Maar ik bén ook heel goed.

maart 09, 2014

Vrijdag kreeg ik mijn evaluatie van mijn Spelherkansing die ik (GODZIJDANK) gehaald heb met een 6. Zo'n evaluatie bestaat vooral aan je aandachtspunten. Je krijgt feedback en hoort wat je kan verbeteren. Iets heel normaals vind ik en ook helemaal niet iets waar ik van afschrik. Ik ken mensen die totaal dichtklappen bij het horen van feedback of die anderen de schuld gaan geven als ze kritiek krijgen. Ik heb totaal geen moeite met het krijgen van feedback en dat lijkt iets bijzonders. Terwijl ik alleen maar kan denken: leren is toch heel leuk? Het is toch leuk om te merken dat je na een paar tips iets kan wat je eerst niet kon? Het is toch heel leuk om verder te komen in wat je wil bereiken? Waarom zou je dan dichtklappen als mensen je iets proberen te leren?
Maar er zit ook een andere kant aan het verhaal. Binnen een opleiding hoor je zo vaak over je verbeter punten, dat het soms wel moeilijk is om vast te houden waar je nou goed in bent. Zeker omdat er in mijn klas aan het einde van het jaar mensen worden weggestuurd, ligt er een druk op je. Want je moet het goed doen, anders ga je misschien niet over. Ik weet dat dat mij alleen maar gaat lukken om open te staan voor ontwikkeling en dus zoveel mogelijk te leren, maar toch is het dan soms moeilijk om fouten te maken.
'Waarom ben je hier? Waar ben je goed in?' Vroeg mijn leraar laatst tijdens een les Vocal Training (die uiteindelijk veranderde in een groot SLB-gesprek). De hele groep kreeg vraagtekens boven zijn hoofd. Dat is echt een moeilijke vraag. Ik bedoel, ik zit in het eerste jaar van mijn opleiding. Ik kan vast wel dingen, maar allemaal nog lang niet goed genoeg om dat op dat moment te noemen. Dus waar ben ik nou eigenlijk goed in? Op de dingen waarin ik dacht dat ik goed was, heb ik verbeter punten gekregen. En dus blijk ik daar toch nog niet goed genoeg in te zijn. Wanneer ben je eigenlijk goed genoeg?
Toen het mijn beurt was om de vraag te beantwoorden, had ik het in mijn hoofd helder geformuleerd. Ik zou het hardop en zelfverzekerd zeggen. Zonder twijfel. Hier ben ik goed in. Toen ik mijn mond open trok, kwam er dit uit: 'Ik ben wel veelzijdig, denk ik. Ik kan zeg maar wel zingen, acteren en dansen op ongeveer hetzelfde niveau. Dat maakt mij soort van wel een triple threat, denk ik.'
Dat was niet hoe ik over wilde komen. Maar zodra ik het zei, begon ik aan mezelf te twijfelen. Ben ik hier wel echt goed in? En als ik dat dan zelfverzekerd zeg, kom ik dan niet arrogant over?
Pas later had ik echt de tijd om nog eens rustig over de vraag na te denken. Oké, ik ben wel een triple threat. Maar verder springt mijn persoonlijkheid eruit. Ik kan erg goed leren, ben enthousiast over wat ik doe. En ik ben eerlijk en behulpzaam. En, ik bén ook gewoon heel goed. Er deden 300 mensen auditie voor deze opleiding en ik ben 1 van de 16 die gekozen is. Dan moet ik toch kunnen zeggen dat ik goed ben. Ik ben goed. En ik kan nog veel beter worden.
Ik vind dat het helemaal niet arrogant is om dit soms voor jezelf te bedenken. Waar ben ik goed in? Want, ieder van ons is ergens echt goed in. En het is goed om dat je te beseffen. Anders word je bedolven in alles wat nog beter kan, zonder te weten wat al goed is. En daar word je alleen maar heel ongelukkig van.
Dus, ik ga het gewoon nog een keer duidelijk opschrijven. Ik ben goed. Wat ben ik blij dat dat eruit is.

You Might Also Like

0 reacties