Ik zie eruit alsof er zes vrachtwagens over me heen zijn gereden.

november 26, 2013

Terwijl ik nog lekker met mijn hoofd in dromenland, hoor ik op de achtergrond 'Nothing compares to you' van Jimmy Scott. Het nummer dat ik gisteren als wekker gekozen heb. Met moeite doe ik mijn ogen open en kijk naar de tijd op mijn mobiel: 6.30... Waarom is het weer zo vroeg?

Ik blijf nog even liggen en check de notificaties op mijn Facebook. Mensen hebben de foto die ik gisterenavond geplaatst heb, geliked. Als ik 1 minuut later klaar ben, besluit ik toch nog even tien minuutjes te blijven liggen, gewoon omdat het kan. Ik zet mijn wekker opnieuw, nu om 6.40 en ga weer liggen. Ik weet dat het niet slim is om langer te slapen, want de tijd die ik extra blijf liggen, kom ik later altijd te kort waardoor ik altijd te laat ben en moet haasten. Maar dat maakt me nu vrij weinig uit, ik wil gewoon nog slapen. 
6.40, weer hoor ik Jimmy Scott zingen. Oké, nu moet ik er echt uit. Met moeite wurm ik me mijn bed uit en waggel naar de wc.
Vorig jaar deed ik iedere dag mijn best om er leuk uit te zien, nu pik ik van de grond af wat het dichtst bij ligt. Het is deels wat ik gisteren aan had, deels wat al een week op de grond ligt. Maar zo lang het niet stinkt kan ik het aan. Douchen doe ik niet, ik ga toch zodra ik op school ben de piepjestest rennen, wat heeft douchen dan voor zin? 
Ik bind mijn haar in een rommelige knot, doe nog net de moeite om het van te voren even de kammen, anders krijg ik die klitten er nooit meer uit.
Zuchtend sta ik voor de spiegel. Ik zie er verschrikkelijk uit, alsof er zes vrachtwagens over me heen zijn gereden. En zo voel ik me ook. Ik staar naar mijn diepe wallen. Normaal zou ik daar nu een dikke laag concealer op smeren, maar ik heb er gewoon geen zin in. Geen make up dus vandaag.
Om 7 uur loop ik de woonkamer in. Het hele huis in nog donker, zelfs mijn zusje is nog niet op. En voor het eerst dit jaar ben ik veel te vroeg klaar, ik moet de tram van kwart voor 8 hebben. Rustig maak ik mijn ontbijtje, zet ik TLC aan en open ik bloglovin op mijn laptop, iets waar ik normaal doordeweeks geen tijd voor heb. Terwijl ik langs mijn favoriete bloggers scroll, komen mijn moeder en mijn zusje binnendruppelen. 
'Zal ik een lunchpakketje voor je maken, Britt?' Normaal doet ze dat nooit, maar ik ga volgende week het huis uit en ik snap dat ze nu nog even wil moederen. En ik ben blij, want het brood dat mamma smeert, is altijd lekkerder. Ze heeft zelfs een schoen uit mijn kamer gepakt en er een chocoladeletter in gedaan. Eigenlijk zouden we onze schoen niet meer zetten. Mijn zusje is ondertussen bijna 12 en mijn ouders hadden er geen zin meer in. Toch heb ik al 3 keer onverwacht iets in mijn schoen gehad. 
Terwijl mijn moeder mijn tas vult met eten, blijf ik net iets te lang bij mijn blogs hangen, waardoor ik alsnog moest haasten. Geen tijd om mijn tanden te poetsen, gelijk jas aan en gaan. In de overvolle tram en trein weet ik een plekje te veroveren. Het meisje tegenover me, met een doorzichtige toilettas vol Mac make up kijkt me verbaast aan. Ja, ik zie er verschrikkelijk uit en nee, ik heb geen make up op. Schijt! 
In plaats van school werk doen in de trein, sla ik mijn Linda meiden open en blader ik langs Dreetje Hazes, Celinde Schoenmaker en tieten.
Uiteindelijk val ik zowat de trein uit, slof ik door het station, weet ik weer de geur van de croissantjes te weerstaan en loop ik weer op een andere manier (door de verbouwing is de omgeving om Rotterdam centraal elke dag anders) richting Codarts. 
Eenmaal op school zien gelukkig al mijn klasgenootjes er zo uit als ik, en moeten we de piepjestest rennen. De laatste keer dat ik dat deed, zat ik op de middelbare school en stopte ik zodra ik een zes had. Nu schep ik op dat ik er vol voor ga. 
De uitslag is dramatisch, ik haal trap 5 met een belachelijk hoge hartslag. Achja, ik geef de schuld maar aan het slaaptekort en de oververmoeidheid, dan is je conditie ook slechter.
De rest van de dag ben ik kapot en heb ik keelpijn door mijn hoge adem en de erge inspanning.

Om half 12 's avonds plof ik met een kop thee achter mijn laptop. Mijn trein had vertraging, toen kwam mijn tram ineens niet langs mijn station en moest ik helemaal om reizen. Ik ben eigenlijk gesloopt, maar ik moet van mezelf nog even deze blog afmaken. Daarna ga ik zo snel mogelijk slapen, om dit rtime morgen en de rest van de week gewoon weer vrolijk te herhalen.
Achja, je moet er iets voor over hebben, studeren. Nog drie weken, dan komen de zenuwslopende tentamens waar ik nu al nachtmerries van heb, en dan kan ik drie weken lang slapen. Wat heb ik daar zin in. Slaap. Nooit gedacht dat ik daar zo innig naar zou verlangen.


You Might Also Like

0 reacties