New York City Day #3: Wat is er Nederlandser dan fietsen?

oktober 20, 2014



Ik erger me eraan dat ik op straat wordt aangesproken alsof ik een toerist ben. Ik ben wel een toerist, maar zo wil ik er niet uit zien. Ik wil er niet uit zien alsof ik een Nederlander ben.
Maar goed, ik ben wel een Nederlander, dus laat ik me ook maar zo gedragen. En wat is er Nederlandser dan fietsen?
Dus daar gingen we, eerst met de taxi naar het fietsverhuurbedrijf wat Belgische, Canadese, Poolse en gelukkig ook Nederlandse fietsen verhuurde. Geen Amerikaanse fietsen, want Amerikanen fietsen niet. Fietsen is een sport, geen vervoersmiddel. En voor een sport is een seizoen en dat seizoen is niet herfst. Dus gingen we daar, langs de Hudson rivier in een fietsslinger. We reden netjes op het fietspad, maar moesten toch steeds alle hardlopers ontwijken. Het fietspad is namelijk toch meer het hardlooppad hier in New York aangezien er normaal gesproken toch niet op gefietst wordt. En ja, het was koud, echt ijs ijs ijs koud. En ik had natuurlijk geen sokken aan en ik was te lui om mijn sjaal om te doen. Dus we moesten hard fietsen om het warm te krijgen.
Maar de kou was het zo waard. Terwijl we langs de Hudson rivier fietsen, duiken er steeds meer hoge gebouwen op naast ons. We fietsen langs de Vrijheidstoren en het VN gebouw, we komen langs een witte limousine maar we mogen niet blijven staan en kijken wie erin zit. We fietsen richting Empire State terwijl er steeds meer lege loodsen naast ons komen. We eindigen in Brooklyn, waar we 'even' lunchen bij Grimaldi's. Dat schijnt de lekkerste pizzeria van New York/de wereld te zijn, eentje waar je normaal zeker een uur voor moet wachten. Wij hebben geluk, mogen gelijk naar binnen, maar de pizza's vallen toch tegen. Voor ons verwende Europeanen is dit zeker niet lekkerder dan de echte Italiaanse pizza, maar het was een fijne ervaring en een goede lunch.
Nog steeds bevroren waagde we ons toch een weg terug naar Manhatten, over de Brooklyn Bridge. Het sfeervolle en rustige Brooklyn achter ons latend en op weg naar het drukke en bruisende Manhatten. Het verschil tussen de twee plekken is bizar en de plek ertussen in (op de Brooklyn Bridge) is magisch.
Eenmaal in Manhatten maakte we een (vrij lange) omweg naar Central Park. Stoppend voor zo ongeveer ieder stoplicht. Terwijl ik mezelf tussen twee taxi's door wurm, snap ik waarom New Yorkers niet fietsen. Het is echt levensgevaarlijk, zelfs voor de Nederlanders die goed kunnen fietsen. Maar het is waarschijnlijk vooral levensgevaarlijk omdat ik mezelf niet kan dwingen om op de weg te letten, ik word steeds afgeleid door de gebouwen die hoger en hoger lijken te worden hoe meer richting het noorden we komen. Uiteindelijk komen we toch, bijna aan een stuk, aan in Central Park. Mijn moeder heeft namelijk een (hele grappige, sorry mam) smakker gemaakt en heeft geschaafde handen, verder heeft iedereen het overleefd. We drinken een welverdiend drankje bij The Boat House (bekend van 27 Dresses en Enchanted). Ook het drinken is niet zo lekker als normaal. Alles smaakt zo anders in New York (waarom ben ik steeds zo aan het zeuren?). Gelukkig speelde er een fantastische pianist (echt fantastisch) en die werd later ook nog ondersteund door een van de beste zangers die ik ooit gehoord heb. Heerlijk om een zondagmiddag door te brengen.
Veel te laat stappen we weer op de fiets naar huis. We zijn moe, hebben het koud, hebben zadel/stuur/spierpijn en, het ergste van alles, hebben geen lichten op de fiets. En als er iets is wat je niet wilt, is in het donker zonder licht door New York fietsen. Overdag word je al bijna niet gezien, laat staan 's avonds.
Aan het einde van de middag leveren we onze mooie Hollandse fietsen weer in en vertrekken zo snel mogelijk naar huis (ja, in een yellow cab). Aan het einde van de dag op de bank ploffen met veel te veel eten (Oreo, Chocolate Chips Cookies, Kitkat, Chips), warme sokken en Thai's eten is dan eigenlijk ook wel heel erg lekker.





You Might Also Like

0 reacties