Ik kan niet in woorden beschrijven hoe bijzonder dit is.

augustus 02, 2014

Zodra ik het kampterrein op rij, word ik begroet met dikke knuffels. Wat heb ik deze mensen gemist. Ik dump mijn spullen op een van de stapelbedden van mijn tienpersoonskamer en waan mezelf tussen de menigte. Vanaf de eerste seconde ben ik het vloggen al vergeten. Het koffer pakken en de heenreis zijn gefilmd, maar verder ben ik niet gekomen. Dus doe ik maar weer waar ik toch beter in ben: schrijven.

Om 8 uur word ik wakker. Mijn wekker heb ik weer niet gezet. Rond 8 uur besluiten mijn kamergenootjes vaak harder te gaan praten of het licht aan te doen. En dat is dan precies de tijd dat ik op wil staan.
Uit bed komen is niet heel moeilijk. Hoe hard ik mijn voeten ook veeg, ik neem elke avond weer een hele zandbak mee mijn bed in en het matras is zo hard dat ik iedere rimpel van mijn laken in mijn huid heb staan. Ik douche als de douche vrij is, anders doe ik dat op een ander moment van de dag. Dat verschilt van 's middags na de dansles tot 2 uur 's nachts. Ik kleed me aan, soms in dat fabulous witte broekje dat ik in had gepakt waar ik natuurlijk uiteindelijk op gemorst heb, vaak in iets simpels dat lekker zit en dat het dichtste bij ligt. Ik bedek mezelf in mijn eerste laag disco-zonnebrand (er zaten glitters in en zo liep ik de hele week rond als Edward Cullen) en doe verder geen moeite voor mijn haar en make-up.
Zo verschijn ik om kwart over 8 vaak niet super fris noch fruitig aan het ontbijt. De hele ontbijtboel is buiten al weer klaar gezet. Als een lopend buffet mag ik pakken wat ik wil. Ik eet zoveel boterhammen als ik op kan, wat er vaak vrij veel zijn. In de zon zitten de andere deelnemers wakker te worden. Om me heen is de sfeer verspreid. Aan de ene tafel zitten de mensen die nog even op moeten starten en waar je beter even niet tegen kan praten, aan een andere tafel zitten de mensen die nu al zoveel energie hebben dat ik niet weet hoe zij de dag vol gaan houden. Zo zitten er meer dan 100 mensen aan het ontbijt iedere ochtend. Van meerdere kanten wordt me een vrolijk 'goedemorgen' toegeworpen.
Om 9 uur gaat het feest beginnen. Ik sleep mezelf de hele camping over. Van een hele gezellige en misschien iets te weinig productieve ensemble les, naar een hysterische spelles, naar een uitputtende dansles, naar een ontroerende liedinterpretatie les. Met een vol waterflesje op zak en tijdens (bijna) iedere les een limonade-pauze.
Tijdens de lunch eet ik mijn dagelijkse dubbel-beleg-boterhammen: pindakaas met hagelslag en jam met kaas. Beide met een hele dikke laag boter. In de brandende zon eten we, hard kakelend, onze lunch. Ik smeer nog een dikke laag disco-zonnebrand op mijn schouders en gezicht voordat ik weer aan het lesprogramma deel neem. De meeste mensen smeren zich niet in, als ik het niet drie keer per dag doe, verbrand ik levend.
Glitterend en wel ga ik naar mijn volgende lessen. We huilen, we lachen, we leren, we ontroeren, we zingen, we dansen, we spelen, we beleven, we verbranden, we genieten.
En voor ik het weet is het alweer tijd voor het avondeten, wat iedere avond door een chefkok bereid wordt. Het is altijd lekker en er is altijd meer dan genoeg. De ene dag eet ik met de mensen uit mijn klas omdat dat zo gezellig is, de andere andere dag eet ik met mensen waar ik nog nooit mee gepraat heb. Zo leer ik veel nieuwe mensen kennen.
Na het avondeten is er nog een les voordat het avondprogramma begint. Het avondprogramma is bijvoorbeeld DE 'Ik hou van Broadway'-quiz, een masker-spel workshop, een musicalgeschiedenis workshop, een engelse uitspraak workshop, het spookhuis (waar ik de tweede week spook mocht zijn, wat echt awesome was), het docentenconcert en het eindfeest. Daarbij is er iedere avond een kampvuur, inclusief marshmallows en live-gitaarmuziek. We gaan iedere avond te laat slapen en moeten te vroeg opstaan. Na twee weken ben ik dan ook mijn laatste energie aan het gebruiken om de laatste dag door te komen. In de auto naar huis val ik steeds in slaap, hoe hard ik ook mijn best doe om wakker te blijven.
Eenmaal thuis, hard mijn voeten schrobbend omdat ik al het vuil van die twee weken er met geen mogelijkheid af krijg, mis ik de drukte en gezelligheid om me heen. Ik mis het kampvuur, ik mis alle mensen die nog veel te veel energie had, ik mis de grapjes, ik mis de 'ik heb zo'n leuke week gehad en ik houd van jullie'-speeches die ik op de feestavond met mijn klas had. Ik mis mijn tweede familie nu al.
Ik weet dat MusicalCamp stom klinkt. Het klinkt kinderachtig. Het klinkt alsof het niet is iets voor iemand die Muziektheater studeert. Maar ik heb zo geen spijt dat ik dit derde jaar twee weken aanwezig geweest ben. Want het is niet kinderachtig, alles behalve. Het is een professioneel kamp met hele goede lessen en workshops, gegeven door fantastische leraren. Het is een plek waar ik vrijuit kan leren zonder ook maar iets van prestatiedruk te voelen, waardoor ik in één les iets voor elkaar krijg wat ik het hele jaar niet kon. En waar ik, naast een heleboel vaktechnische dingen waar ik super veel aan heb, ook weer leer wat voor mens ik ben. Ik leer mezelf ieder jaar opnieuw kennen en leer ook mijn liefde voor het vak weer opnieuw kennen. Ik heb dit jaar mijn liefde voor musical weer terug gevonden door enthousiast op Footlose te dansen of keihard Defying Gravity te zingen, iets wat ik op school niet zo snel zou doen. En ik weet weer dat dit het waard is om voor te vechten. En zeker nu ik weet dat ik het komende half jaar keihard moet werken, is het goed om weer te weten waar ik het voor doe en hoe graag ik dit wil.
En er is nog een reden dat MusicalCamp niet kinderachtig is. Door al het talent om je heen: kleine jongetjes die beter tappen dan ik ooit zal kunnen, mensen die podiumangst hebben en ook een fantastische stem, mensen die eigenlijk helemaal niet het vak in willen en toch super veel talent hebben, grote groepen die prachtige producties in elkaar zetten. En iedereen is er voor elkaar. Iedereen laat elkaar in zijn waarde. Niemand lacht elkaar uit. Want het is hoe dan ook een zomerkamp, je hoeft niet te presteren, je hoeft niet super goed te zijn. Het enige dat je moet doen, is plezier maken. En dat doen we met z'n allen. Met de kinderen van acht en ook met de oudste deelnemer van dit jaar: een man van 48 die ook een fantastische week heeft gehad.
En ik weet dat ik de sfeer nooit zo goed kan beschrijven als dat het was. Ik kan nooit in woorden kwijt wat ik beleefd heb. Als mijn ouders vragen hoe het was, kan ik niks vertellen, omdat ik het niet in woorden kwijt kan. Het was weer te bijzonder om te vertellen. Ook deze blog schrijven gaat moeizaam, want ik kan het lang niet zo leuk laten lijken als het was.
En ik weet dat ik voor hetzelfde geld een week naar Londen kan, iets wat ik ook heel graag wil. Maar toch kan ik me ook niet voorstellen dat dit jaar mijn laatste jaar was. Ik kan me niet voorstellen dat ik volgend jaar niet meer mee ga, ik kan me niet voorstellen dat ik ooit definitief afscheid neem van dit kamp. En ik kan niet beschrijven waarom. Het is gewoon zo.

Omdat ik het niet in een Facebook-berichtje kwijt kon, wil ik iedereen weer bedanken voor deze fantastische week. Ik houd van mijn liefste klasgenoten die stuk voor stuk toppers zijn. Ik houd van alle leraren die mij weer zoveel kennis mee hebben gegeven en ook zoveel plezier. Ik houd van de koks die voor het heerlijke eten gezorgd hebben. Ik houd van alle vrijwilligers die elke dag om half zes opstonden om ons ontbijt te verzorgen en onze wc's schoonhielden. Ik houd van degene die dit ieder jaar maar weer produceert voor ons, zelfs als hij het zelf niet meer helemaal ziet zitten.
Het waren weken met honderden hoogtepunten en honderden lieve mensen.
En ik kan nog wel 100 keer herhalen hoe bijzonder het allemaal is, beter kan ik het niet beschrijven. Ik zou het zelfs gaan beleven, als ik jullie was: www.musicalcamp.nl

Groepsfoto week 1

Groepsfoto week 2

You Might Also Like

2 reacties

  1. Wat een prachtige blog! Zit met tranen in mijn ogen, dit is zo precies wat kamp voor mij is! Bedankt voor de gezellige weken, en voor je blog!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jij bedankt voor je lieve reactie! Al weet ik niet wie je bent haha. Ik heb het vast ook heel gezellig met jou gehad! Liefs!

      Verwijderen