Hoe word je sterk genoeg om zwakte te tonen?

augustus 10, 2014

Uitgeput plof ik op de bank. Voor mijn gevoel een uur geleden legde mijn moeder de vinger op de zere plek. Ik ben net een paar uur terug van kamp, uitgeput en kon een uur lang niet stoppen met janken. Janken omdat ik zo verschrikkelijk moe ben. Janken omdat ik al veel te lang niet meer gejankt heb. Janken omdat ik eigenlijk te bang ben om uit te spreken wat ik voel. En vooral janken omdat ik niet wil janken.
Huilen. Het is nogal een issue bij mij. Hoe harder ik roep dat ik ga huilen bij een zielige film, hoe minder tranen er komen. Zeker in de bioscoop kan ik het niet opbrengen. Gewoon het idee dat al die mensen om je heen zitten, kan ik niet aan. Als ik diezelfde film alleen op mijn kamer had gekeken, had ik het gekund. En hard ook. Maar in een zaal vol mensen kan ik niet huilen.
Ik ben een heel gelukkig mens. Ik ben zelden verdrietig of boos of teleurgesteld of onzeker. Ik ben eigenlijk altijd enthousiast en opgewekt. En dat valt op. En dat geeft een erg goed gevoel. Maar ergens geeft het ook het gevoel dat ik dus geen zwakte mag tonen. Ik ben vrolijke Britt. Het zou gek zijn als ik ineens heel boos zou worden of heel hard zou moeten huilen. En ik weet dat ik mezelf dat wijs maak. Iedereen mag huilen. Dat vind ik zelf ook. Iedereen om mij heen mag huilen. Zo hard en zo veel als ie wilt. En ik zal ernaast zitten, knuffelen, een glaasje water halen, een arm strelen, een hand vasthouden of gewoon alleen maar zitten. Ik hoef niet te weten waarom iemand huilt. Ik wil gewoon niet dat die gene alleen huilt. Ik wil dat diegene weet dat ie er niet alleen voor staat.
Maar zelf alleen al het idee dat er anderen in de buurt zijn als ik echt oprecht huil, maakt me bang. Ik wil geen zwakte tonen. Ik wil gezien worden als een sterke, optimistische vrouw. Ik wil respect verdienen van mensen. Ik wil diegene zijn die, ondanks alles, met een opgeheven hoofd en een grote glimlach door het leven gaat.
'Ik denk dat jouw gevoel ergens heel ver weg opgeborgen zit, met een groot slot eromheen.' Zei mijn moeder, maar dan iets minder poëtisch. Dat klopt. Sinds kort ben ik daar achter. Eerst dacht ik dat ik die gevoelens gewoon niet had. Ik kan alle vervelende dingen omzetten in iets positiefs, ik kan er een grappige Facebook-status over posten. En dan is de pijn weg, dacht ik. Dan heb ik het verwerkt en ben ik eroverheen. En dus dacht ik dat ik om dat soort dingen niet meer huilen kon. Maar dat is helemaal niet waar. Het gevoel zit er wel, maar ik kan er niet bij.
Ik ben een binnenvetter en een einzelgänger. Ik ben altijd al graag op mezelf geweest. Dat heb ik van mijn vader. Dat is denk ik een van de redenen dat ik mijn gevoel altijd opkrop. Ik houd het in en laat het er het liefst pas uit als ik helemaal alleen ben en niemand het kan zien of horen.
En zelfs met mijn moeder erbij, die vaak mijn grootste angsten aan het uitspreken is terwijl ik breek, vind ik het ongemakkelijk om te huilen. Ik wil geen troostende knuffels of medelijdende blikken. Ik wil kappen met janken en doorgaan met het leven. Of in mijn eentje onder de dekens alles eruit laten.
De conclusie is, ik huil bijna nooit. Ik kan geraakt worden door kleine dingen. Door anderen die huilen. Dan kan ik zelf wel eens wat tranen laten vallen. Maar ik huil nooit voor mezelf. Dat klinkt natuurlijk heel gek, maar ik kan het uitleggen. Ik kan huilen als andere mensen breken. Uit medeleven voor hen of uit ontroering komt er dan een klein deel van mijn emotie boven. En ik vind het totaal niet ongemakkelijk als anderen huilen. Ik vind het dapper. Maar ik kan zelf niet vanuit mijn emotie iets doen. Ik kan niet vanuit mijn hart zingen. Ik kan geen verhaal vertellen met de emotie erbij. Mijn emotie zit te ver weg gestopt en ik heb geen idee hoe ik erbij kan. Ik ben niet dapper genoeg om mezelf zo breekbaar op te stellen waar anderen bij zijn. Ik ben niet eens dapper genoeg om mijn emotie uit te spreken. Want hoe zeg je dat je ergens mee zit? Ik heb nooit begrepen hoe mensen dat kunnen vertellen. Ik vind nooit een goed moment om zoiets te bespreken. Als ik het doe, komt het uit de lucht vallen. Liever bespreek ik het dus niet.
En zo houd ik alles voor me zelf en krop ik het op tot ik op een moment ontplof. Een moment waarop mijn moeder haar vinger weer eens op de zere plek legt. Het moment waarop ik eigenlijk vooral gestrest een heel moe ben en daarom moet huilen. En als ik eenmaal zo'n mental breakdown heb, blijven de tranen ook komen. Ik snap niet waar ik al dat vocht steeds weer vandaan haal.
Is al dat vrolijke dan allemaal maar schijn? Is dat geluk dan niet echt? Ik voel me vaak oprecht gelukkig en blij. Maar als er zoveel emoties zijn waar ik niet bij kan, zijn de emoties die ik wel voel dan wel echt? Is het oké om soms eens toe te geven dat het niet goed met je gaat? Hoe ga je over de grens? Hoe word je sterk genoeg om zwakte te tonen?
Ik ben meestal oprecht vrolijk en geniet van alles om me heen en maak me niet te veel zorgen. Maar ik ben ook wel eens bang. En ik ben ook wel eens gekwetst, of teleurgesteld, of onzeker. En ook al laat ik dat nooit zien, ik voel me wel eens klein. En dat mag er zijn. Ik mag er zijn.

You Might Also Like

13 reacties

  1. Fijn stukje zo(enigzins herkenbaar)! Wees wie je bent en geniet volop van het leven. Iedereen is er om te mogen zijn, met dank aan je vader en moeder. Gevoel is dat wat jij op dat moment ervaart in jouw gevoel, jouw belevenis. Tuurlijk is dat echt! En hey houd je alsjeblieft niet groot voor de vorm! Jij mag jou gevoel ook uitten. Jij bent al sterk door dit zo publiek te plaatsen, je tranen evt. tegen te houden wanneer je denkt dat dat dan niet gepast is op dat moment..of iets.. maar vanaf nu joh ik zeg het je. je bent ook mens, laat het gaan.. onderdruk je gevoelens niet hoor. Dikke digi knuff, liefs, Mijntje.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja dat is dus makkelijker gezegd dan gedaan. Maar deze blog is zeker een stap in de goede richting. Ik hoop dat ik hiermee voor mezelf de kracht en acceptatie vind om mijn gevoelens meer te uitten. Bedankt voor je reactie! Heel lief en fijn om te lezen dat mensen zo meeleven en willen helpen. Dat doet me echt goed. Dankjewel!

      Verwijderen
  2. Ik vind het al heel dapper van je dat je dit durft te posten britt, echt waar

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel! Het was even spannend maar ik ben heel blij dat ik het heb gedaan.

      Verwijderen
  3. Hele mooie blog, zat zelf met tranen in mijn ogen omdat het (gedeeltelijk) zo herkenbaar is wat je schrijft. Bedankt!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik had een heel stuk getypt en ineens was ie weg.... dus ik begin even overnieuw.
    Ten eerste, echt super mooi geschreven en verwoord, dat vind ik al heel knap hoe je het onder woorden kan brengen.
    Ik heb zelf een beetje het tegenover gestelde, ik laat soms mijn emoties teveel zien. Ik kan moeilijk mijn emoties onderdrukken, het komt allemaal uit.
    Altijd als vrienden van mij huilen zeg ik tegen ze, laat het maar gaan, laat maar komen die tranen, het maakt niks uit en dat helpt meestal wel. Ik zeg dat ook altijd tegen mezelf, want als ik het niet zeg dan hou ik het ook in en bij mij merken vrienden het gelijk.

    Ik kan veel huilen maar ben wel heel gelukkig. Ik heb teamwork op school en dat is een les waarbij elke les wordt gevraagd hoe je je voelt. Hoe voel je je fysiek? hoe voel je je energetisch? Hoe voel je je emotioneel? Ik voel me emotioneel heel vaak gelukkig en opgewekt. Mijn docent noemde mij een zweefteef,. Ik kan me er iets van aantrekken of niet? Ik krijg op school het gevoel dat er altijd wat aan de hand moet zijn of dat ik me hopeloos of verdrietig moet voelen.
    Oke, ik heb een heel verhaal geschreven maar ik wil alleen maar zeggen dat ik het super knap vind dat je dit geschreven hebt! super mooi en ik denk dat je echt wel sterk genoeg bent om je zwakte te tonen zodra jij er in gaat geloven!!

    XXX

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja dat is dan inderdaad weer de andere kant. Ik had in mijn oude klas die bijvoorbeeld niet 'Kon ik nog maar even bij je zijn' kon zingen zonder ergens in het nummer te huilen. En ze had geen vergelijkbare situatie meegemaakt, ze kon gewoon huilen om hoeveel ze van haar moeder houdt. Dat vind ik heel bijzonder, maar ik snap dat dat in de weg kan zitten. Zullen we een beetje van elkaar over nemen? Liefs!

      Verwijderen
    2. Ondanks me late reactie lijkt het mij een perfect idee!!

      Verwijderen
  5. Ik denk dat de grootste stap is genomen. Je weet hoe het bij jou in elkaar zit. Nu kun je er wat aan doen of het accepteren. Dus verder gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja ik denk inderdaad dat dit de eerste stap is. En ik ga er zeker iets aan proberen te doen. Ik heb nog een weg af te leggen, maar ik kom er wel. Dankjewel voor je reactie! Liefs, x.

      Verwijderen
  6. Het is net alsof ik dit zelf heb geschreven. Ongelooflijk herkenbaar..

    BeantwoordenVerwijderen