Mocht je me kunnen vergeven, contact me.

september 26, 2014

Uitgeput stap ik de school uit. Vrijheid, eindelijk. Het was een heftige dag, zo kan ik het wel noemen. Eerste dag van de ongesteldheid, ladingen emoties en vreetaanvallen en krampen alsof er kleine monsters in mijn buik zaten die me vanbinnen openscheurde terwijl ik moest dansen en buikspieroefeningen moest doen. Ik voel me dik door de patat en het broodje kroket, nutteloos omdat ik te weinig gestudeerd heb vandaag en ik heb zin om chocola te eten en 'The Fault in our Stars' te kijken (drie keer raden wat ik vanavond gedaan heb). En dan had ik ook nog eens les van 9 uur 's ochtends tot half 8 's avonds. Zo gaar ben ik als ik de drempel over stap, de koude avondlucht in. Samen met mijn klasgenoten loop ik naar het station, luid lachend en praten (want dat kunnen we gelukkig nog wel).
'Hé Britt!'
Verstrooid draai ik me om. Achter me staat een jongen. Een leuke jongen. Blond haar, baardje, mooie ogen. Ogen die ik ergens van ken maar ik kan ze echt niet plaatsen.
Ik kan alleen maar denken dat ik geen idee heb waar ik hem van ken, terwijl ik naar hem toe loop en hem begroet. Ik had graag willen typen: enthousiast begroet, maar ik denk dat het niet zo enthousiast en meer awkward was omdat ik niet begreep waarom hij mij wel herkende en ik hem niet.
'Zit je nu hier op school?' Vraagt hij, wel oprecht enthousiast.
'Ja.' Antwoord ik. Nog steeds op de meest gênante manier.
'Ik niet. Ik kom hier om te repeteren met mijn band.'
'Oh leuk.' Waar ken ik jou van? Waar ken ik jou van? Waar ken ik jou van?
'Nou, doei.'
'Doei.'
Nog steeds totaal verward draai ik me om en loop ik weg. Wie was dat? Wie? Het kan toch niet zo zijn dat ik hem gewoon echt niet herkende en hij mijn naam nog wist. Waar kan ik hem nou van kennen?
In de metro naar huis zoek ik eerst mijn Facebook door en ga ik daarna mijn hele geschiedenis af om te bedenken waar ik hem van zou kunnen kennen. Ik heb meerdere profielfoto's van oude bekenden op Facebook grondig bestudeerd, maar de herinnering van de jongen vervaagt in mijn hoofd en het kwartje valt maar niet. En hoe dichter ik bij huis kom, hoe meer ik me schaam.
Dit gesprek had zo anders kunnen en moeten verlopen.
'Hé Britt.'
Hé! Sorry, dit is heel gênant. Ik herken je echt maar ik weet gewoon niet meer waarvan. Hoe heet je ook alweer?'
Nou ik ben ... van ..... (Ik wou zo dat ik dit in kon vullen).'
'Oh ja, sorry, nu zie ik het pas. Wat ben je veranderd! Wat leuk, hoe gaat het met je?'
Is dat nou zo moeilijk? Nee. Is dat gek? Misschien een beetje. Maar dit gesprek was nog veel gekker dan als ik eerlijk toe had gegeven dat ik echt even niet meer wist met wie ik aan het praten was. En dat was ik nu niet zo wanhopig op zoek geweest.

Dus, bij deze, omdat ik geen andere manier weet: Sorry, leuke bekende vreemdeling met de prachtige ogen die mij aansprak in Rotterdam. Ik weet echt even niet meer wie je bent, maar als je dit leest: Je bent echt een hele leuke jongen geworden en god, wat wou ik dat ik dat gelijk had kunnen zeggen. Sorry dat ik zo vreemd ben. Mocht je me kunnen vergeven, contact me. Ik ben nog op zoek.

You Might Also Like

0 reacties