Vissengraatvlechten, paardenstaarten, rommelige knotten die niet vastgezet moeten worden met 1000 speldjes.

februari 13, 2014

Ik heb nogal een kapper fetisj. Ik wil zowat iedere seconde iets anders met mijn haar. In mijn jongere jaren heb ik alle haarstijlen zo ongeveer gehad. Haarstijlen waar ik me best wel voor schaam. Een rattenkoppie, een hanenkam (roze met blauwe stippen), lange bob, korte bob, krullen, stijl haar, kort, korter, nog korter. Het enige wat ik nog nooit gehad heb, is lang haar. Gewoon mooi lang zeemeermin krullend haar. Elke keer als maar haar "aan de lange kant is", word ik verliefd op een pixie kapsel. En voor ik er erg in heb vliegen al mijn "lange" lokken er weer af. Ik heb al spijt als ik de plukken op de grond zie liggen. Het korte haar staat me goed, maar stiekem droom ik ervan om ooit Rapunzel te worden.
Het allerliefste wil ik het oude haar van Miley Cyrus. Begrijp me niet verkeerd, ik vind haar nieuwe kapsel echt geweldig (behalve de knotjes). Maar haar oude haar: ZO MOOI. Dat wil ik zo graag. Waarom heb ik dan nooit het geduld om het te laten groeien? Ik heb gewoon een zwak voor andere kapsels en ik kom nooit op de lengte die ik wil hebben....
Afgelopen zomer knipte ik weer mijn langste haar ooit weer af voor een lange bob, die mislukte, waardoor ik er weer een ander model in liep knippen, wat mislukte, waardoor ik het nog een keer liet knippen en verven. Blijkbaar heb ik elke keer de verkeerde kapper gekozen want ik ben nog steeds niet tevreden en vertik het om nog een keer te gaan. En nu is mijn haar nog niet eens schouderlengte. En ik hunker weer naar extensions.
Ik kwijl weg bij lange vissengraatvlechten, paardenstaarten, rommelige knotten die niet vastgezet moeten worden met 1000 speldjes. En iedere avond bid ik dat ik wakker wordt met haar. Ik wil gewoon haar.
De meeste meiden hebben zoveel moeite om hun haar af te knippen. Het is eigenlijk best grappig dat dat bij mij precies andersom is. Als mensen me vragen hoe ik het durf om mijn haar af te knippen, grap ik altijd: 'Het is maar haar, het groeit toch wel weer aan.' Maar bij mij blijkt dat dus niet zo te zijn... Of, het groeit wel aan, maar dan verpest ik het zelf weer.
En het is ook echt niet zo dat mensen nog nooit geprobeerd hebben om me om te praten. Ze proberen het idee van een korte coupe altijd uit mijn hoofd te praten. Ik luister er gewoon niet naar. Zodra ik iets besloten heb, gaan de oordoppen in en houd ik me aan mijn besluit.
Dus, de volgende keer als ik mijn haar weer kort wil knippen, moeten mijn klasgenoten me vastbinden aan een boom. Zodat ik niet weg kan en het niet meer kan knippen voor ik het haar heb dat ik zo graag wil. En van de zomer heb ik echt mijn Miley Cyrus haar. Beloofd.


You Might Also Like

0 reacties