Blogmas #11: Als ik er kom, zal het uitzicht extra mooi zijn.

december 12, 2014

Je bent nooit te oud om te leren. Dat bewees mijn moeder vandaag maar weer. Met op de achtergrond de zin: 'Dit moment wordt mede mogelijk gemaakt door jezelf.' werd zij vandaag Master Leren & Innoveren. Ik had niet trotser kunnen zijn.
In de speech, die een leuke docent haar geeft, wordt omschreven dat mijn moeder een moeilijke en zware weg afgelegd heeft. Dat klopt. Terwijl sommige medestudenten in juni al klaar waren met alle opdrachten, werd de scriptie van mijn moeder vorige week eindelijk pas goedgekeurd. Na misschien wel honderd verschillende versies. Het was voor haar hard werken en het leek bijna even niet te lukken, maar ze heeft het toch gehaald.
En wat kan het mij schelen dat er dan van die saaie kale koppen zijn die Cum Laude afstuderen. Mijn moeder had naast haar studie, ook nog tijd voor meerdere klassen vol probleemkinderen en was ze ook nog een fantastische moeder en vriendin. Zij heeft haar eigen zware weg bewandeld. Maar hoe zwaarder de reis, hoe fijner de top voelt.
En dat inspireert mij dat je nooit te oud bent om te leren en hard te werken. Het leren stopt nooit, er is altijd meer en dat is iets wat mij heel blij maakt.


'Ik hoop dat ik een keer de beste kan zijn.' dacht ik nog voor mijn Personage Onderzoek dinsdag. 'Ik ben zelf altijd zo tevreden, maar ik ben nooit degene die er echt uit sprong. Ik ben altijd wel een 'goed gedaan', maar meer niet. Ik wil ook wel een keer de beste zijn.'
Na mijn evaluatie vandaag neem ik dat compleet terug. Ja, waarschijnlijk was ik iets te enthousiast. Niet alleen over, maar ook tijdens mijn performance. En ja, waarschijnlijk ben ik daardoor een tikkie uit de bocht gevlogen. En ja, waarschijnlijk moet ik leren om 1. mezelf in bedwang te houden en niet te veel het verhaal over te willen brengen en 2. niet altijd zo super enthousiast te zijn over mijn eigen optreden, omdat mijn cijfer laat zien dat ik kritischer mag zijn. En nee, een voldoende voor mijn presentatie is bij lange na niet het beste van de hele klas. Ik was weer niet de uitblinker.
Maar ineens vind ik dat niet erg meer.
Ik ben een harde werker. Dat ben ik altijd geweest. De middenmode. Soms misschien zelfs de ondermode. Degene die minder talent heeft dan anderen. Achteraan, altijd boom 4 of koor 6 of zeester 2. Nooit de hoofdrol. Maar stiekem keihard werkend om ooit die hoofdrol te krijgen. Een makkelijke leerling. Een spons die alle kennis opzuigt en daar alles mee wil doen. Stil, maar oplettend.
Van verlegen, grijs muisje ben ik steeds meer gegroeid naar sterke, zelfverzekerde vrouw. En steeds ben ik meer dingen gaan bereiken door keihard te werken. Nee, waarschijnlijk heb ik niet zoveel talent als anderen in mijn klas. Maar ik werk hard genoeg om met ze mee te gaan qua niveau. Ik heb altijd geleerd om dat te doen en dat blijf ik ook doen. Ik blijf me ontwikkelen en ik blijf leren, want ik heb uit mijn eigen ervaring geleerd dat dat resultaat biedt.
En ja, natuurlijk wens ik vaak genoeg dat ik iets meer talent had. Dat het allemaal iets makkelijker zou gaan en dat ik me geen zorgen zou hoeven maken of ik mijn klassieke tentamen wel zou halen. Maar ik weet ook dat ik ooit met hard werk kan bereiken wat anderen met talent doen. En ik vertrouw er op dat ik, als ik deze stabiele lijn blijf maken qua ontwikkeling, ik ooit op de top zal komen. En dan was het een zware klim, met veel sneeuwstormen en vallende stenen. Maar als ik er kom, zal het uitzicht extra mooi zijn.
Hoe kan ik dan zeuren over een Voldoende voor mijn presentatie, als ik voor mijn proces van mijn integratie- en zangleraar een Goed heb gekregen (en waarschijnlijk van de pianist een Voldoende, daarom samen een Ruim Voldoende)? Wat maakt het mij nou uit dat mijn presentatie misschien niet is wat het had kunnen zijn, als mijn proces zo goed is gegaan? Ja, natuurlijk is het belangrijk dat je presteert. Maar dit project was een onderzoek en dat onderzoek was nog niet perfect. Misschien heb ik tijdens mijn tentamen onder mijn kunnen gepresteerd. Maar ik kies liever voor een goed proces, dan voor een goede presentatie. Veel leren, hard werken, je open stellen, werkbaar zijn, feedback oppikken en meenemen. Als je fijn bent om mee te werken, wordt er vaker met je gewerkt.
'Ik vond het altijd jammer als het half uur met jou werken alweer voorbij was.' Aldus mijn integratie-docent. Een groter compliment kan je mij niet geven.
Of, nou ja, misschien... Een van de evaluatie-vragen was: 'Noem een moment van een medestudent die jou het meest inspireerde.' Van de zeven mensen in mijn klas, hebben vier mensen mij genoemd als inspirerend. Met verschillende momenten.
Blijer en trotser kan je mij, het hardwerkende, doorzettende meisje, niet maken. Dit is wat ik wil. Vechten en knokken en werken en vallen en opstaan en doorgaan tot er niks meer te leren valt.
Met mijn Ruim Voldoende val ik weer onder de middenmode. Ik ben nog lang niet bij de top. Maar ik ben onderweg. Ik volg mijn moeder en ik ga daar komen. Hoe lang het ook mag duren en hoe zwaar het ook mag worden. Ooit bereik ik die top. Om daar te merken dat er nog een ladder naar boven is die nog zoveel meer moois brengt.
En dan zal ik misschien nooit de beste en de uitblinker worden in een groep. Maar boven mezelf uit blijven komen is waar ik alleen maar op kan hopen. Beter worden dan ik dacht dat ik kon zijn.


You Might Also Like

0 reacties