New York City Day #4: Al ben ik derde boom van rechts.

oktober 21, 2014



Stuiterend staan we om 11 uur 's ochtends in de rij. Drie seconden geleden verscheen 'The Phantom of the Opera' op het bord en nu weten we zeker dat we kaartjes hebben voor vanavond.
Ik houd normaal van de iets moderne musical. Musical met niet te veel en overdreven drama, maar met een goed verhaal. Musicals die niet alleen goed gezongen, maar ook heel goed gespeeld worden. Musicals die niet om het bombastische effect gaan, maar om het verhaal.
Vroeger hadden we een musical-cd die we altijd in de auto draaiden. Ik kende eigenlijk maar een paar liedjes, waarschijnlijk 'Annie' en 'the Sound of Music'. Bij de rest van de nummers bedacht ik dan zelf een verhaal en zo kwam al die nummers in mijn hoofd bij elkaar als één musical. Ik weet nog goed hoe ik uit het raam keek en een hele eigen betekenis gaf aan 'Without You/Als jij gaat'. Over een kindje wat weg wilde lopen, maar door zijn ouders tegengehouden werd. Pas later leerde ik 'Rent' en 'de Jantjes' en 'Passion' kennen en kon ik de nummers in het echte verhaal plaatsen.
Wat ook op die cd stond, was 'the Phantom of the Opera'. Iets waar ik natuurlijk alle nummers al wel eens uit gehoord had, maar waarvan ik het verhaal eigenlijk niet kende. Iets met een spook en een dode vader in de opera. Het sprak me ook gewoon niet aan om daar naartoe te gaan, het leek me eigenlijk helemaal niks.
En toen kwam mijn beste vriend als mega intense Phantom fan in mijn leven. En toen was het een schande dat ik dat niet kende. Ongeveer twee maanden geleden had ik mijn Phantom-vuurdoop met het concert in 'The Royal Albert Hall' en ik was verkocht. Die veel te uitgekauwde liedjes werden nu eindelijk geplaatst in een veel te dramatisch en bombastisch verhaal. Het gaat eigenlijk helemaal nergens over en heeft niks waar ik normaal gesproken van zou houden en toch werd ik smoorverliefd op 'The Phantom'. Geen idee waarom, maar het is gewoon zo.
Daarom stond ik vandaag te stuiteren in het Ticket Centre. Eindelijk naar de echte show. Als je het ergens wilt zien, dan op Broadway. Al vind ik het verschrikkelijk dat de fantastische Sierra Boggess niet meer speelt, ik moet en zal die show zien.
'I would like two tickets for 'The Phantom of the Opera' please'.
'Yes, that would be $138 than.'
Even twijfel ik of ik het wel goed verstaan heb. Ik heb toch kaartjes met 40% korting nu? Het kan toch nooit zo intens duur zijn.
'Can I pay with my card?' Vraagt mijn zus voor ik actie kan ondernemen of nog verder na kan denken of dit wel echt goed is. Mijn zus is zo vastberaden om die kaartjes, het zal wel goed zijn.
Nog stuiterender komen we het Ticket Centre weer uit. WIJ HEBBEN KAARTJES VOOR THE PHANTOM. Pas als we even later de tickets controleren, komen we terug bij de realiteit. Mijn zus had het dus inderdaad niet goed verstaan en ik ook niet. We hebben $183 dollar betaald voor twee kaartjes. Dit was nogal een impuls aankoop. En misschien ook niet zo'n hele slimme.
Een beetje verslagen banen we ons een weg naar de Urban Outfitters. Nou ja, we hebben die kaartjes nou toch al en we hebben er hard voor gewerkt en een heel jaar gespaard. Het is veel geld, maar in Nederland zouden we ook veel geld uitgeven aan kaartjes. En we gaan gewoon een hele toffe avond tegemoet.
Daarbij maakt niks mij blijer dan de Urban Outfitters. Ik heb de hele zomer in een warenhuis gestaan om nu al mijn geld hier uit te kunnen geven. Ik heb nog geen stap gezet, of ik heb al drie items in mijn handen. Uiteindelijk stap ik met een volle tas en een lamme arm de paskamer in. Ik heb nooit geld voor alles, dus ik mag kieskeurig zijn. Oké, dit staat voor geen meter. Dit ook niet. Gatver, wat is dit? Heb ik dit überhaupt gepakt? Dit is echt helemaal niks. Hierin voel ik me net een aardappel. Nee. Nope. NOOOO. Omg nee. Nooit.
Met hele lege handen en een hele volle portemonnee stap ik de winkel weer uit. Het is dag 4. We hebben al meerdere dagen geshopt, zijn al bij al mijn favoriete winkels geweest, mijn zus is al bijna blut en ik heb nog geen enkel kledingstuk gekocht. Wat is er mis met mij?
Een beetje wanhopig stap ik de metro in. Ik kan er gewoon niet bij dat ik geen leuke kleding kan vinden. Ik vind het niet eens leuk meer om te shoppen. Ik heb zo hard gewerkt en zo lang gespaard en niet geshopt om dat allemaal hier te doen en nu faal ik gewoon mega erg. En ik heb meer dan genoeg geld voor die kaarten van the Phantom, maar dat wil ik niet. Ik wil al mijn geld al uitgegeven hebben en met mijn handen in het haar zitten. En dan ben ik ook nog eens op weg naar een museum, het Guggenheim. Ik hou niet zo van musea. Ik snap niet wat voor verhaal ik uit een stil leven of een portet of een weiland met koeien moet halen. Ik vind dat vooral gewoon dodelijk saai. Ik ga omdat mijn zus wil gaan en ik het niet aan kan om te zeggen dat ik het niet leuk vind. Maar ik zie er echt tegenop.
Ja, het was een dramatische metrorit. Voor niks. Het Guggenheim was fantastisch. Het waren geen portretten en ook geen koeien, maar ik heb uren naar een rood vlak staan staren. Het was niks meer dan een rood vlak, maar er zaten zoveel kleuren rood in dat ik er alles uit kon halen en het toch geen betekenis had. Er waren schilderijen die met schaduwen werkten, met licht, met beweging, met kleuren. En ik vond het echt zo fantastisch dat ik euforisch weer naar buiten kwam. Nooit gedacht dat een museum me zo op zou vrolijken.
Toen hadden we de rest van de dag nog vrij om te shoppen. Ik heb eindelijk wat kleding gekocht! Mijn zus heeft nog veel meer gekocht, echt veel meer. En uiteindelijk moesten we nog bijna haasten naar het theater.
En daar zaten we dan. Vooraan in het midden, dachten we. Dat bleek niet helemaal zo te zijn. De onwijs vriendelijke dame die ontzettend van haar werk hield (NOT), wees ons erop dat we verkeerd waren gaan zitten. Goed, vooraan aan de zijkant dan, kan ik nog steeds mee leven.
De show begint. Zodra de Chandelier omhoog gaat en de eerste keer de 'tune' klinkt, is de glimlach niet meer van mijn gezicht te krijgen. Zelfs al speelt Sierra Boggess niet meer, maar hebben we Mary Micheal Patterson (die trouwens beeldschoon en misschien ook wel beter dan Sierra is, sorry Yosh). Zelfs al speelt Norm Lewis (de eerste zwarte Phantom) niet, maar hebben we zijn vaste vervanger die niet alleen vaak onzuiver maar ook nog eens niet bepaald knap is. Ook al is er qua vormgeving niet aan de mensen vooraan aan de zijkant gedacht en zit ik de helft van de show naar te hoge kandelaars te kijken. Het maakt allemaal niet uit. Ik word betoverd door dit verhaal en deze cast en deze show en deze stemmen en deze muziek. Er is genoeg waar ik over kan klagen, er was genoeg wat ik niet goed vond, maar het maakt niet uit.
En terwijl ik, op drie meter afstand, met open mond, naar Mary Micheal Patterson kijk die de laatste noten 'Wishing You Were Somehow Here Again' zingt, kan ik maar aan één ding denken. Dit wil ik ook. Dit is wat ik al die jaren lang gedroomd heb. Ik weet dat het onmogelijk is, ik weet dat je echt fantastisch moet zijn om dit te mogen doen, ik weet dat ik nooit gecast zal worden als Christine en ik weet dat ik het niet kan zingen. Maar ik wil het. Ik wil er in ieder geval alles aan doen om ooit zo goed te worden en op Broadway te staan. Al ben ik derde boom van rechts, het maakt me niet uit.
Want terwijl ik op drie meter afstand kijk, zie ik dat niet alles perfect is. Ik zie de vele kostuumdingen die fout gaan, ik hoor de slecht geïntoneerde noten en ik zie de bezwete gezichten. Ik zie dat het echte mensen zijn die gewoon hun werk aan het doen zijn. Echte mensen zoals ik.
En dat is alles wat ik nodig heb om nog harder te werken. Ik wil nooit settelen voor minder dan dit. Waarschijnlijk moet ik wel, maar ik wil het niet.
En al heb ik ongelofelijk veel geld betaald, ik zou het zo weer doen. Neem mijn kaart, neem alles wat ik heb. Ik had deze magie voor geen goud willen missen.

Het Guggenheim Museum

Een van mijn lievelingswinkels Brandy Melville.

Eindelijk iets gekocht!

Even een tussenstop bij Buddy's Cake Boss Cafe.

He's there, the Phantom of the Opera!

Vooraan aan de zijkant dus.

You Might Also Like

5 reacties

  1. Britt I love your passion. Ga lekker door en ik geniet weer van elke blog dus reis stiekem en vooral heel goedkoop met je mee. Groetjes Rob

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja ja en ik maar moeite doen hier haha. Nee hoor, fijn dat je ervan geniet! Liefs!

      Verwijderen
  2. Geweldige musical. Op dit podium heb ik mijn vrouw ten Huwelijk gevraagd. De enige keer, dat ik op een podium zal staan ��. Wij kozen in NY niet voor de Phantom maar voor the marvelous wonderettes (off Broadway). Geniet er maar van.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar heb ik nog nooit van gehoord, weet ook niet of dat nog draait. Dankjewel! Liefs.

      Verwijderen
  3. Een echte aanrader en redelijk qua prijs. De 4 speelsters hebben allemaal grote rollen (miss saigon, joseph enz) op Broadway gespeeld.

    BeantwoordenVerwijderen