Maar stel dat je wint...

juni 26, 2014

Het enige dat erger is dan auditie of tentamen doen, is het wachten erna. Als je een middagje moet wachten, valt het nog wel mee. Maar anderhalve week wachten op de uitslag van de tentamens is gewoon niet te doen.
Want bij dag 1 was ik nog euforisch over het feit dat mijn tentamens goed gegaan waren en dat ik zo blij was. En nu, op dag 8, word ik gek. Ik heb mezelf alle mogelijk scenario's al wijsgemaakt, ik heb ze allemaal al gedroomd. Ik kan niks anders meer doen dan twijfelen. De ene dag weet ik zeker dat het niet genoeg was en dat ik het niet genoeg was, de andere dag moet ik het wel halen. Want ze kunnen me toch niet wegsturen? Dat kan helemaal niet.
Mijn hoofd gaat alle kanten op. En mijn gevoel ook. Ik ben zo bipolair als maar kan. En ik word gek. Ik word echt gek. Als afleiding kijk ik de hele dag Friends of Disney films of speel ik Sims en nog steeds kan ik aan niks anders denken.
Dit is het engste wat ik ooit in mijn leven gedaan heb, besef ik me. Auditie doen voor een opleiding of voor een rol is ook eng. Want dan wil je het zo graag en is er niks anders wat je liever wilt. Maar als je het dan niet haalt, probeer je het de volgende keer gewoon nog een keer. Maar dit is echt mijn laatste kans. Als ik mijn propedeuse niet haal en dus met mijn opleiding moet stoppen, dan is het klaar. Dan kan ik het niet nog een keer proberen. Dan is mijn muziektheater-carriere officieel voorbij en moet ik iets anders gaan doen. En ik heb mijn hele leven niks anders gedaan dan musical. Dus wat moet ik dan in godsnaam doen? Dat zou voor mij (en ik weet dat dat veel te dramatisch is) het eind van mijn leven betekenen. Als ik het morgen niet haal, ga ik het niet meer proberen. Dan is het klaar en moet ik toch echt een ander leven gaan zoeken. En dat is zo angstaanjagend dat ik het niet uit kan leggen.
Normaal hoop je op het beste, maar ga je uit van het slechtste. Maar ik kan nu alleen maar hopen, want uitgaan van het slechtste maakt me kapot. Please, laat me mijn P halen, please please please. Ik smeek het.
Nog maar 12 uur, dan weet ik het. En nog maar even mezelf wakker en afgeleid houden met Friends tot ik (hopelijk) ga slapen en de tijd sneller voorbij gaat.

Als ik de deur na mijn gesprek weer open doe en de gang op loop, staat mijn hele klas om me heen. Ik had me zo voorgenomen om niet te huilen, maar nog voor ik iets kan zeggen stromen de tranen over mijn wangen. Het was niet de uitslag die ik gehoopt had. Want ik moet nog heel hard werken. Over een half jaar moet ik mijn lichaam verbeterd hebben en moet ik expressiever zijn. En pas dan mag ik mijn propedeuse ophalen. En ja, ik moet ontzettend opgelucht zijn. En dat ben ik ergens ook wel. Ik krijg nog een kans. Het had nu ook makkelijk voorbij kunnen zijn. Maar ik krijg nog een kans om te laten zien dat ik keihard kan werken. Dat ik dit kan verbeteren.
En toch ben ik een beetje teleurgesteld. Niet omdat ik het niet eens ben met mijn leraren. Totaal niet. Ik begrijp ze volkomen en ben het ook met ze eens. Ik had gewoon zo gehoopt dat ik meer kon. Soms hoop ik dat ik iemand anders ben. Iemand met een makkelijker lichaam. Iemand die alles makkelijk af gaat. Die glansrijk met zevens en achten over gaat.
Maar aan de andere kant weet ik ook weer wat een kik het geeft om ergens voor te werken. Om er alles aan te doen en vervolgens te slagen. Om te vechten voor wat je het allerliefste wilt. Er geeft niks meer opluchting dan dat.
En naast dat ik het doodeng vind dat ik het komende halfjaar intens hard moet gaan werken, stiekem heb ik er ook wel zin in. Ik zie wat de docenten uit me willen halen. Ik zie wat zij denken dat ik kan bereiken. En dat is iets wat ik zo graag wil bereiken, dat het stiekem te gek is dat ze me daaraan laten werken.
Ik heb al heel lang moeite met mijn lichamelijke houding. Ik ben daar al tijden mee aan het vechten. Mijn lichaam wil gewoon niet doen wat ik van hem wil. En dat is op sommige punten ontzettend frustrerend geweest. Dat is nu nog steeds ontzettend frustrerend. En zeker ook iets waar ik heel onzeker van word. Als ik naar mezelf kijk op foto's of in de spiegel, irriteer ik me daar zo aan. Maar helaas is het niet iets wat ik 123 kan veranderen. Was het maar zo.
Maar nu zie ik pas dat ik niet met de hakken over de sloot over ben naar het volgende jaar. Maar dat de leraren me willen aanmoedigen om dat te worden wat ik kan en zo graag wil zijn. Stel dat dit me lukt. Stel dat ik alles kan worden wat ik wil zijn. Dan komen nog meer dromen uit dan ik had durven dromen.
Want ik heb het feit dat ik hiermee zat altijd een beetje genegeerd. Omdat ik het zo moeilijk vond om mee te dealen, deed ik net of het er niet was. En nu zijn mijn ogen wel echt open gezet. Nu zie ik dat ik het niet hoef te negeren. Het is niet iets om me voor te schamen. Maar het is wel echt iets om keihard voor te werken.
En dat ga ik doen. Keihard werken en vechten en er alles aan doen om dit voor elkaar te krijgen. Ik weet niet of het lukt, maar ik wil in ieder geval weten dat ik er alles aan gedaan heb. Want hard werken kan ik, dus dan ga ik dat doen ook.
Het is vechten om te overleven. Maar stel dat je wint....

You Might Also Like

2 reacties

  1. Wauw, wat een indrukwekkend stukje!
    Ik heb het in 1 klap gelezen en voel met je mee!
    Je wilt, ergens weet je dat je het kunt maar het komt er niet uit.
    Toch hoop ik net zo hard als dat jij dat doet dat het je volgend jaar lukt en dat je iedereen kunt bewijzen en laten zien dat je het wel kan!
    Want jij gaat er voor vechten en dan.. dan win je!
    Goodluck, het gaat je lukken:)!

    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel voor je reactie, Fleur! Super lief! Ik ga er inderdaad voor vechten. En krijg heel veel steun door alle lieve reacties! Heel erg bedankt!
      Liefs, Britt.

      Verwijderen