Dit is hoe ik het jaar afsloot, met vleugeltjes.

juni 17, 2014

Uitgeput plof ik op de bank neer. Na een diner bij de Hema met de leukste klasgenoten ben ik naar huis gegaan. Ik moest heel even alleen zijn om alles even op een rijtje te krijgen.

Ik heb het overleefd.

Vandaag was de grootste hel uit mijn leven. Ik ben voor mijn gevoel nog nooit zo nerveus geweest. Stil zitten/staan ging niet. Ik wilde eigenlijk het gesprek op gang houden maar had niks om over te praten. Ik kon alleen maar denken over alles wat er wel niet mis kon gaan. Op een moment was ik zo nerveus dat ik bijna uit het niks moest huilen.
Vandaag was die ene dag waar we het al het hele jaar over hebben. De allesbeslissende tentamens. Alhoewel, we hadden gisteren ook al tentamens, maar dat waren dans- en speltentamens. Dat was naast een groepsprestatie ook hetgeen waar ik me het minst zorgen over maakte.
Een musical spelen voor een publiek (ons speltentamen) is wel wat anders dan in je eentje te zingen voor een commissie met beoordelingsformulieren. Het leuke advies 'Je moet gewoon lekker zingen' is dan niet op te volgen. Ik kon alleen maar denken aan wat er allemaal fout kon gaan. Want je krijgt maar één kans. Als je deze tentamens echt verpest, moet je van school. En dat is het engste ooit.
Dit was eindelijk mijn jaar. Na al die jaren knokken om op te vallen en beter te worden en de beste te worden, werd ik eindelijk gezien. Al vanaf mijn negende ben ik bezig om mijn droom te verwezenlijken. Ik was in het begin altijd dat meisje wat achterin de hoek ging staan, dat grijze muisje wat nooit haar mond open trok en niet op durfde te vallen. Met vanbinnen een diep verlangen om in het middelpunt van de aandacht te staan. Dus werkte ik hard om beter te worden, om net zo goed te worden als die mensen die altijd de hoofdrollen hadden. En toch kreeg ik het niet voor elkaar. De leraren kenden mij als dat verlegen meisje dat niet durfde. En hoe hard ik ook probeerde mezelf te veranderen, dat beeld van mij bleef altijd hetzelfde. Dus werkte ik harder en harder en harder.
En dit jaar werd ik eindelijk gezien. Mensen waren verbaast dat ik aangenomen was bij Muziektheater, dat ik degene was die iets bereikt had. Dat ik degene was die deze kans kreeg.
En ik zelf ook, nog steeds. Iedere dag verbaas ik me nog dat ik dit echt allemaal doe.
Maar ik heb dit jaar ook harder gewerkt dan ooit tevoren. Nu ik zo even op de bank zit en me bedenk dat ik een hele zomer geen toonladders hoef te zingen ben ik oprecht gelukkig. En ik merk hoe uitgeput ik ben van doorgaan en doorgaan en jezelf verder pushen en minder rust pakken. Je hebt maar zo weinig tijd om zo veel te leren. Je moet iedere minuut nemen die je hebt.
Maar naast dat ik heel hard gewerkt heb, ben ik het meest trots op de moment dat ik rust genomen heb. Ik heb denk ik de goede combinatie gevonden tussen relaxen en hard werken. Het heeft geen zin om 5 uur achter elkaar te studeren. En je moet ook blijven genieten van het leven. Je moet het allemaal wel leuk blijven vinden, want daar doe je het voor.
En om dan vleugels te krijgen tijdens mijn laatste tentamennummer en achteraf niet eens meer te kunnen herinneren hoe goed het ging, is het enige wat ik dan gehoopt had. Dit is hoe ik het jaar afsloot, met vleugeltjes.
Over een week is de bijltjesdag, dan weten we wie het halen en wie niet. Ik durf nog steeds niet met zekerheid te zeggen, maar ik ben erg tevreden over mijn tentamens. Het had niet beter kunnen gaan. En dat is het enige wat ik kon wensen.
En nu ga ik me snel klaarmaken voor een avondje stappen met mijn liefste klas. Want na dit zware, fantastische jaar, gaan we nu de heerlijke vakantie vieren!

You Might Also Like

2 reacties

  1. jouw blogs geven me altijd dat beetje kracht wat ik nodig heb om zelf ook door te gaan, want ik heb precies hetzelfde, ik ben ook altijd het verlegen meisje. ik hoop ooit een heel klein beetje in de buurt te komen van wat jij nu allemaal bereikt en wie jij bent, jij bent echt mijn grote voorbeeld. bedankt voor het schrijven van je blogs!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wauw wat lief. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik weet niet wie je bent maar ik gun je alles wat je wilt. En je kan alles krijgen wat je zelf wilt, als je er maar voor vecht! Ik vind het heel bijzonder dat ik je kan inspireren. Dankjewel voor deze fantastische reactie.

      Verwijderen