De weg naar een gezonder lijf: Stap 2 - Iemand die me begrijpt.

september 17, 2014

Het komende half jaar ga ik keihard aan mijn lichaam werken. En nee, dan bedoel ik niet mijn levensstijl. Ik bedoel echt mijn lijf, mijn lichaam, mijn fysiek. Dit ga ik doen om mijn hertentamen met kerst te halen, maar ook heel erg voor mezelf. Ik wil mezelf veranderen, ik wil mijn houding veranderen. En er zijn meerdere dingen die ik ga doen om te bereiken wat ik wil bereiken. En die dingen wil ik graag met jullie delen.
De vorige is alweer meer dan een maand geleden. Weten jullie hem nog? 
Na een aantal enthousiaste reacties over mijn proces, is hier dan eindelijk stap 2: Fysiotherapie.

Even uit de modern improvisatie dansles ontsnappen is voor mij geen straf. Ik houd van dansen, als iemand me zegt wat ik moet doen probeer ik het perfect uit te voeren. Maar zelf iets bedenken is gewoon niet mijn sterkste punt. En dan zeker niet: 'zet je gedachten uit en doe wat je voelt.' Terwijl ik dan door de zaal ren omdat ik mijn hand moet volgen, denk ik alleen maar: 'Wat ben ik aan het doen?'
Toch ben ik een beetje nerveus als ik de deur van de danszaal achter me dicht trek, op weg naar de fysio. Want ik weet dat ik te laat ben met actie ondernemen. Ik weet dat ik dit een jaar geleden al had moeten doen. Als je meerdere keren per dag je nek moet knakken voor bewegingsvrijheid, is er iets echt niet goed. En dat kan ik echt al een tijdje en toch heb ik er niks aan gedaan tot dit moment.
Vroeger, toen ik klein was, had ik een prachtige houding. Althans, dat schijnt zo te zijn. Mijn moeder heeft het er nog steeds over hoe mooi rechtop ik liep. Waarom dat zo drastisch veranderd is, weet ik niet goed. Het kan zijn omdat mijn borsten gingen groeien en mijn rugspieren dat niet aan konden. Het kan zijn dat ik te snel groeide en ineens moest bukken om gesprekken te voeren met vriendinnen. Of misschien was ik te onzeker en probeerde ik mezelf een beetje te verstoppen. Hoe dan ook, die perfecte houding is nu nergens meer te bekennen. En dat is een probleem. Dat is al jaren een probleem. Want dat ziet er niet uit op het podium en het beperkt niet alleen mijn bewegingsvrijheid, maar ook mijn fysieke expressie. En dat MOET veranderen.
En omdat dit al jaren een probleem is, zijn er ook mensen die al jaren dit proberen op te lossen. Meestal met de tip: 'Je moet vanaf nu gewoon altijd rechtop blijven staan.'
Als ik bekende dat ik dat niet kon, vonden ze dat ik toch vol moest houden. Ik moest immers ooit de spieren in mijn schouders trainen om het wel de hele dag vol te houden.
Dus werd ik er door leraren op aangesproken, ik werd er door klasgenoten op aangesproken. Als ik in mijn pauze even onderuit gezakt zat te ontspannen, riep er weer iemand: 'Britt, rechtop!' Ieder moment probeerde iedereen me eraan te herinneren erop te letten. En dat was heel lief bedoelt, maar werkte eigenlijk niet.
Anderen vonden dat ik me niet hoefde te verstoppen, maar dat ik trots mocht zijn op mijn lengte. Ook een heel lief gebaar, maar ik ben super trots op mezelf en toch is er niks veranderd.
De grootste slimmeriken vonden dat ik "gewoon maar volwassen moest worden" en dat het zo opgelost zou worden. Sinds ik dat hoorde, heb ik meerdere keren besloten dat ik volwassen was en nog steeds gebeurde er niks. De frustraties over dat advies liepen hoog op. Hoe kan ik nou weer gewoon volwassen worden? Wat is dat? En hoe stimuleer ik dat? Alsof ik daar controle over heb!
Maar niemand die het hoorde. Niemand die zich besefte dat ik het gewoon niet kon. En ook deels terecht, want ik was te bang dat ik het niet kon om echt actie te ondernemen. Ik bleef maar gewoon hard roepen dat het niet ging en hopen dat ze me dan maar zouden accepteren zoals ik ben.
Een jaar lang riepen mijn leraren op Muziektheater hetzelfde wat ik al jaren hoorde. En zoals altijd negeerde ik de adviezen, want ik had ze al zo vaak gehoord. En ik kon het gewoon niet.
'Ik heb niet het gevoel dat het echt tot je doorgedrongen is hoe belangrijk je houding is.' hoor ik mijn lerares nog zeggen. En hoe hard ik ook beweerde dat het zeker wel doorgedrongen was, dat was het niet.
Tot het ineens erop of eronder was. Of de houding verbeteren, of een andere toekomst kiezen. Toen drong het pas echt door.
Daarom ben ik nerveus als ik de kamer van de fysiotherapeut in stap. Naast een slechte houding heb ik nu ook nog eens enorme rugklachten en een herkansing die in mijn nek hijgt.
Ze stelt zich netjes voor, ik leg mijn klachten uit en ik eindig natuurlijk in mijn BH op een behandeltafel. Terwijl zij probeert te ontdekken wat ik haar uit gelegd heb.
Het medische resultaat zal ik jullie besparen, maar het komt erop neer dat er eindelijk bevestigd wordt wat ik al die tijd probeer te vertellen. Ik kan het niet.
Nu nog niet dan. Want door al die jaren gedwongen rechtop lopen, zijn niet alleen de spieren maar is ook het weefsel in mijn bovenrug verkrampt, waardoor mijn ruggengraat stroef is en niet meer meebeweegt. Ik weet dat dat slecht nieuws hoort te zijn, want er is iets mis wat niet mis hoort te zijn, maar dit is voor mij een grote opluchting. Want terwijl de fysio uitlegt dat ik mezelf te veel push, dat ik uiteindelijk mijn lijf zeker moet trainen, maar dat ik mijn rug eerst moet ontlasten omdat het anders blijft verkrampen, voel ik mij voor het eerst begrepen.
Het is intens stom en mega kwalitatief uitermate teleurstellend dat ik niet 'gewoon rechtop kan staan', zoals zo ongeveer ieder ander mens dat wel kan. Maar er is nu ook echt een medische reden voor. Het is niet zo dat ik het gewoon niet kan omdat ik zwak ben of omdat ik het niet wil. Het gaat op dit moment echt niet. En na al die tikken op mijn rug of de opmerkingen dat ik gewoon eens rechtop moest gaan staan, heb ik nu eindelijk gehoord dat ik niet zwak ben.
En zo heb ik voor het eerst iemand gevonden die begrijpt dat het bij mij nou eenmaal niet vanzelfsprekend gaat. En diegene gaat het ook nog eens samen met mij oplossen.
Met grote opluchting stap ik de behandelkamer weer uit. Ik heb eindelijk de oplossing. Pas nu kan ik echt een stap verder, door eerst een stap terug te zetten. En zo groeit het vertrouwen dat ik het allemaal best wel eens kan gaan redden. En ik kan je vertellen, dat is een fijn gevoel.


You Might Also Like

0 reacties