New York City Day #8: Ik liet mijn hart achter in New York City.

oktober 25, 2014

Met alle macht probeer ik de laatste dingen in mijn tas te proppen. Het was niet de bedoeling dat ik last minute nog zulke grote aankopen zou doen. Maar er waren twee dingen die ik echt wilde kopen in New York: Sneakers en een Herschel tas. Vanochtend pakte ik mijn koffer vol nieuwe spullen, maar er ontbraken nog sneakers en een Herschel tas. Ik had ook echt niet meer de intentie om die nog te kopen. Het geld wat ik uit kon geven was best wel een beetje op.
Nadat we geluncht hadden bij een soort cafe/vreetschuur met de allerlekkerste hamburgers ooit, liepen we toch nog over langs wat winkeltjes. Toch nog maar even naar binnen dan. En naar buiten met, drie keer raden, sneakers en een Herschel tas. In mijn laatste uur New York heb ik toch nog gevonden waar ik de hele week naar zocht. En ben ik zo arm dat ik de rest van de maand niet meer kan eten. Dat is op zich niet erg, ik moet toch minstens tien kilo afvallen na een hele week pizza's, hotdogs, french toast, coke en burgers met friet.
Om zes uur zie ik New York achter me verdwijnen. We zitten in het busje naar het vliegveld. Terwijl iedereen nog vrolijk foto's maakt van de zonsondergang kan ik wel janken. Terug naar Nederland.... Het is niet dat ik het verschrikkelijk vind, Nederland is best prima. Maar ik voel me gewoon zo thuis in New York dat ik al de hele dag een beetje misselijk ben dat ik weer weg moet. I'll be back, maar het liefst zou ik er gewoon blijven. En ik ga het echt weer missen. En terwijl we wegrijden, laat ik mijn hart achter in New York City.
's Nachts vliegen, ik houd er niet van. Ik denk altijd dat ik overal wel kan slapen, maar zittend slapen is toch echt niet mijn ding. Zeker als ik mijn benen niet kwijt kan. Het was dus een korte nacht met af en toe een kwartiertje/twintig minuten slaap voor ik weer zit te woelen.
En na een heftige terugreis waarin de HTM weer faalde met een tram die gewoon niet meer reed, het reisadvies wat zes keer overstappen was en de bus die we uiteindelijk moesten nemen minder reed wegens herfstvakantie (HTM, er is een uitgebreide klachtenbrief onderweg als ik meer energie heb om me boos te maken), ploffen we allemaal uitgeput op de bank. Ik ben echt blut blut blut, maar wel heel fashionable. Ik wil alles binnen mijn bereik eten, alleen maar slapen, tien kilo afvallen in een dag en op de bank liggen zonder me te bewegen. Ik ben tijdens het schrijven van deze blog al twee keer in slaap gevallen. En ik pak bijna met tegenzin mijn laptop er steeds weer bij.
Maar, I DID IT. Ik had zelf oprecht niet verwacht dat ik het voor elkaar zou krijgen om iedere dag een blog te schrijven. Maar ik heb echt met heel veel plezier, soms tot 2 uur 's nachts, foto's en filmpjes uitgezocht en de goede woorden proberen te vinden. En ik wil jullie bedanken voor alle lieve reacties, ik vond het super om te lezen hoe jullie met me mee leefden. Maar ook alle stille lezers, bedankt dat jullie er nog steeds zijn. Ik vergeet altijd dat er zo veel mensen zijn die zich misschien niet geroepen voelen om te reageren, maar die wel alles trouw lezen. Het is vaak moeilijk te beseffen dat dat nummer statistieken ook echt daadwerkelijk mensen zijn die alles lezen wat is schrijf. En om gisteren weer te horen dat een meisje die ik al jaren niet gezien had en waar ik altijd een beetje tegenop heb gekeken een fan is van mijn blog, is zo bijzonder. Dus bedankt allemaal!
En dan nu: Terug in Nederland deel #1. It feels like this:





You Might Also Like

2 reacties

  1. Ik ben zelf ook fan van je blog ook al laat ik geen reacties achter. Ga zo door!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat hoeft ook niet hoor. Thanks dat je het leest! Liefs!

      Verwijderen