Wereldgerechten zijn een stuk makkelijker.

juni 09, 2014

Een weekend alleen thuis. Dat is nieuw. Dat ik doordeweeks alleen ben is niet zo erg. Ik kook makkelijk omdat ik geen zin en tijd heb om moeilijk te doen. En meestal is het huis alleen, want zo vaak ben ik er niet. Een weekend bij mijn ouders alleen is, sinds ik op mezelf woon, wel wat anders. Normaal staat in het weekend het avondeten voor mijn neus en hoef ik niet zelf mijn handen uit de mouwen te steken. En dan is het nog echt lekker ook.
Al het hele jaar grappen mijn klasgenoten en ik dat we naar de koksschool gaan als we van het conservatorium worden gestuurd. Een beetje een scheve grap voor mij, want ik haat koken. Het is saai en ik snap niet dat mensen het leuk vinden om te doen.
En ik kan er ook niks van. Ik kan geen ei bakken (ik vergat de boter en de afzuigkap) en ik heb laatst mijn spaghetti laten verbranden. 2 keer zelfs. Dus ik ben niet echt een wonder in de keuken.
Dus zaterdag was het toch echt het makkelijkst om een pizza in de oven te gooien en gisteren at ik op mijn werk.
Maar vandaag had ik besloten om echt iets lekkers voor mezelf te maken. Ik heb namelijk een food blog gevonden: uit Paulines Keuken, met allemaal makkelijke recepten. Dus vol goede moed dook ik vanochtend de supermarkt in. Na het afrekenen kwam ik er natuurlijk achter dat ik het belangrijkste ingrediënt vergeten was en moest ik weer terug, boodschappen doen kan ik ook niet echt.
En na een hele dag studeren (oftewel soggen en bedenken hoe zwaar mijn leven is) was het eindelijk tijd om mijn pareltje klaar te gaan maken. Zelfverzekerd loop ik met mijn laptop naar de keuken en open ik mijn recept.
'Stap 1: hak een knoflookteen fijn.' Ik heb knoflook gekocht, maar is zo'n hele knoflook dan ook gelijk een teen? Even googlen maar. Geen idee. Hoe snij je dit ook? Tot mijn grote geluk staan er filmpjes op Youtube: hoe hak je een knoflook teen? Ik doe precies na wat de man op mijn fimpje doet. Dat gaat best goed. Pas als ik aan mijn tweede teen wil beginnen, bedenk ik me dat we een knoflookpers hebben. Super slim bezig.
'Stap 2: snipper een ui.' Weer ga ik vrolijk aan de slag met een Youtube filmpje op de achtergrond. Zingend haal ik de schil eraf. Tot ik me bedenk dat een ui schillen dus pijn deed aan je ogen. Ohja. Met mijn vingers probeer ik de pijn eruit te wrijven, waardoor ik natuurlijk de ui in mijn oog smeer en de komende 5 minuten knock out met een doek op mijn ogen op een stoel zit.
Een paar stappen verder staan er ook echt daadwerkelijk pannen op het vuur. Ik moet gehakt kruiden en heb geen idee hoeveel chili ik dan in de pan moet gooien (achteraf had dat best wat meer mogen zijn).
En wat van tevoren het makkelijkste punt lijkt ze zijn, wordt natuurlijk een ramp: de broodjes uithollen. In elk broodje zit een gat.
Opgelucht doe ik mijn gehaktbroodjes in de oven. De keuken ziet eruit als een slagveld, maar het is bijna gelukt. En, eerlijk, ze zijn best te eten. Het gehakt had toch nog iets gekruider kunnen zijn, maar voor de rest zijn ze best lekker. En dat heb ik echt helemaal zelf gemaakt.
Maar ik denk toch dat ik snel weer terug ga naar de smaakloze spaghettisaus en de wereldgerechten, want die zijn toch echt een stuk makkelijker.

You Might Also Like

0 reacties