Iemand moet me knijpen, want ik geloof nog steeds niet dat dit echt gebeurt.

juni 04, 2013

Als je kiest voor een carriere als artiest, weet je dat je toekomst nooit zeker is. Niemand kan jou een baan garanderen in de entertainment industrie. Er zijn maar heel weinig plekken en heel veel opleidingen. En terwijl je nooit zeker gaat weten of je ooit later je brood kan verdienen, kies je er toch voor om in het diepe te springen en er gewoon voor te gaan. Waarom? Omdat dit het enige is wat je echt wil, het enige wat je kan. Het enige waar je echt gelukkig van wordt.
Dus leef je van dag tot dag. Kijk je wat het leven je te brengen heeft. Je auditeert, en auditeert en auditeert tot je ergens succes hebt en je heel misschien ergens een contract scoort voor een jaar. Dan heb je een jaar werk en begint daarna het hele spektakel weer opnieuw.
Ik kan snel omschakelen en kan goed omgaan met verandering. Maar toch heb ik de afgelopen maanden onder grote druk geleefd. Het was toch even heel moeilijk om geen idee te hebben van de toekomst. Ik kon geen plannen maken, ik kon niet op dingen rekenen want ik wist niet waar ik volgend jaar studeerde. Heel even vond ik het echt heel moeilijk dat ik geen idee had wat ik ging doen.
Tot vanochtend. 4 slopende auditie ronden, dagen vol stress, veel te weinig slaap en nu een 4 jarige HBO opleiding Muziektheater. Vanaf volgend jaar een echte student, met echte studiefinanciering en een studenten OV. En, het belangrijkste, voor de komende 4 jaar een toekomstplan. Ik zit even 4 jaar safe.
Het is nu gewoon zo fijn dat ik weet waar ik aan toe ben. Dat ik weet dat ik een nieuwe start kan maken op een nieuwe school en dat ik weer opnieuw mezelf kan laten zien. Een nieuw beeld van mezelf kan creëren.
De afgelopen dagen waren zenuwslopend. Normaal doe ik altijd mijn best om te denken dat ik niet aangenomen word zodat de klap minder hard aan komt. Maar waarom wil ik eigenlijk dat het minder hard aankomt? Ik wil gewoon, tot ik bericht krijg in de illusie leven dat ik aangenomen word, en als ik niet aangenomen word wil ik gewoon keihard janken.
Vanochtend werd ik de les uit gebeld. Toen ze me vertelde dat ik was aangenomen kon ik het bijna niet geloven. Mijn ouders en zus blij, mijn klasgenoten blij, 200 Facebook vrienden blij en vooral ik heel blij. En trots. En opgelucht.
Een rugtas voor stress valt van mijn schouders. Voorlopig geen audities meer. Voorlopig geen onzekerheden meer. Maar het Conservatorium in Rotterdam.
Iemand moet me knijpen, want ik geloof nog steeds niet dat dit echt gebeurt.

You Might Also Like

2 reacties