt ook uit vind ik. Als je zo jong bent word je hele leven afgepakt van iemand. Natuurlijk wil ik dat mijn moeder vredig doodgaat maar zij heeft dan wel een heel leven geleefd en dat zou zij zelf ook weten. Ze heeft dan kunnen genieten van haar eigen kinderen en kleinkinderen en wat van de wereld kunnen zien.
      Die moeder van die jongetjes zou bijvoorbeeld nooit meer echt gelukkig zijn. Terwijl als je ouders doodgaan op leeftijd zou je er nog af en toe om moeten huilen maar je kan wel verder met je leven.
      X Lisabet

      Verwijderen
    3. Maar als je bijvoorbeeld ziek bent en je kan afscheid nemen en je voorbereiden op je dood, weet je ook wat je gaat missen. Dan ben je je veel meer bewust van alles wat je voor het laatst doet en wie je allemaal verdrietig achter laat. En stiekem lijkt mij dat erger dan vermoord worden. Ik zou het zelf verschrikkelijk vinden om mijn ouders te zien voor ik ze alleen achter laat.
      Maar inderdaad, voor de nabestaanden is het denk ik fijner om afscheid te nemen om het af te sluiten.

      Verwijderen