Een man in pak, met een aktetas in zijn hand.

augustus 26, 2014

Opgroeien gaat vanzelf. Je hoeft er niks voor te doen, je kan het niet tegenhouden en het gaat zo geleidelijk dat je het zelf niet eens door hebt. Tot je ineens 20 wordt, je tienerjaren achter je laat en denkt: wat is de tijd snel gegaan. Dat had ik in elk geval bij mijn 20ste verjaardag. Al was dat ook maar een moment, voor ik weer huppelend door ging met mijn leven. Opstaan, aankleden, naar school, leren, studeren, boodschappen doen, koken, eten, douchen, slapen en herhalen. Iedere dag kijk je wel 20 keer in de spiegel, denk je eens na over gisteren. Iedere dag gaat voorbij als de dag ervoor. En pas als je foto's ziet van vijf jaar geleden, zie je hoeveel jij en je leven veranderd zijn.
Weet je dat moment nog, in de bovenbouw van de middelbare school? In je eerste economieles zit je ineens niet meer naast een etterjochie, maar naast een man. Ineens waren alle vervelende jongetjes die echt nog jongetjes waren, mannen geworden. Mannen met baarden en gespierde lijven. Ze waren zeker 30 centimeter gegroeid en werden ineens ook wel aantrekkelijk. En hoe het kon dat ze ineens zo veranderd waren? Geen idee. Maar ze waren het, allemaal tegelijk. Ze groeiden op om echte mannen te worden.
Van de week zag ik in de tram een jongen waar ik mee op de basisschool had gezeten. Hij zat een klas hoger en ik kan me niet veel van hem herinneren. Ik weet alleen nog dat hij echt zo'n etterkindje was. Zo'n jongetje van twaalf die meisjes ging plagen om zoentjes te vragen. (Niet dat ik ooit geplaagd werd). Ik beeld hem in als een van de jongetjes bij mijn zusje van 12 in de klas. Die jongetjes die vroeger zo groot leken en nu ineens maar tot mijn heup komen.
Het duurde even voor ik de jongen in de tram herkende. En dat kwam vooral omdat hij geen jongen meer was. Hij was een echte man. De 'mannen' op de middelbare school hadden nog lichaamsdelen die ineens zo snel gegroeid waren dat ze niet wisten wat ze ermee moesten. Ze droegen nog sneakers en petjes omdat dat 'cool' was. Ze reden op veel te hard opgevoerde scooters en rookten wiet tussen de lessen door.
Maar in de tram tegenover me stond een echte man. Een man in pak, met een aktetas in zijn hand. Een man die waarschijnlijk niet veel ouder is dan ik, maximaal anderhalf jaar. Ik begin net aan het tweede jaar van mijn studie en hij staat in de tram in pak met aktetas. Hij heeft echt een leven opgebouwd, waar hij in de tussentijd alle tijd voor gehad heeft. Maar even schrik ik ervan.
Ik denk terug aan de mensen waar ik mee in de klas heb gezeten op de basisschool. Mezelf heb ik op de voet gevolgd. En ook mijn beste vriendin ben ik altijd blijven zien, al is het gek dat zij en mijn beste vriend ineens afgestudeerd zijn en gaan doorstuderen of moeten gaan beginnen met werken.
En dan zijn er nog de mensen die ik al jaren niet gezien heb. Sommige al 10 jaar. Ik ben van sommigen nog wel iets gehoord of heb ze als vriend op Facebook en lees soms iets over ze. Een meisje is nu politie-agente, iets wat ze altijd al wilde. Een ander woont al samen met haar vriend. Iemand maakt een rondreis door Brazilie, weer een ander is geen spat veranderd. Er is zelfs iemand die jaren gevochten heeft tegen kanker, ik weet niet eens of hij al genezen is. En één meisje is overleden...
Ik kijk naar buiten en zie Den Haag voorbij schieten. De stad waar ik ben opgegroeid, waar alles zo vanzelfsprekend lijkt. Waar ik iedere dag weer in de spiegel kijk en zie dat ik nog steeds dezelfde persoon ben die haar leven leeft. En waarschijnlijk doen al die anderen dat ook gewoon. Want je merkt niet hoe veel er veranderd en hoeveel jij veranderd. En dat alles om je heen veranderd. De mensen die jij alleen kent uit de tijden van het tikkertje spelen, de verjaardagsfeestjes en het knikkeren, zijn ook veranderd. Ook dat zijn niet meer de kinderen waarmee jij met de poppen speelde.
Ik zie hoe de man in pak met aktetas de tram uit stapt. Hij heeft mij geen moment herkent, maar ik kijk hem na terwijl hij naar zijn leven loopt.
In het raam zie ik mijn eigen reflectie. Ik bestudeer mezelf goed. Nee, ik ben ook niet meer dat meisje dat in de lunchpauze snoepjes ging kopen met vriendinnetjes. Ik ben niet meer dat meisje dat in wijde, Didi-broeken dansjes stond te verzinnen naast het voetbalveld. En dat is goed. Want ik ben veranderd, en kijk wat ik bereikt heb. Ik had geen ander leven willen hebben dan het mijne.
Want hoewel het heel fijn was dat je vroeger hardop kon spelen op een openbare plek, het is ook wel fijn dat dat nu niet meer kan. Toen droomde ik de vrouw te worden die ik nu geworden ben.
En naast dat ik met trots terug kan kijken naar wat er veranderd is, kan ik nu dromen over de toekomst die er als klein kind nog niet was. Ik zal nooit in mantelpakje met aktetas in de tram stappen, maar er ligt vast nog veel moois in het verschiet. En ik zal erbij zijn om het te zien gebeuren.

Deze foto is leuk want ik droomde vannacht dat ik naar Disney ging :)

You Might Also Like

2 reacties

  1. Hi loner, ik had nog even beloofd langs te komen op je blog. Leuk stukje dit. En herkenbaar. Ik bedacht me vandaag nog dat de brugklas voor mij alweer 10 jaar geleden is. Tien jaar!! Terwijl sommige herinneringen echt nog vers in het geheugentje liggen.

    Mooi dat je trots bent op de vrouw die je nu bent. Terugblikken is soms ook zo heerlijk, maar het is ook tof om te zien waar je nu staat.

    Ik tik je even aan op Bloglovin'. Tot gauw!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hi! Thanks voor je reactie en dat je je belofte waar maakt. Ja de tijd gaat inderdaad zo snel.
      Ik volg jou ook dus dat wordt lekker elkaar stalken!
      Liefs!

      Verwijderen