Vijf jaar geleden had ik niet durven hopen dat ik er nu zo bij zou zitten.

december 20, 2013

Waarom doe ik dit eigenlijk?
Dat vraag ik me altijd af voor een belangrijk optreden of een auditie. Waarom martel ik mezelf zo? Al die zenuwen die je vanbinnen opvreten, dat is het verschrikkelijkste gevoel dat ik ken.
Zeker als je het belangrijkste zangtentamen van het jaar hebt en precies op die dag de metro's niet rijden waardoor je er een uur over doet om op school te komen en je een taxi moet nemen waardoor je ook nog tien euro kwijt bent en dan vervolgens ook nog als eerste moet zingen om 10 uur 's ochtends. Dan denk je pas echt: Waarom doe ik dit, in godsnaam?
Maar zodra ik er dan eenmaal sta, mijn ding mag doen, mijn stem mag laten horen, geniet ik altijd toch. Want uiteindelijk blijft het toch het gene wat ik het liefste doe, ook al voelde het daarvoor niet zo.
Maar zeker nu ik op het conservatorium zit en iedereen minstens zo goed zingt als ik, wat ik niet gewend ben na (bijna) altijd een van de besten te zijn, gaat de onzekerheid toch weer knagen. Ik schat mezelf ergens onderaan de klas qua zangniveau en het zou me niks verbazen als ik een onvoldoende haal voor dit vak, denk ik in de nog slopendere dagen erna, wachtend op de uitslag. Alle mogelijke scenario's zijn in mijn hoofd al voorbij gekomen als ik op donderdag het klaslokaal inloop om mijn cijfers te horen.
'We zijn erg streng geweest dit jaar.' Hoor ik mijn leraar zeggen. Het is niet gek dat ze streng zijn, er is niet veel werk en je kan nou eenmaal niet iedereen laten afstuderen. Alleen het beste van het beste krijgt werk. Dus niet iedereen uit de klas kan zijn propedeuse halen. Aan het einde van het eerste jaar kan je nog weggestuurd worden, wat verschrikkelijk is na al die zware auditie rondes die we al achter de rug hebben. We zijn nog steeds niet zeker van onze plek op school.
Om mensen weg te kunnen sturen, moeten ze in december waarschuwingen uitdelen. Een waarschuwing waarmee de leraren aangeven twijfels te hebben bij je vooruitgang van het komende half jaar. En bijna iedereen krijgt altijd een waarschuwing.
Iedereen is er al sinds september mee bezig. Als ik maar geen waarschuwing krijg. Rekenen op een waarschuwing, hopen op zevens.
Zenuwachtig kijk ik mijn klasgenoten aan. We zitten met z'n allen in een kring en krijgen straks in groepsverband onze cijfers. De schade is aardig beperkt: 5 zonder waarschuwing (dat is veel), waarvan 1 meisje. En hoe leuk het ook zou zijn om deze blog te schrijven en dan te kunnen vertellen dat ik dat ene meisje was, het is niet zo. Ook ik heb een waarschuwing op zak. Waar ik natuurlijk totaal niet van geschrokken ben. Ik had hem wel verwacht.
Een waarschuwing op spel, waar ik een 5 voor had. Mijn een fijne feedback en het vertrouwen van de lerares dat, als ik eraan zou gaan werken, het echt wel goed moest komen.
Maar daartegenover wel een 7 voor zang. Ik ben een van de 5 mensen met een 7. Hoe dan? Iedereen is zo goed, en dan krijg ik een 7? Begrijp me niet verkeerd, ik klaag niet. Integendeel, ik ben nog nooit zo blij en trots geweest. Maar zelfs na mijn feedback begrijp ik mijn cijfer niet helemaal.
Zelfs mijn 6,5 voor dans, waar ik teleurgesteld in was, snap ik na mijn feedback.
En het klinkt misschien stom, want ik heb een waarschuwing en ik heb een vijf, ik ben zo blij met m'n beoordeling. Ik had nooit gedacht dat ik ook maar in de buurt zou komen van zulke goede cijfers. Ik had altijd gedacht dat ze toch niet genoeg vertrouwen in me zouden hebben, dat ze spijt zouden hebben dat ze me hadden aangenomen, omdat ik bij de audities ook al een twijfelgeval was. En ik heb er ook alle vertrouwen in dat ik die ene vijf op kan halen en dat ik dus gewoon mijn propedeuse kan halen.
Tijdens mijn feedback van spel, merk ik dat ik vol schiet. 'Vind je dat vervelend?' Vraagt de lerares me.
De tranen stromen over mijn wangen als ik het uitleg: 'Nee, helemaal niet, ik ben juist heel blij. Ik ben gewoon heel moe en alle stress moet er even uit.' Huilend neem ik de rest van mijn fijne evaluatie in me op. Ja, ik ben een emotioneel wrak, alweer. Ik schaam me er niet eens meer voor, mede omdat ik niet de enige in de klas ben die zit te janken. We zijn emotionele mensen.
'Ik vind je wel een heel lief persoon, dat wil ik nog even tegen je zeggen. Dat valt heel erg op. Dat jij zo lief bent tegen iedereen.' en 'Ik vind je echt een hele fijne leerling, jij bent zo iemand die niet alleen kan troosten, maar ook kritisch kan kijken en op een goede manier feedback mee kan geven en dat is heel fijn voor je medestudenten.' en 'Britt is echt degene die de klas bij elkaar houdt.' blijven me misschien nog wel het meeste bij uit de feedback gesprekken. Ik, het meisje dat moeite had met vrienden maken en vooral vrienden houden. Het meisje dat vaak alleen was, dat nog net niet in haar eentje naar het gala fietste, dat meisje houdt nu de klas bij elkaar. Dat is het grootste compliment dat ik kan krijgen. Ik denk nog steeds wel eens, waarom zou jij in godsnaam bevriend willen zijn met mij? Maar om te horen dat ik een fijn persoon ben, dat mensen mij oprecht lief vinden, dat is wat ik altijd het meest heb gewild.
's Avonds zitten we met de hele klas in mijn kleine woonkamertje. Overal om ons heen staat eten, er zijn al minstens drie glazen wij over de bank gegaan en over mijn gloednieuwe trui. Op mijn schoot ligt iemand te slapen, ik hoor gelach, en ik ben gelukkig. Gelukkig dat ik hier zit, dat ik hier voorlopig nog wel even blijf zitten, met al deze geweldige mensen om me heen. Vijf jaar geleden had ik niet durven hopen dat ik er nu zo bij zou zitten. En ik kan antwoord geven op de vraag die ik mezelf drie dagen geleden stelde: Waarom doe ik dit? Omdat ik niets liever zou willen. Daarom.


You Might Also Like

0 reacties