In de ban van Tinder.

januari 26, 2014

Donderdagavond, half acht, Vapiano (Vapi in de volksmond), heerlijke pasta en lieve klasgenootjes, een voorstelling in het verschiet en onder iedere hand een mobiel die plaatjes weg aan het schuiven is. Ja, wij zijn helemaal in de ban van de nieuwe hype, Tinder. Of, nouja, nieuw, zo nieuw is het natuurlijk niet. Ik oktober was ik al helemaal into Tinder, maar toen was ik zo verstandig het weer te verwijderen. Helaas was ik afgelopen week weer zo dom om de app weer te downloaden.
Tinder, het is eigenlijk een soort vleeskeuring. Je krijgt foto's te zien van jongens bij jou in de buurt. Mocht je die leuk vinden en dat is wederzijds, ben je een match en kan je chatten. Alles hangt dus af van de eerste indruk.
Ik like geen jongens met blote bast en sixpack, want dat vind ik te opschepperig. Ik like geen jongen met dieren of baby's, want dat haat ik. Verder like ik natuurlijk alleen de jongens die ik er ook echt leuk uit vind zien. Ja, de liefde van mijn leven ga ik er toch niet vinden. En ook al gaat het in de liefde natuurlijk om innerlijk, ik vind het leuk om mee te doen aan deze vleeskeuring. Lekker jongens op uiterlijk beoordelen. Want ook al draait het vooral om innerlijk, ik vind uiterlijk in een relatie heel belangrijk. Ik moet een jongen wel aantrekkelijk vinden, wil ik iets met hem beginnen. Misschien is dat de reden dat ik al zo lang alleen ben?
In het chatten ben ik niet zo goed. Meestal zeg ik maar zoiets als: 'Ik ben echt heel slecht in openingszinnen.' Ik heb een keer gezegd: ' He, ik wil je, neuken?' Maar dat was tegen een klasgenootje/goede vriend en dat was absoluut 100% een grap die ik zelf erg leuk vond. Dat zou ik naar een vreemde nooit durven typen.
'Michiel, zit daar niet je Tinder match?' Michiel kijkt verbaast op van zijn pasta, naar een jongen waar hij al een tijdje mee aan het chatten is. Ten eerste vind ik het leuk dat je als man ook mannen kan zoeken op Tinder, dat is goed voor de homo-emancipatie. Dat je vervolgens op iedere plek waar je komt je Tinder matches ook tegen komt, is een beetje griezelig. Ik bedoel, ik ben niet op zoek naar een relatie. Of, ik ben wel op zoek naar een relatie, maar niet via Tinder. Ik hoef die vreemde jongens met wie ik oninteressante gesprekken heb niet in het echt tegen te komen. En toch gebeurd dat. Als we in de Vapiano om ons heen kijken, zien we een stuk of acht jongens die we op Tinder ook tegen zijn gekomen.
Waar ben ik mee bezig? Ik zet mezelf zo te koop via een app. Die jongens mogen mij ook op mijn uiterlijk beoordelen en ik wil niet eens weten hoe vaak ik weggeschoven word. Of hoe vaak ik geliked word door de jongens die ik verafschuwd wegschuif. Waarom zou je aan zoiets mee willen doen? We zijn toch geen objecten? Wij hebben ook gevoel. En daarbij vreet het ook nog eens batterijen. Nog een nadeel.
Terwijl Michiel aarzelend naar zijn Tinder-match zwaait, die dus drie tafeltjes verderop zit. Besluit ik weer verstandig te zijn en mezelf maar weer van Tinder te verwijderen en nooit meer terug te keren.

In de metro naar huis zit mijn vinger weer aan het scherm van mijn iPhone vastgeplakt. Die niet, die niet, die niet, IIEELL, mwuah, bij twijfel niet doen, UGH nee, nee, nee, AAHH SCHATTIG.
Oh god, zeg me alsjeblieft dat ik nog van deze verslaving af kom...


You Might Also Like

0 reacties