Niet met droge ogen, maar wel met een opgeheven hoofd ga ik een nieuw avontuur tegemoet.

juli 08, 2013

De afgelopen 4 dagen heb ik iedere dag gehuild. Ik ben een emotioneel labiel wrak, ik huil om de kleinste dingen en ben echt heel slecht in afscheid nemen.

10 jaar geleden besloot ik dat ik van musical mijn werk wilde maken. Ik deed auditie bij een vooropleiding in Zoetermeer en werd aangenomen. In mijn eerste twee jaar lag ik niet goed in de groep, ik had weinig vrienden en was eenzaam. Maar toch hield ik het vol. Ik deed de vooropleiding niet om vrienden te maken, ik deed het voor mezelf. Ik deed die vooropleiding omdat ik de beste wilde worden en daar had ik niemand bij nodig. Het ding aan musical is: het is eenzaam. Met slijmen en ellebogenwerk kun je heel ver komen. Als je anderen alles gunt, krijg je zelf nooit de rol waar iedereen van droomt. Je moet het jezelf het meeste gunnen.
Nadat ik toch een jaar gestopt was omdat ik het niet meer uithield, kreeg ik het jaar daarna een leukere groep. Tegen alle verwachtingen in maakte ik vrienden voor het leven. En ik heb nog vier geweldige jaren vooropleiding gehad.
En toen ging ik naar de DAPA, wat van dezelfde school was. Ik kwam in een nieuwe klas en daar moest ik zo aan wennen. In mijn laatste jaar vooropleiding hadden we zo'n hechte groep, hoe kon ik diezelfde vriendschap krijgen met nieuwe mensen?
Afgelopen donderdag had ik mijn laatste eindpresentatie met ongeveer diezelfde groep mensen. Er zijn wat mensen bijgekomen of afgevallen, maar het was ongeveer de groep waarmee ik twee jaar geleden ben begonnen.
Al een week van te voren waren we allemaal in een sentimentele ik-ga-iedereen-zo-erg-missen bui. We hebben in een week meer geknuffeld dan in de twee jaar ervoor. 
De vriendschap kwam er, en die was nog veel closer dan mijn laatste jaar vooropleiding. Mijn klas bij Dapa was zo bijzonder. Iedereen was zo anders, en toch kon iedereen het met elkaar vinden. Zij hebben mij, als half autistische freak, me laten openstellen, ze hebben me geaccepteerd en zijn van me gaan houden. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik van mezelf kon gaan houden. Ze hebben mij meer mij gemaakt dan ik dacht dat ik kon zijn. 
We waren met z'n allen een groep die elkaar alles gunden. Die elkaar niet naar beneden haalden, maar juist iedereen liet stralen. Mijn hele klas zorgde ervoor dat iedereen zijn beste kanten verder kon ontwikkelen en kon laten zien. Dat is zo bijzonder in de musical.
Dapa is een relatief kleine opleiding met maar max 80 man. Ik kende dan ook iedereen op mijn school. We noemden elkaar de DAPA-familie. Wat best een goede benaming was aangezien ik vaak meer op school was dan thuis. Dus naast de mensen in mijn klas heb ik zoveel vrienden gemaakt! Het was echt mijn familie.
Nu ga ik een nieuw avontuur aan. Een HBO opleiding in Rotterdam, dat is wel wat anders dan dat vertrouwde Zoetermeer. En natuurlijk heb ik er onwijs veel zin in, omdat ik deze geweldige kans krijg en ik ga er zoveel leren. Ja, ik heb er zelf voor gekozen en ik heb nog geen moment spijt gehad van die keuze. Maar dat betekend niet dat ik het makkelijk of leuk vind om weg te gaan. Het tegenovergestelde. Het liefst zou ik iedereen van DAPA meenemen naar Rotterdam.
Maar omdat dat natuurlijk niet kan, neem ik afscheid van de DAPA-familie. Ik heb zoveel geleerd in 8 jaar. Alles wat ik weet over musical, heb ik daar geleerd. Maar ook heb ik daar geleerd wie ik ben en dat ik trots mag zijn op wie ik ben. Op DAPA ben ik een ander persoon geworden. En ik zou nooit slecht kunnen praten over DAPA.
Ik hield het donderdag niet droog tot het eind van de voorstelling. Ik ga het zo missen. Ik ga al mijn vrienden natuurlijk nog wel zien, maar ik zal geen deel meer zijn dan de groep en dat ga ik denk ik nog het meest missen.
Maar na vier dagen veeg ik de tranen uit mijn ogen. De mensen die ik ontmoet heb blijven in mijn hart. Maar mijn oog rijkt naar de toekomst. Niet met droge ogen, maar wel met een opgeheven hoofd ga ik een nieuw avontuur tegemoet.

You Might Also Like

0 reacties