De prins en het witte paard tegelijk.

november 09, 2014

Lieve opa,

Verdwaasd kijk ik naar Expeditie Robinson. De zin waar ik me al de hele week op aan het voorbereiden ben, is net uitgesproken. En ik voel niks. Ik voel me leeg. De hele week bedenk ik me al hoe ik me op dit moment zou voelen en dat voel ik allemaal niet.
Ergens voel ik een soort van opluchting. Ben ik blij dat het over is. Niet voor ons, maar voor u. Het is goed zo.
En dan denk ik terug aan alle herinneringen. Alle dinsdagen dat u me op kwam halen van school. Hoe ik dan hardop zingend voorop de fiets naar huis zat, waar we samen beschuitjes met suiker aten en vervolgens de hele middag Sneeuwwitje speelden. Ik was Sneeuwbrittje, oma was de heks die iedere keer weer een nieuwe appel bracht en u was de prins en het witte paard tegelijk. En als ik een hapje nam, viel en de appel uit mijn hand liet rollen zoals in de film, kwam u mij redden. Ik kreeg een heerlijke natte wakkerkus zoen en dan ging ik op de rug van het paard. Dat uw knieën dat eigenlijk niet meer aankonden, maakte mij niet uit, ik ging hoe dan ook op uw rug. Daarna aten we soep met de balletjes die ik samen met oma gerold had terwijl u uw middagdutje deed. Of, nou ja, we aten soep met kerstboompjes want ik kon nog geen balletjes maken.
Of aan de zondagen dat ik mee ging met u en pappa naar de voetbal (WESTLANDIA, WESTLANDIA). Ik ging alleen mee voor het zakje snoep wat ik altijd kreeg en miste alle doelpunten omdat ik op de schommel zat, maar u was altijd de enthousiaste supporter en miste geen wedstrijd.
Ik denk aan alle kaartavonden waarin ik u tevergeefs probeerde te verslaan. En aan de familiediners, de sinterklaasvieringen, de verjaardagen met taart in de tuin, ijsjes halen uit de vriezer in de schuur.
En ik denk vooral aan die eeuwige glimlach op uw gezicht. Hoe u altijd genoot van alles om u heen. En hoe snel het leven ook aan u voorbij ging, hoe ouder u ook werd en hoe minder u kon, nog steeds bleef die glimlach staan. Ik weet nog dat ik zo trots was dat mijn opa en oma ruzie hadden om wie het lekkerst had gegeten. Want als dat hetgeen is waar je ruzie over kan maken, dan ben je gelukkig in het leven.
Na een kwartier komen de tranen pas. Want wat ga ik dit allemaal missen. Wat ga ik uw eeuwige glimlach missen tussen de rest van de gezichten. En die twinkelende oogjes die ik geërfd heb.
Maar hoeveel ik dit alles ook ga missen, het was er al niet meer. Want langzaam ging de kwaliteit van uw leven achteruit en na een tijdje is het dan gewoon goed. U hebt een prachtig leven gehad en u was klaar.
En tussen mijn verdriet door, voel ik geluk. Laten we genieten van het leven en ernaar streven dat we allemaal zo mogen gaan. 83, geliefd en gelukkig. Ik ben al op de goede weg.
En, zoals uw laatste woorden zeiden, het is goed.

Dag lieve opa. Bedankt voor alles.

You Might Also Like

6 reacties