Als je echt in jezelf gelooft, hoef je mensen niet naar beneden te halen.

augustus 11, 2013

Ik heb een hekel aan roddelen. Ik haat achterbakse mensen. En het liefst doe ik er ook niet aan mee. Dat komt vooral doordat ik vroeger vriendschappen verpest heb, omdat ik over mijn vriendinnen roddelde. Dus nu houd ik me er zo veel mogelijk buiten. Natuurlijk lukt dat niet altijd. Maar ik probeer het toch. Ik wil namelijk niet zomaar over mensen oordelen. Iedereen heeft een verhaal. Dus ja, misschien ziet iemand er raar uit of doet ie iets dat niet normaal is, maar dat komt waarschijnlijk door iets wat diegene heeft meegemaakt. Je weet nooit wat mensen gemaakt heeft, en dus mag je niet oordelen vind ik.
Daarom doe ik niet mee aan roddelen. En zolang ik er niks van weet, mogen andere mensen over mij roddelen wat ze willen. Als ik niet weet wat ze over mij zeggen doen ze maar. Stiekem vind ik het dan zielig dat die mensen tijd en energie stoppen in het praten over mij. Ik heb nog liever dat ik op die manier opgemerkt word dan dat ik onzichtbaar ben en er niemand over mij praat. Maar als ik dan hoor wat iemand over me gezegd heeft, zeg ik dat het me niks doet. Maar diep vanbinnen ga ik twijfelen aan mezelf en word ik onzeker.
'Hij zei dat hij echt niet begrijpt dat je aangenomen bent. Hij vindt je echt niet goed.' Spookt er door mijn hoofd. Ik weet nooit zo goed wat ik met zulke informatie moet. Oké, hij vind me niet goed genoeg. Maar toch ben ik aangenomen. Dus waarom zou ik me er zorgen om maken?
Maar toch vreet het aan me. Ik ben zo aardig tegen hem geweest, heb nog nooit iets negatiefs tegen hem gezegd, ik dacht dat het wel klikte tussen ons. Waarom is hij dan zo gemeen over mij?
Aan wraak denk ik nooit. Ik ga me niet verlagen tot zijn niveau en ook achterbaks tegen hem doen. Dat is niks voor mij. Zoals ik al zei, ik roddel niet.
Maar mijn eerste impuls is om hem te bewijzen dat ik wel goed genoeg ben. Ik moet hem laten zien dat ik aardig en goed ben en dat ik daar thuis hoor. Ik zal hem eens laten zien wat ik kan.
Pas als ik erover nadenk, bedenk ik me hoe stom dat klinkt. Waarom zou ik me focussen op hem? Hij is zo kinderachtig dat hij achterbaks moet zijn. En waarschijnlijk ook onzeker omdat hij anderen zo naar beneden moet halen en niet gewoon kan geloven in zijn eigen talent.
- Als je echt in jezelf gelooft, hoef je mensen niet naar beneden te halen. Als je echt in jezelf gelooft, kan je anderen samen met jou laten stralen en kan je in andere mensen het goede zien. -
En tegelijkertijd ben ik onzeker omdat ik zijn mening een feit laat zijn. 'Hij vindt dat ik niet goed genoeg ben, dus dan zal dat wel zo zijn.' Nee, dat is niet waar. Ik ben aangenomen en ik ben goed. En als hij dat niet ziet, dan is dat zijn probleem. Dus als ik hem zou moeten overtuigen, ben ik alleen maar op hem gefocust. En ik ben daar niet voor hem, ik ben er voor mezelf. Om te leren dat ik goed ben en om beter te worden, om mezelf te overtuigen dat ik daar hoor.
Dus het enige wat ik moet doen is me echt niks van hem aantrekken en gewoon mijn opleiding gaan volgen. Hij heeft een mening over mij, en ik heb nu een mening over hem. Maar ik heb ook een mening over mezelf en ik weet dat hij niks over mij te zeggen heeft. Ik hoef hem niet te overtuigen dat ik goed ben, ik ben het al. Hij komt daar vanzelf wel achter.

You Might Also Like

0 reacties