Ik hoop dat ik nooit meer wakker word.

juni 04, 2014

Nu het eindelijk wat rustiger is op school, heb ik tijd om even stil te staan en om me heen te kijken. Wat is er veel gebeurd het afgelopen jaar. Je hebt van die jaren die echt mega langzaam gaan, waar geen einde aan komt, zoals mijn examenjaar. En je hebt van die jaren die al over zijn voor dat je echt het gevoel hebt dat ze begonnen zijn. Zoals dit jaar.

Het is 4 juni...

Vorig jaar, op 4 juni, veranderde mijn leven compleet. Want toen kreeg ik te horen dat ik aangenomen was bij muziektheater. Het was toen en droom en het is nu nog steeds een droom. Dit jaar is echt zo snel gegaan dat het lijkt alsof ik nog niet eens echt begonnen ben. Alsof ik dit hele jaar echt gedroomd heb en dat ik straks wakker word. Ik kan me de dag van de uitslag ook nog tot in detail herinneren. Met alle gevoelens en emoties erbij. Alles is nog heel levendig, alsof het gisteren was.
Maar we zijn echt al een jaar verder en er is zoveel veranderd. Ja, ik weet dat ik dat heel vaak zeg, maar er is ZOVEEL veranderd.
Ik ben net naar de eindpresentatie van de 3e en 4e jaars (onder andere mijn allerleukste huisgenootje) geweest. En ik weet niet wat ik erover moet zeggen, ik kan alleen maar zeggen dat het ZO TOF was. En dat iedereen ZO GOED was. En als ik dat dan zie, dan kan ik nog steeds niet geloven dat ik er echt een deel van ben. Dat ik gewoon samen met deze mega getalenteerde mensen werk. Ik ben, naast dat ik het niet kan geloven, zo trots dat ik aan de hele wereld wil laten zien wat deze mensen presteren. En dat ik daar ook een soort van bij hoor.
Bij mezelf merk ik de verandering nog niet zo. Pas toen ik op ging treden voor al mijn oude, lieve DAPA-vrienden en ik zoveel complimentjes kreeg dat ik er niet meer normaal op kon reageren, besefte ik me echt pas hoeveel ik geleerd heb in een jaar. En hoeveel ik veranderd ben.
Het ding is, je zit het hele jaar opgesloten in een oranje doos (dat is letterlijk hoe mijn schoolgebouw eruit ziet). En de enige die je zien, zijn je klasgenoten en je leraren. Die horen en zien je iedere week, dus die merken jouw geleidelijke vooruitgang net zo min als jijzelf. En als je in je eentje in zo'n verschrikkelijk hokje je zangoefeningen staat te doen, weet je soms niet meer waarom dit nou zo'n droom was.
Tot je zo'n voorstelling ziet als ik vanavond zag. Daar doe ik het voor, dat wil ik ook. Ik kan nu ook niet mijn eerste jaar niet halen. Falen is geen optie meer. Ik MOET dit ook doen en daarvoor MOET ik dus overgaan. Hoe dan ook.
Het zijn nu echt de laatste loodjes. Nog 12 dagen en dan begin ik aan mijn tentamens. De tentamens die ik moet halen en die al mijn lieve klasgenootjes moeten halen. De tentamens die beslissen wie blijven en wie wegmoeten. De tentamens die bewijzen hoeveel we vooruit gegaan zijn, hoe erg we veranderd zijn.
Vandaag had ik even tijd om stil te staan en om me heen te kijken. Ik noem mezelf altijd Just Britt. Ik ben gewoon Britt maar. Niks bijzonders. Maar toen ik vandaag om me heen keek, zag ik wel degelijk iets bijzonders. Alles om me heen is bijzonder. Het lijkt alsof alles soms ieder moment stuk kan vallen. Het kan toch niet zo zijn dat alles mee werkt, er moet toch iets mis gaan? Waarom verdien ik het om zo gelukkig te zijn, terwijl er anderen in de wereld iedere dag verhongeren? Waarom verdien ik zoveel geluk? Het is zoveel geluk en trotsheid, dat het nog steeds een droom lijkt.
Sinds vorig jaar, deze datum, leef ik in een droom. Een heerlijke droom. En ik hoop dat ik nooit meer wakker word.

You Might Also Like

0 reacties