Vind ik stom #1: 'Kijk, als je dus later niet gaat studeren, eindig je hier achter de garderobe.'

augustus 24, 2014

De leukste column in Linda is Stom. Waarin BN'ers mogen zeuren over dingen die zij stom vinden. Ik houd van Linda en ik houd ook heel heel heel heel erg van zeuren.
De BN'ers beschrijven de dingen die zij stom vinden in een paar woorden. Ik kan dat natuurlijk niet. Vandaar mijn nieuwe column: Vind ik stom. En dan mijn eigen versie. Met alle dingen die ik stom vind, met daarbij een sfeerverslagje waarom.
Zijn jullie er klaar voor? Hier komt #1:



Door de regen fiets ik naar mijn werk. Ik heb net vijf lange dagen school gehad, heb daarnaast gestudeerd, gesport en ik moet nu nog een heel weekend werken. Ik ben moe, heb geen zin. Terwijl ik mijn fiets weg zet, bedenk ik me weer waarvoor ik het doe (NEW YORK NEW YORK NEW YORK). Ja, een baantje naast mijn studie is zwaar. En ja, ik vind dat ik daar net zo hard over mag zeuren als mijn moeder, die in het weekend huishoudelijke taken moet verrichtten.
Terwijl ik me om kleed, zet ik mijn gezicht in vrolijke stand. Ik ga vandaag iedereen met een glimlach begroeten, zoals het hoort. Zij komen voor een dagje uit en hebben er geen boodschap aan dat ik al de hele week op mijn benen sta. Ik sla nog een glas water naar achter en meng me dan tussen mijn collega's. Stuk voor stuk hardwerkende mensen. Iedereen studeert hiernaast of heeft een andere baan. Voor iedereen is het werk in het theater een bijbaantje. Gewoon, omdat ze het leuk vinden om te doen. Naast me staat een jongen die piloot is. Het meisje aan de andere kant studeert rechten. Stuk voor stuk harde werkers. Met een beetje trots kijk ik om me heen. We krijgen het allemaal toch maar weer voor elkaar om hier, met een redelijk goed humeur, te staan op de zondagochtend.
Ik neem mijn plek in, vandaag is dat achter de garderobe. De opmerking 'Nou, je hebt het niet druk vandaag.' zal ik weinig krijgen. Wel wordt het een lekkere, gladde, kleffe, boel met al die paraplu's en natte jassen. 
De eerste mensen druppelen binnen. Ik begroet iedereen, zoals beloofd, met mijn oprechtste glimlach. Dat probeer ik in ieder geval. Ik kijk naar de mensen die voorbij komen. Een oudere man die in z'n eentje naar het theater gaat. Hij geeft zijn hoed bij me af, eet een Magnum en kijkt wat rond. Ik vind het bijzonder hoe die man hier rond loopt. Dat bewijst weer dat, zelfs als je niemand meer hebt, je toch nog gewoon kan doen wat je leuk vindt. Alleen naar het theater gaan is niks om je voor te schamen. Gefascineerd volg ik iedere stap die de man zet. Zo wil ik later ook worden. Oud en gelukkig. En ik wil altijd blijven doen wat ik wil doen, ook al ben ik alleen.
Langs mijn garderobe loopt een moeder met een klein kind. Ik vind de kleine kinderen altijd het leukste. Normaal heb ik niet zoveel met kinderen. Maar in een theater zijn ze altijd enthousiast en kun je ze blij maken met de kleinste dingen. Geen baby die aan het krijsen is of verwende krengen die aan het zeuren zijn. Alleen maar lachende hoofdjes op dansende lijfjes. En dan kan ik kinderen best waarderen.
Moeder bukt om haar kind aan te spreken: 'Kijk, als je dus later niet gaat studeren, eindig je hier achter de garderobe.' 
Het meisje kijkt even naar mij en ik lach mijn liefste lach voor ze doorloopt, richting wc. Ik kijk ze na en slik de opmerking in die ik zo graag wilde maken. Want ik snap dat ze haar dochter een wijze les wilde leren, dat ze wilde zeggen dat haar meisje altijd hard moest werken als ze iets wilde bereiken. Iets waar ik het ontzettend mee eens ben. Maar het feit dat ik op gehoor afstand stond en die moeder het toch zei, raakt me. En vooral het feit dat het niet waar is. Het is niet zo dat alle 'makkelijke baantjes' opgevuld worden met de mensen die hun school niet afmaken. En het doet me pijn dat mensen dat denken. Ik loop de blaren op mijn voeten in het theater en heb geen tijd om bij te komen voor ik alweer in mijn eerste les op school zit. Want ik moet nou eenmaal wat geld bijverdienen. Ik ben geen opgever en zo wil ik ook zeker niet overkomen.
Even moet ik bijkomen van wat er net gebeurde. Ik vind het ook stom dat ik er zo mee zit. Goed, die vrouw mag denken dat ik niks anders in mijn leven doe dan jassen ophangen. Ik weet dat ik wel hard werk. En wat maakt het mij uit wat die vrouw van mij vindt? Die vrouw weet niks van mij en dat hoeft ook niet. Ik snap wat ze zei, maar ze heeft ongelijk. Daar hoef ik me niet aangesproken over te voelen.
Terwijl ik met mezelf in tweestrijd ben, loopt de oude man langs, de zaal in. Ik kijk hem na en krijg spontaan weer een glimlach op mijn gezicht. Deze man is gelukkig. Hij is alleen en gelukkig. En hij doet iets omdat hij dat wil doen. Hij schaamt zich niet voor hoe er naar hem gekeken wordt, hij doet het gewoon.
Zo wil ik zijn. En dat wil ik mijn kinderen (welke kinderen?) later leren. Dat je vooral lekker moet doen wat je wilt doen. Je school afmaken is handig voor het bereiken van je doelen, maar ook zonder diploma kan je ergens komen. En ook al wil ik natuurlijk wel dat mijn kinderen (welke kinderen?) hun school afmaken, nog liever zou ik willen dat ze hun hart volgden. En als zij er gelukkig van worden om hun hele leven achter de garderobe te staan, dan moeten ze dat zeker doen. En dan hoeven ze zich niet te schamen, want ze doen wat ze willen doen. En dat is voor mij de belangrijkste les in het leven: wees gelukkig. En ik hoop dat het kleine meisje naar die oude man kijk en zich realiseert wat ik me net realiseerde.

Ik vind het stom dat mensen zo snel vooroordelen hebben. 

You Might Also Like

6 reacties

  1. Als eerste, Britt weer zo prachtig geschreven. Hoe prachtig die man, dat is zo mooi om te zien, mensen die gelukkig zijn. Maar die mevrouw, tuurlijk. Wat jij zegt klopt ook wel, je wilt dat je kind leert. Maaar dat ze dat zo zegt, of nog erger. Dat ze zo denkt. Ik begrijp dat niet. Jammer. Maar om weer terug te komen op het positieve. Je schrijft prachtig en ik wil elk woord lezen va wat je schrijft :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ah dankjewel, zo lief! (En dit is trouwens niet helemaal waargebeurd. De man heb ik echt gezien en daar werd ik echt vrolijk van. Die opmerking is tegen een collega gemaakt op een andere avond. Kon ze zo goed aan elkaar koppelen dat ik het gewoon gedaan heb, yolo haha!)
      Liefs!

      Verwijderen
  2. Wat goed heb je je geuit hier vind ik, en ook weer zo goed beschreven. Groot gelijk...ik zou dat dan ook niet zo 1,2,3 van me af kunnen zetten ook al weet je dat dat voor jou niet opgaat.
    Ennuh..onderschat moeders niet hoor ^_~ hehe, erm tja ik ben er zelf eentje. Maar dat is niet alleen zeuren om de was in 't weekend..mamsen werken 't klokje rond en als jou mams daarbovenop nog eens werkt dan vind ik dat helemaal knap. Anyways on topic: vooroordelen zitten vrees ik genesteld in onze menselijke genen..net zoals wat vrouwen van mannen denken ook vaak te snel gedachte gedachtes en zo onterecht..want vrouwen houden ook graag van denken voor anderen..ach ik weet het ook niet allemaal natuurlijk. Maar ik ben het wel redelijk met je eens. Truste en ik zeg proost op wat minder vooroordelen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee hoor ik houd van mijn mamma. Ik ben mega trots op haar en ze verdient niks meer dan lof. Maar soms houd ik ervan om lekker te overdrijven in mijn blog.
      Dankjewel voor je reactie. Liefs!

      Verwijderen
  3. Superleuk!! Moest lachen en keek verwonderd naar de zin: 'Kijk, als je dus later niet gaat studeren, eindig je hier achter de garderobe.' (naast de les die ze haar kind wellicht wilde leren, toch een beetje kortzichtig). Maar daar naast ben ik het helemaal met je eens :D Leuke blog! Follow that dream ;)

    BeantwoordenVerwijderen