Ik zie mijn arme leven nog druipen in een plasje plas.

juli 16, 2013

Ik doe niet aan bijgeloof. Ik loop lachend onder ladders door en langs zwarte katten, ik zoek geen klavertjes vier, ik weet niet eens welke kant op hoefijzers nou ook alweer geluk brachten en ik draag geen gelukssokken/onderbroeken/bh's/korsetten/slipjes/string/boxers/oma-onderbroeken.
Het enige waar ik wel in geloof, is karma. Karma is echt. Het is me al te vaak overkomen. Lachte ik iemand uit die vogelpoep op haar schoen kreeg? Ik kreeg het op mijn hoofd...

Ik ben altijd erg voorzichtig met mijn belangrijke spullen. Een verzekering voor mijn iPhone is dan ook echt niet nodig. Die gaat toch nooit kapot. Ik ben er zo zuinig op. Ik lach altijd mensen uit als hun iPhone kapot is door hun eigen schuld. Vooral als ze hem in de wc laten vallen. Ik vraag dat me altijd af, hoe kan je in godsnaam je mobiel in de wc laten vallen? Hoe?
Zo heb ik toch wat mensen uitgelachen in mijn leven. En natuurlijk, vandaag was het mijn beurt.
Ik zie mijn arme leven nog druipen in een plasje plas, nadat mijn toilettasje van mijn werk ondersteboven in de wc was gevallen. Hardop NEEE gillend, zittend in mijn ondergoed greep ik in mijn eigen plas. Portemonnee eruit, flesje eruit, sleutels eruit, bonnetjes eruit, MOBIEL! Helemaal onderop. Helemaal nat. Terwijl ik op het vergrendel knopje druk, zie ik mijn achtergrondfoto. Even ben ik opgelucht, hij doet het nog! Maar dan zie ik de lichtjes flikkeren en het scherm wordt zwart. Totaal in paniek pak ik wat toiletpapier. Misschien helpt schudden? Nog meer papier. Fohnen?
Terwijl ik mijn leven aan het reanimeren ben, zie ik hoe de flitser aan gaat. Hé, das handig! Ik wist nooit hoe die aan moest. Die doet het in ieder geval. Maar meer beweging dan dat krijg ik er niet meer in.
'Mam, ik heb mijn leven in de wc laten vallen.' Is het eerste wat ik zeg als ik thuis kom. Mijn moeder snapt natuurlijk gelijk dat het over mijn iPhone gaat en staat al met de rijst in haar handen. Een nachtje in de rijst laten liggen en hopen dattie het morgen weer doet...

Normale mensen bedoelen met hun leven hun echte leven. Werk, school, vrienden, familie. Bij mij is mijn leven dus mijn iPhone en mijn Macbook. Nu moet ik dus op zoek naar een nieuw leven, moet ik echte vrienden maken en echte gesprekken voeren enzo. Fuck mijn leven. Ohnee, dat kan in mij geval niet. Of, eigenlijk toch wel. IEL! Zou daar een app voor zijn?
In ieder geval, wat ik hiermee wil zeggen is: Wees altijd lief voor andere mensen, ten eerste weet je nooit wat voor verhaal mensen hebben. Je weet nooit wat die mensen hebben meegemaakt waardoor ze zo geworden zijn. En als je aardig bent tegen mensen, ben je zelf gelukkiger. En ten tweede, en dit is eigenlijk de belangrijkste reden. Karma is a bitch, she really is. En ze zal je ooit te grazen nemen als je niet aardig tegen mensen bent.
Hoe dan ook is het kwalitatief uitermate teleurstellend dat ik mijn leven nu kwijt ben. Ik hoop dat ie nog gemaakt kan worden bij de telefoondokter. Anders ben ik deze week jarig en weet ik waar al mijn verjaardagsgeld aan op gaat: een iPhone 5. Als ik dan echt een nieuwe moet kopen, moet ik er natuurlijk wel beter uitkomen dan het oude.
Thanks so much karma. I will karma you back someday.

You Might Also Like

0 reacties