Het begint een beetje een verslaving te worden, hè?

september 15, 2014

Sjouwend met een schoudertas met laptop en mappen vol bladmuziek en scripts (dromend van de Herschel die ik in New York ga kopen), mijn gitaar (ja, ik speel gitaar, soort van) en een koffer met mijn halve garderobe loop ik, gelukkig door de zon, naar het station. Dit is een ritje die ik meerdere keren op een dag maak. Mijn beste vriend en ik hoeven elkaar alleen maar aan te kijken en we snappen dat we de wandeling weer gaan maken. Op Rotterdam Centraal kun je namelijk geen koffie drinken. Nee, niet bij een van de twee Starbucks (waarom heb je er twee nodig?). Onder het station, bij de metro, zit de beste tent ooit: the Coffee Company. En daar drink ik minstens drie Medium Vanille Latte's per week. Het is zo erg, dat alle werknemers ons ondertussen kennen en onze bestelling weten (gênant).
En hoewel we ons vandaag zo hebben geprobeerd in te houden, toch zijn we alweer op weg naar ons vaste stekkie.
'Het begint een beetje een verslaving te worden, hè?' Zegt hij.
'Worden?' vraag ik sarcastisch. Volgens mij is het duidelijk dat het allang een verslaving is. En een dure ook. 1 medium vanille latte is €3,80. Wij drinken er minstens 3 per week (althans, ik een vanille en hij een cinnamon). Dat is €11,40 per week. Dat is €45,60 per maand. Dat is €592,80 per jaar.... Bedenk je wat je allemaal kunt doen door €592,80 per jaar... Veel leuke dingen.
Ook dit keer is het een aanslag op de portemonnee. Hij heeft nog maar €2,50 en ik ben al geld aan het uitgeven wat eigenlijk niet van mij is. Gelukkig zijn wij zulke vaste klanten dat we dagelijks korting krijgen, of gratis koffie, dat is dan wel weer een groot voordeel.
Nadat we de foto's van al onze koffie dates terug hebben gekeken en hebben onderzocht hoe onze obsessie is ontstaan, kijken we naar onze lege koppen.
'Stel dat we een miljoen zouden winnen...' Zegt hij. 'Dan zou ik echt iedereen die ik leuk vind meenemen naar de Malediven, gewoon zo'n hele steiger met droomhuisjes afhuren en daar twee weken blijven.'
'Ik zou echt meteen naar New York vertrekken, alleen. Dan mogen jullie het allemaal uitzoeken zonder mij. Toedeloe.' Zeg ik.
Ik weet niet of ik dat echt meen. Maar dat is nog steeds wel wat ik het allerliefste wil. Gewoon al mijn spullen pakken en vertrekken. En dan daar gaan studeren en daar een leven opbouwen.
Stel je voor, wakker worden in mijn appartement in het centrum. Me kleden in de meest stylish en typisch New Yorkse kleding. Onderweg een bagel en een koffie oppikken en me begeven naar mijn Musical Theatre studie. Waar ik me de hele dag in het zweet werk. Om 's avonds nog even langs de Topshop voor ik mijn bed in duik met een kop thee, een goede serie en het typische New Yorkse uitzicht (zoals bij Friends) door mijn open raam.
Maar de Malediven voor twee weken met lieve mensen klinkt ook wel heel chill. En een leven lang koffie ook. En een wereldreis maken in een Volkswagen busje ook.
Maar ik heb geen miljoen gewonnen. Ik doe niet eens mee met een loterij. En ik weet niet wat ik zou doen met een miljoen. Ik denk dat ik heel veel medium vanille latte's zou drinken.
Voor moet ik het doen met een fikse verslaving, een lege bankrekening en €592,80 te weinig per jaar.


You Might Also Like

3 reacties

  1. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja mijn spullen pakken en weggaan. Naar New York, om te studeren aan een geweldige musical opleiding, of eentje voor camera acteren. In mijn hoofd heb ik helemaal geen greencard/visum of baan nodig om daar te mogen blijven. Alleen mijn talent en een beetje lef om daadwerkelijk weg te gaan..
    *zucht* over een jaar. of 2..

    BeantwoordenVerwijderen