Gek hoe wij dit allemaal maar voor lief nemen.

juli 12, 2014

Maandagavond. Op mijn blote voeten loop ik door Amsterdam. Ik had de mooiste en pijnlijkste schoenen ter wereld aan en hield het niet meer vol tot het einde van mijn reis. Gelukkig kijk ik over de grachtjes naar de grachtenpanden. Van die mooie herenhuizen met zo'n trap voor de deur. Ik zou een moord doen om hier te wonen. Ik zou echt bijna een huis in Amsterdam kopen en dan iedere ochtend naar Rotterdam reizen. Maar het liefste zou ik mijn hele school oppakken en in Amsterdam neerzetten. Oké, wel in een ander gebouw dan.
Ik ben net naar een voorstelling geweest. Ik denk aan dat ene nummer wat me zo raakte. Over hoe Lisa, het personage dat het nummer zingt, iedere dag vanuit de tram even naar de brug kijkt. En ze belooft zichzelf iedere dag even te genieten van dat ene moment van die brug, omdat ze de dingen niet voor lief wil nemen. En iedere dag stopt ze even met wat ze aan het doen is, om even op te kijken naar die brug. En dan komt er een dag dat ze te laat op kijkt en al voorbij de brug is en op die dag besluit ze om het tijd is om te vertrekken naar het buitenland. Want ze nam die dag de brug voor lief.

Vrijdagavond. Jankend zit ik in de bioscoop met The Fault in our Stars (ik zal het jullie besparen om daar weer een hele blog over te schrijven). Het is ontroerend hoe Hazel en Augustus zo graag naar Amsterdam willen. Hoe betoverd ze zijn door onze hoofdstad.
'Gek hoe wij dit allemaal maar voor lief nemen.' Fluistert mijn vriendin in mijn oor.
Vroeger vroeg ik me altijd af waarom mensen in godsnaam naar Nederland op vakantie zouden gaan. Het is er altijd koud, het regent. En als ik om me heen keek, kon ik niet zien wat er mooi was aan ons kikkerlandje. Waarom zouden mensen dit willen zien?
Het ding is, ik was altijd afgeleid door het drukke verkeer of alle wegomleidingen of mijn mobiel of mijn fantasie, dat ik niet al het moois om me heen kon zien.
En in plaats van dit keer onbeschaamd mee-playbacken met mijn muziek op de fiets, kijk ik om me heen. Ik fiets het stuk van de stad naar huis al jaren. En ik ben de afgelopen tijd zo afgeleid door de verschrikkelijke nieuwe passage, dat ik niet zag hoe prachtig de nieuwe Marks & Spencers geworden is. Ik heb me niet laten betoveren door de marmeren muren en de grote ramen. Ik was zo bezig met de regen en de wind, dat ik niet stopte voor de lichtjes en de gezelligheid op de Grote Markt.
Vandaag stop ik. Met een glimlach en 'Let the River in' van Dotan in mijn oren, maak ik een foto.
Ik fiets verder, ieder lichtje opzuigend. Ik fiets langs de lelijke standbeelden waar ik vroeger zo geïntimideerd door was. Ik heb een hele vage herinnering dat ik minstens een uur gefascineerd naar die beelden heb gestaard. Dat is vast in het echt niet zo lang geweest en ik weet niet eens zeker of die het wel waren. Maar ik ben er de afgelopen jaren iedere week voorbij gefietst en ik heb niet eens opgemerkt dat er eentje weg is.

Er is iedere dag wel iets om even bij stil te staan. Om even voor van je fiets te stappen. Iedere dag zijn er dingen waar je van mag genieten. Normaal neem je die dingen voor lief omdat ze er zijn, maar je mag best wel eens even stilstaan bij het feit dat ze er zijn.
En ik weet niet wanneer deze wereld gemaakt is. En ik weet ook dat wij mensen de wereld verschrikkelijk verpest hebben en dat er op dit moment oorlogen zijn en mensen sterven van de honger en er hele oerwouden gekapt worden en er ijsschotsen smelten. Maar toch, als ik om me heen kijk is deze wereld prachtig.
En hoe mijn leven ook zal lopen. Of ik nou alles bereik wat ik altijd wilde of niet. Ik wil in ieder geval iedere dag even genieten. Ik wil niks voor lief nemen. Ik wil om me heen kijken en zien hoe mooi deze wereld en dit leven is.

En hoe erg ik me ook had voorgenomen om om me heen te kijken, ik dwaal toch weer af naar mijn verbeelding. Die Lisa uit de voorstelling maandag vertrok naar LA, omdat ze niet meer naar de brug gekeken had. Dat zou ik ook zo graag doen. Als alles niet gaat zoals ik wil, zou ik zo graag gewoon naar New York vertrekken. Niet dat ik dat ooit zou kunnen betalen. Qua geld zit ik op dit moment niet erg ruim.
Maar toch, een euro per week zou ik niet zo erg missen. Stel, ik zou iedere week 1 euro opzij zetten op mijn dromen-spaarrekening. 1 euro voor elke week die ik niet voor lief heb genomen. Dan kan ik over een paar jaar misschien vertrekken naar New York. Of op stedentrip naar Londen en Parijs. Of met een truck door Europa rijden. Of dan eindelijk toch een weekje naar Disney World. Ik droom van een toekomst in het buitenland. Dus als ik mezelf iedere week trakteer op een stukje wereld door 1 euro te storten, maak ik misschien ooit die droom waar. Of misschien koop ik over een paar jaar wel zo'n herenhuis aan de gracht met trap in Amsterdam.

En terwijl ik mijn fiets de straat in rijdt, begint 'All of the Stars' van Ed Sheeran (de The Fault in our Stars soundtrack) te spelen. Ach het kan geen kwaad om toch een paar woorden met jullie te delen over deze film. Hij was fantastisch.
En ik ben uitgeput van alle emotie. En smoorverliefd op Augustus Waters. En omdat ik toch al zo'n succes heb bij de mannen, beloof ik mezelf dat ik niet zal settelen voor een man die minder is dan Gus Waters. Ik wil iemand die net zo charmant en zorgzaam en romantisch is. Ik wil iemand die het een voorrecht vindt om zijn hart te laten breken door mij.
Wie wil mijn Augustus Waters zijn?


You Might Also Like

2 reacties

  1. Mooi geschreven! Ik was ook heel erg onder de indruk van de film, was er de hele avond nog "van slag" van omdat het je echt aan het denken zet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben heel erg fan van het boek, dus ik wist dat de film verschrikkelijk en geweldig zou zijn. Hartverscheurend en hartveroverend. En ik kan echt nog uren door gaan haha. Iedereen die ik ken is al verveeld door mijn verhalen. Maar goed, wel echt een hele goede film inderdaad!
      Bedankt voor je reactie! Liefs!

      Verwijderen