Ik oefen mijn Oscar-speech altijd onder de douche.

maart 07, 2014

Het is alweer bijna een week geleden. Maar ik had geen tijd om er iets over te schrijven en ik moet het er nog even over hebben: de Oscars.
Ik heb de hele show nog niet eens gezien. En toch kan ik er al genoeg over kwijt om er een blog over te schrijven. Dat is best bijzonder.
Ik weet niet wat ik er leuk aan vind. Het feit dat Emma Watson er fantastisch uitzag. Of dat Jennifer Lawrence weer viel en Ellen daar vervolgens tien minuten lang grappen over maakte. Dat Twitter crashte door die ene beroemde selfie. Dat Ellen pizza bestelde en Jennifer Lawrence der droom uit kwam. Dat John Travolta Idina Menzel aankondigde als Adele Dazeem en vervolgens heel de wereld hun naam kon laten Travotifien. Dat Leonardo zijn moeder had meegenomen als zijn date of dat hij als enige genomineerd was en toch niet won. (Ohnee, wacht dat was een minpunt. Arme Leo, hoe kan het dat hij weer niet won? Alleen zijn gezicht verdient al een Oscar.)
Mensen denken vaak dat ik niet wil trouwen omdat ik geen kinderen wil. Dat is een zeer onjuiste redenering. Ik droom over mijn eigen trouwjurk als ik 'Say Yes to the Dress' kijk en weet ook al ongeveer hoe hij eruit moet komen te zien.
Maar er is een andere jurk die ik al in zijn geheel in mijn hoofd heb. Alle details zijn geregeld. En dat is mijn Oscar jurk. De jurk die ik op de avond draag dat ik zo'n gouden beeldje win.
Wil ik een Hollywood-actrice worden? Nee. Heb ik kans om een Hollywood-actrice te worden? Waarschijnlijk niet. Maar toch wil ik een Oscar. En ik wil over die rode loper paraderen met Robert Pattinson aan mijn zij. Ik wil die feestjes bijwonen en dronken worden met al mijn helden om me heen.
Ik heb alles in mijn hoofd al gepland. Ik heb zelfs mijn speech al geschreven, die oefen ik altijd onder de douche. Het is zo'n verschrikkelijke jank-speech, de speeches die ik altijd heerlijk vind.
Het allerleukste aan de Oscars, vind ik denk ik wel de blog die ik vandaag las van de beste vriendin van Jennifer Lawrence (het gaat wel erg vaak over Jenn, I'm kind of obsessed). Jenny (zo mag ik haar later noemen) had namelijk haar beste non-famous vriendin meegenomen. En die was, naast dat ze het is meisje waaraan Jenny zich vast klampte toen ze viel, totaal niet belangrijk. Ze stond zelf versteld van de militairen die als beveiligers dienden, de dranghekken om de hooligans tegen te houden, de mega hordes fotografen. En niemand die tegen haar sprak, alleen als ze in de weg stond voor een foto. En dat terwijl ze de beste vriendin is van een van de beroemdste mensen van dit moment. Ze schrijft hoe ze alle acteurs en actrices ontmoette en hoe die allemaal heel aardig en open waren en allemaal met haar praatte. En dan doet het me weer beseffen dat het allemaal niet alleen een droom is in mijn hoofd. Dit zijn echte mensen. Echt mensen die gewoon echt naar zo'n gala gaan. Ik kan me bij mijn favoriete sterren gewoon nooit indenken dat ze ook echt bestaan. Dat vind ik toch altijd een gek iets.
Ik lees met een glimlach hoe Channing Tatum de tas van de vriendin - Laura - opraapt. En hoe Brad Pitt van zichzelf heerlijk ruikt. En hoe ze een praatje heeft gemaakt met Anne Hathaway.
De Oscars is een van mijn favoriete avonden van het jaar. Ik heb de foto's en filmpjes op internet verslonden. En elke keer droom ik dan weer weg naar het moment dat ik daar sta. Met al die camera's op mij gericht, in mijn droomjurk. Mijn haar langer, mijn neus kleiner. Louboutins aan mijn voeten.
Goed, het is vast niet allemaal zo rozengeur en maneschijn als ik het in mijn hoofd heb. Maarja, ik blijf een dromertje hè.
Oh, en voor alle andere Oscar-lovers onder ons: hier is een link met al mijn Oscar liefde. ENJOY!



You Might Also Like

0 reacties