Het bewijs dat je niet debiel bent als je van Twilight houdt.

november 23, 2014

Het is 19 november 2009. Huilend zitten we in de bioscoop. Het is ongeveer een jaar nadat mijn, ik mag nu al zeggen, verslaving begon. Zij introduceerde de boeken en de trailer van de film aan mij. Het jaar erna had ik de drie boeken die toen uit waren meerdere keren gelezen en had ik de eerste film zo vaak gezien dat ik hem mee kon praten.
En nu zaten we daar, samen. Bij 'The Twilight Saga: New Moon'. Ja, wij zijn Twihards. Maar zo willen we onszelf liever niet noemen want dat klinkt natuurlijk helemaal nergens naar.
Ik weet dat dat nu misschien wat gênant is. Het is ondertussen al vijf jaar geleden en ik was een hele naieve, snel mee te slepen tiener. Nu is mijn verslaving zeker niet zo erg als het was. Maar het liep aardig uit de hand. Ik geef toe dat een kamer vol posters, een actionpop, dekbedovertrek, een bordspel en een drinkbeker een beetje lichtelijk uit de hand loopt. Maar ik ga me er niet meer voor schamen. Dat deed ik toen niet en dat doe ik nu niet. Want de tijd die ik besteedde aan Twilight (en dat was veel tijd) was een gelukkige tijd. En je hoeft je nooit te schamen voor het feit dat je gelukkig bent.
En hoewel mijn klasgenoten alleen een crazy-obsessed meisje zagen die zeker weet dat ze later met Robert Pattinson gaat trouwen (still hoping), zag ik een hele sterke vriendschap. Een vriendschap die er nooit was geweest zonder deze serie. Want na 5 Twilight boeken en 5 Twilight films, volgden de Hunger Games Trilogie, de Divergent Trilogie, meerdere John Green boeken en hopelijk nog zoveel meer. We delen goede boeken, goede films, goede series. Zij zorgt ervoor dat ik steeds weer iets heb om te lezen en we bespreken altijd samen wat we van de boeken vonden. We komen altijd samen om alle films te zien. Dat is al een tijdje niet meer op de premiere-dag, maar altijd in de week dat ie uit komt. Dan bespreken we hoe het met ons gaat en hoe onze levens nu gaan. Want terwijl ik onze droom aan het najagen ben, volgt zij haar hersens op weg naar een fantastische carriere. We bespreken het liefdesleven, alle gênante dingen van onze opleiding, het studentenleven. We hebben elkaar altijd weer iets te vertellen en het zijn een van de weinige avonden dat ik niet even op mijn mobiel kijk of ik Facebooknotificaties heb.
En terwijl we dachten dat onze filmptripjes afgelopen zouden zijn na Breaking Dawn part 2 (veel traantjes), houden we het toch al vijf jaar met elkaar uit. Na Twilight, kwam de Hunger Games, kwam Divergent, kwamen de John Green films. En vandaag, vijf jaar en een paar dagen later, zaten we bij Mockingjay Part 1. We zijn kritischer geworden. Ik ergerde me 2 uur lang aan die lelijke pruik en ik zie toch niet wat er nou zo fantastisch is aan Liam Hemsworth. Maar we zijn toch altijd nog steeds even enthousiast. En, belangrijker, we zijn nog steeds samen. We hebben allebei ons eigen leven, zijn iedereen die toen in onze vriendengroep zat uit het oog verloren, maar wij komen nog steeds bij elkaar om voor het eerst de films te zien. En dat alles heb ik toch maar over gehouden aan een hysterische verslaving. Plus een hele goede smaak voor boeken, films, series en acteurs ;)

Lieve Merel, bedankt dat je er nog steeds bent. We hebben hele vreemde tijden meegemaakt die we maar niet met heel de wereld delen, maar zelf voor altijd onthouden. En ik ben zo trots naar hoe jij je ontwikkeld hebt naar een jonge, mooie vrouw. Het bewijs dat je niet debiel bent als je van Twilight houdt. Ik vond het weer geweldig met jou en ik zie je bij de volgende film.

Oke, dit is de enige gênante foto die jullie mogen zien.

You Might Also Like

2 reacties

  1. superlief!! <3 Ook namens mij; bedankt Merel, want dankzij jou kan Britt mij adviseren/me laten bekeren tot de beste boeken/films van deze tijd. (Wat boeken die worden verfilmd betreft)

    BeantwoordenVerwijderen