Ik geloofde dat Peter Pan echt bestond en me mee zou nemen naar Neverland.

januari 12, 2014

Ik geloofde vroeger dat Peter Pan echt bestond. Dit is geen grapje. Ik geloofde dat hij echt bestond, dat hij 's nachts bij me langs kwam en dat hij me mee zou nemen naar Neverland. En nu ik erover nadenk, lijkt dat me helemaal geen slecht idee.
Over een half jaar en zes dagen word ik twintig. Dan zijn mijn tienerjaren echt voorbij. En, ik wil nu niet zeggen dat mijn tienerjaren zo vreselijk geweldig waren, toch wil ik ze nog lang niet kwijt. Het voelt gek, want leeftijd is maar een getal. En twintig is helemaal niet oud. Iedereen om me heen is twintig. En toch voelt het alsof de helft van mijn leven al over is.
Ik riep altijd heel hard dat ik op mijn 35ste dood wilde gaan, op een hele tragische manier. Een vliegtuigongeluk klonk altijd wel heftig. Zoiets wilde ik. Want na je 35ste, dan wordt er toch echt verwacht dat je iets gaat doen met je leven. Dat je kinderen hebt, een gezin maakt, dat je een baan hebt waar je tot aan je pensioen van kan leven. Dat je een leven hebt. En ik zie niet voor me hoe dat dan in elkaar moet zitten. Alleen al het idee aan kinderen levert bij mij kortsluiting op, want dat zie ik gewoon niet voor me. Ik zie mezelf nooit met kinderen voor me. Ik heb me mezelf überhaupt nog nooit ouder voorgesteld dan dat ik nu ben. Dus ook al denk ik altijd dat ik mijn toekomst plan klaar heb liggen, misschien heb ik dat wel niet. Ik weet dat mijn zus haar hele toekomst al voor zich ziet. Zij heeft haar kinderen in haar hoofd al gemaakt, haar huis al gekocht en ingericht. Ik kan me mezelf nog niet eens voorstellen dat ik op kamers woon, wat ik al doe. Dus hoe moet ik me mijn leven voorstellen na mijn 20ste, en mijn 21ste?
Heeft iemand zich wel eens voorgesteld hoe het is om oud en bejaard te zijn? Om in een tehuis te zitten, niet meer zelf te kunnen eten of drinken of denken. Dat alles voor je gedaan moet worden. Dat iedereen die je lief is, al gestorven is en dat je helemaal alleen bent. Niemand die je op komt zoeken. Dat vind ik misschien nog wel het engste aan dat ik geen kinderen wil. Wie komt me dan opzoeken als ik achter de geraniums zit? Of eindig ik dan helemaal alleen?
Als ik me iets voor moet stellen in mijn toekomst, zie ik mezelf lopen in New York. Met mijn knappe man aan mijn zijde. Tja, dat ik geen kinderen wil, betekend niet dat ik niet wil trouwen. We liggen de hele dag in ons bed met witte lakens, in ons appartement met veel ramen en een prachtig uitzicht. We lijken allebei geen werk te hebben, maar wel een heleboel kleding en mooie spullen. Ik ben geen dag ouder dan dat ik nu ben, en de man naast me is Robert Pattinson (Jup, still hoping). Dat lijkt me geen waterdicht toekomst plan.
Ik wil heel veel met mijn leven, ik zie altijd heel veel dingen voor me, maar ik wil het altijd al binnen twee jaar. Ik heb geen tienjarenplan. Of tienjarendromen. Ik wil de dingen die ik wil nu. Zodat ik er niet ouder voor hoef te worden.
In juli word ik twintig. Langzaam dringt het tot me door. Geen kans om nog tienermoeder te worden. Misschien vind ik het enge aan geen tiener meer zijn, dat ik voor mijn gevoel nog niks bereikt heb. Ik heb pas drie jongens gezoend in mijn leven, ik ben nog nooit verder gegaan dan dat, ik heb nog nooit een serieuze relatie gehad. Hoe moeten mensen mij dan serieus nemen op mijn twintigste. Ik voel me net een kind van twaalf. Ik ben geen tigger. Zeg me dat ik nog geen tigger ben.
Ik ben niet bang voor slangen of spinnen of vleermuizen. Ik ben niet bang voor hoogtes of kleine ruimtes. Ik ben bang voor bellen, voor vuurwerk. En ik ben bang om ouder te worden. Zo, I said it. Maar ja, dan vraag ik me af, wie niet?




You Might Also Like

0 reacties