Perfectly imperfect

mei 25, 2014

Ik heb een leraar, die heel goed is in zijn vak. Je hebt echt zelden mensen die zo goed weten wat ze doen. Deze leraar is zo goed in zijn vak, dat hij geen rekening houdt hoe zijn commentaar over komt. Dat is ook niet nodig. Hij wil iets voor elkaar krijgen en het maakt hem niet uit hoe. Hij zegt wat hij vind en denkt en gaat niet eerst nadenken over hoe hij dat het beste kan zeggen. En dat is bij mij nogal hard aangekomen. En hoewel ik dat niet probeerde te laten blijken, volgens mij straalde het van me af.
En ik probeerde mezelf te overtuigen dat hij het goed bedoelde en me iets probeerde te leren. Maar het lukte me niet. Ik kon me er niet toe zetten om hem te mogen en me niet de grond in gedrukt te voelen.
Dus iedere keer kwam ik terug in zijn les. Met zoveel zenuwen dat ik amper normaal kon functioneren. Op het ergste voorbereid. En vaak vielen mijn lessen dan toch wel mee. Want hij is een fantastische leraar, hij is heel goed in zijn vak.
En ik heb echt respect voor hem. Dat merk ik altijd als ik persoonlijk met iemand in gesprek ben over een moeilijk onderwerp, want dan moet ik altijd huilen. Ik ben goed in het inhouden van mijn tranen, het zou nogal gênant zijn als ik echt in tranen uit zou barsten. Oké, het is sowieso nogal gênant. Ja, ik heb een issue met autoriteit.
Maargoed, to the point Britt, deze blog gaat eigenlijk niet over die leraar. Het gaat over wat hij de afgelopen les zei. Een uitspraak die ik gelijk groot in mijn schrift schreef en die ik jullie niet wil onthouden:

'Je mindere punten zijn je kracht, als je weet hoe je ze moet gebruiken.'

Hoe vaak heb ik wel niet 'I can make you a supermodel' gekeken? Waar zo'n overdreven Amerikaan meisjes complimenten geeft over hun sproeten of flaporen of borstelige wenkbrauwen, omdat dat het gene is wat hen uniek maakt. En nu begrijp ik wat hij bedoelt. De dingen waar jij onzeker over bent, zijn de dingen die jou uniek maken, die jou anders maken dan een ander en waardoor je opvalt. En daarom zijn die dingen het mooiste aan jou.
Iedereen is wel eens onzeker over iets. Ik kijk iedere avond in de spiegel naar mezelf. Naar mijn buik waar toch net iets te veel vet op zit, mijn hangborsten die ik haat, mijn veel te lange veel te smalle voeten, mijn te grote neus, mijn te kleine ogen, mijn over het algemeen enorme lichaam. Er is genoeg dat ik aan mezelf zou willen veranderen. Maar het hoeft niet. Want dit ben ik. En ja, ik ben lang, en ik heb een grote neus en kleine ogen en lange voeten en hangtieten en een buikje. En ja, er zijn nog steeds dingen daaraan die ik kan en wil veranderen. Maar er zijn ook dingen die ik niet kan veranderen en die ik dus ga accepteren. Want als ik mezelf en mijn slechte punten accepteer, kan ik ze gebruiken en kan ik er iets prachtigs en iets eigens van maken.
Ik weet als geen ander hoe moeilijk het is als je jezelf kwijt bent, jezelf niet meer accepteert en niet van jezelf houdt. Maar ik heb een lange tijd geleden besloten dat ik er mocht zijn. En ik ga mezelf niet ondersneeuwen door dingen die ik misschien niet zo leuk vind aan mezelf.
Want, zoals mijn wijze leraar zijn, die dingen zijn eigenlijk mijn kracht. Zolang je ze maar kan zien en kan accepteren en ervan kan gaan houden.
Dus (en nu herhaal ik mezelf uit mijn aller eerste blog. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden): Kijk naar jezelf in de spiegel, lach naar jezelf, zie de dingen die jou jou maken. Want ze zijn van jou en van niemand anders. En ze zijn je kracht.

You Might Also Like

2 reacties