New York City Day #5: Tijd voor actie.

oktober 22, 2014

Ik betrap mezelf erop dat ik naar mijn voeten kijk. Dat is niet heel raar, ik kijk altijd naar mijn voeten als ik loop want ik ben bang dat ik anders val. Maar de eerste dag dat ik hier was keek ik nog met open mond om me heen, betoverd door alles wat er te zien was. Vandaag keek ik, op weg naar de metro, weer naar mijn voeten. Ik ben alweer aan het uitzicht gewend. En ik weet nog niet of ik dat erg vind of niet. Ik wil het allemaal niet voor lief nemen, ik wil me bewust zijn van dat ik hier mag zijn. Maar ik wil me hier ook op mijn gemak voelen en me gedragen zoals ik me normaal gedraag. Dus wissel ik mijn blik af van mijn schoenen naar de dingen om me heen. Ik zie steeds weer nieuwe plekken, maar voel me ook vertrouwd als ik naar mijn eigen schoenveters staar.
'Ik vind het eerlijk gezegd makkelijker om hier aan werk te komen.' hoor ik haar zeggen nadat ik haar al mijn wildste dromen heb verteld. 'Als je nu al weet dat je dit wilt, moet je nu gewoon gaan sparen, netwerken en lessen gaan volgen.'
Dit is weer een kwartje die valt. Ik heb de vreemde gewoonte heel graag dingen te willen, daar heel hard en lang en groots over te dromen en dan verder geen actie over te ondernemen. Ik weet al zeker zes jaar dat ik later naar New York wil verhuizen en ik heb nooit maar een cent gespaard om dat ook echt te gaan doen. Ik heb nog niet gekeken naar wat ik dan zou willen en hoe ik dat dan zou willen. Ik heb altijd alleen maar geweten dat ik het wil en me vooral heel erg laten tegenhouden door het feit dat dat een te wilde droom is. Het is ook een wilde droom, maar het is niet zo onmogelijk als ik altijd dacht. Deze week drink ik koffie met twee vriendinnen/mensen die ik ken/mensen die ik vroeger kende die nu gewoon in New York werken en wonen. Mensen waarmee ik vroeger in de klas zat, die de opleiding hebben gedaan die ik nu doe. Die doen nu waar ik al jaren van droom.
Dus, tijd voor actie. Tijd om nu eens echt mijn toekomst te gaan plannen. Ik kan er nog jarenlang voor weglopen en altijd blijven denken dat ik dat toch niet kan en blijven wachten tot mijn dromen uitkomen maar dan gebeurt er vrij weinig. Mijn wilde droom is zo wild nog niet, ik weet dat ik dit kan bereiken, maar ik moet er wel iets voor doen. En dat ga ik ook doen.
Niet veel later loop ik in mijn eentje over Times Square. Voor het eerst deze week dat ik even alleen ben. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk om met mijn zus door musea en stoffenwinkels te slenteren of om de hand van mijn zusje vast te houden bij het oversteken of om mijn moeder 's avonds alles te laten zien wat ik niet gekocht heb, maar ik houd ook heel erg van wat mij-tijd. Ik kijk naar alle grote schermen boven me. Stel dat ik mezelf daar ooit zie hangen. Dat zou naast bizar en waarschijnlijk heel confronterend toch ook fantastisch zijn?
Aan het einde van de middag, of eigenlijk al het begin van de avond, strompel ik naar huis. Ik snap waarom al die mensen hier hardloopschoenen dragen. Mijn voeten zijn overleden. Ik ben elke winkel afgestruind voor dat ene paar New Balance schoenen wat niet meer in mijn maat was. Bij geen enkele andere winkel zijn ze überhaupt te vinden. Terwijl ik met moeite mijn voeten toch steeds weer op de grond zet, loop ik gelukkig naar huis. Wat kan een klein beetje tijd voor mezelf mij goed doen. Even tijd om na te denken, alles op een rijtje te zetten en weer even helemaal tot mezelf te komen. Geen rekening hoeven houden met iemand anders dan mezelf.
En ik kon ook even testen hoe het was om alleen te zijn in New York. Of ik me onveilig voel, of ik de weg weet te vinden, of ik het nog wel leuk vind alleen, of ik hier echt kan horen. Qua kledingstijl pas ik nog lang niet in het New York-plaatje, maar ik voel me hier zeker nog steeds thuis. Het liefste zou ik nooit meer terug naar Nederland gaan. Mijn hoofd loopt over van alle dingen die ik hier zou willen doen. Ik heb waarschijnlijk nu genoeg geld over om het hier maar liefst drie dagen uit te houden, dus als ik snel een knappe, rijke man aan de haak sla, moet het lukken. Misschien kom ik dan gewoon wel nooit meer terug.

You Might Also Like

0 reacties