Mijn klasgenoten weten toch al hoe lelijk ik echt ben.

september 02, 2014

Maandag. De wekker gaat om zeven uur. Wat te vroeg is omdat ik uiteraard te laat ging slapen. Met veel moeite kruip ik mijn bed uit. Het is tijd voor mijn eerste schooldag en over drie kwartier moet ik in de tram zitten richting Rotterdam.
Mijn spullen liggen al klaar. Een joggingsbroek, want ik moet straks gelijk dansen. Mijn make-up laat ik voor wat het is. Effort level: 0. Mijn klasgenoten weten toch al hoe lelijk ik echt ben.
Ik werk een grote kom chocopops naar binnen en drink een kop thee voor ik de deur uit ren.
Zodra ik op school aan kom, is het weer gewoon school. Er is niks bijzonders aan deze dag, het is net of ik nooit weg ben geweest. Het enige gekke, is dat er ineens andere mensen rondlopen die schijnbaar een jaar onder ons zitten. Dat is het enige waar ik aan moet wennen.
Voor de rest is alles hetzelfde, de helft van de lessen valt uit. Dus ik ben uren aan het wachten waarin ik druk op zoek ben naar een script en bladmuziek wat ik morgen moet hebben. Ik heb ondertussen 25 mailtjes gestuurd vanaf donderdag en ik heb geen enkele reactie gehad.... Ik voel me zwaar genegeerd en ontzettend gestrest. En om de traditie in stand te houden, haal ik natuurlijk een Vanille Latte bij de Coffee Company, die ik op kan drinken in de zon.
Na mijn laatste les, ga ik naar huis. Ik doe super goedkoop lekker studentikoos boodschappen bij de Lidl en terwijl mijn huisgenoot kookt, stel ik even een To Do-lijstje op.
Oh mijn god, het is nu al niet meer te overzien. 7 nummers instuderen, een presentatie voorbereiden, een tekst leren, 5 afspraken maken, een kostuum zoeken, een schema's doornemen en dan ondertussen de koopavond en het hele weekend werken en een voorstelling bezoeken en dat alles binnen een week. Kunnen jullie na deze zin nog ademen? Ik niet.

Dinsdag. Om half 10 's avonds zit ik in de metro naar huis. Mijn hele lijf doet zo'n ontzettende pijn. Nu al spierpijn all over, het is pas dag twee. Daarnaast ben ik zo wazig dat ik, zelfs toen ik onder het bord stond, niet kon lezen over hoeveel minuten mijn metro kwam.
Ik was van plan om 's ochtends een beetje eerder op school te zijn. Ik stond eerder op, besteedde weer geen tijd aan uiterlijk en zat toch in dezelfde metro als altijd. Hoe dan?!
Ik was vanmiddag zo moe, dat ik op de houten banken in de kantine een aflevering Friends heb liggen kijken. Dat was een heftige after-dinner dip. Maar echt een hele heftige. Resultaat: ik moet nu nog zeker de helft van mijn mega To Do-list af kunnen strepen. Dus dat wordt nog een avondje hard werken. Niks anders dan thuiskomen, thee drinken, werken en slapen. Geen vrije tijd om in te vullen met nutteloze dingen. En ik wil niet meer, ik ben zo moe. Dat is natuurlijk mijn eigen schuld. Ik moest per se gisteren nog een blog plaatsen. Waarom? Omdat er woorden door mijn hoofd spoken die er niet uit gaan voor ik ze op schrijf. En dus blijf ik tot laat 's nachts wakker om mijn blog op de goede manier te publiceren. Stupid addicted me.

Vanmiddag vroeg een eerstejaars me: 'Is er nou een groot verschil tussen het eerste en het tweede jaar?'.
Daar moest ik even over nadenken. Waarschijnlijk wel. Als ik nu terugkijk naar het begin van vorig jaar, heb ik zoveel geleerd. Maar voor nu is er totaal geen verschil. Ik werk nu door op de ontwikkeling die ik hiervoor gemaakt heb. Er is geen grote stap naar het volgende jaar. School is gewoon weer school. En ik ga weer door waar ik vorig jaar geëindigd ben. Met drukte en stress. En met hele leuke dingen, maar ook met nu al oververmoeidheid. Ik heb even tijd nodig voor adem. Hoe ga ik in godsnaam dit jaar volhouden?
En ik weet wel dat ik toch stiekem weer moet wennen en dat mijn lijf weer moet wennen. En ik weet dat het met de week weer makkelijker gaat worden en dat ik hoe dan ook toch wel door werk. Het is niet erg om het druk te hebben. Maar toch verlang ik naar mijn bed. Mijn heerlijke bed met goedkope matras die het allerlekkerste ligt van allemaal. Slaap, nu al verlang ik de hele dag naar slaap.
Zie je? Niks veranderd.


You Might Also Like

2 reacties

  1. You can do it. En doe mij zo'n notitieboekje! ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel! Ja die foto had ik ook maar van google geplukt. Maar ik wil dus ook wel echt zo'n boekje.
      Thanks voor je reactie. Liefs!

      Verwijderen