Ik heb helemaal geen tijd om verkouden te zijn.

september 09, 2013

Om 2 uur 's nachts lig ik nog steeds wakker. Na een aantal nutteloze ontspanningsoefeningen, besluit in toch maar aan de paracetemol en de strepsils te gaan. Om kwart voor 3 val ik in slaap, 3,5 uur later maakt de wekker me wakker. Wat een rotnacht om je week mee te beginnen.

Ik geniet van een warme douche. Föhn mijn haar extra droog, want met nat haar over straat is nu echt een no-go. Ik trek een trui en een sjaal en een jas aan en neem een extra grote kop thee voor ik de deur uit ga.
Het is er weer, keeltyfus. Dit keer in de vorm van een soort kriebelhoestachtige pijn (zonder de echte kriebelhoest gelukkig) en 1 verstopt neusgat. Ik snap wel hoe ik verkouden ben geworden. Het is waarschijnlijk overbelasting. Van in de zomer af en toe een liedje zingen, naar iedere dag intensief mijn stem trainen. Daarbij heb ik mezelf de afgelopen week geen avond vrij gegeven, moest ik mijn korte broekje en hemdje in de regen naar huis, omdat het weer ineens was omgeslagen en als klap op de vuurpijl, heb ik gisteren nog even buiten een optreden in kostuum gedaan
(kostuums die niet bij het weer pasten).
En daarbij heerst het ook nog, dus het is niet gek dat ik hier last van hem. Desalniettemin (dit woord had ik nog nooit in mijn leven gebruikt!!) is het erg vervelend aangezien ik morgen zangles heb en ik mijn solo's moet repeteren voor de repetitie van volgende week en omdat ik op een conservatorium zit.
Maar ik weet de procedure bij keelpijn: thee met honing drinken, veel slapen en je stem zo min mogelijk belasten. (En dan kan je ook nog zout gorgelen, gember achter je kies stoppen en een ui naast je bed zetten, maar dat soort dingen heb ik nog nooit gedaan). En het belangrijkste: stress helpt niet. Dus probeer ik rustig te blijven en bid ik tot God dat het morgen over is. Of nog beter, dat het op de helft van de dag weg trekt. Want ik heb natuurlijk weer helemaal geen tijd om verkouden te zijn.

You Might Also Like

0 reacties