Blogmas #13: Billy Elliot

december 14, 2014

Al sinds ik zelf geweest ben op 5 november, wil ik een stukje schrijven over Billy Elliot. Het kwam er alleen steeds niet van. En NU, tijdens blogmas en na een werkdag van tien uur, is het moment.
Al sinds april vorig jaar werk ik in het AFAS Circustheater. Sister Act was een leuke show om te werken en het was een hele grote vooruitgang op mijn vorige werk. Terwijl ik, in het warenhuis waar ik eerst werkte, alleen maar probeerde mensen tevreden te houden, was iedereen in het theater toch al blij en enthousiast. Ik hoefde niet iets extra's te doen om mensen blij te maken. Ik hoefde alleen maar te glimlachen en mijn werk te doen en mensen waren gelukkig. Wat een fijne verandering was dat. En hoe groot is het verschil in werkplezier als je geen boze mensen op je dak krijgt.
Over het algemeen gaan mensen voor hun plezier een dagje uit en ze gaan echt niet voor hun plezier voor hun kinderen shoppen.
Sister Act was een leuke show en ik ben ook nog steeds heel trots dat ik deel mocht zijn van de theaterervaring van Sister Act. Maar helaas ging het theater in augustus dicht om ons voor te bereiden op de musical Billy Elliot.
Toen voor het eerst bekend werd gemaakt dat ze in Nederland Billy Elliot gingen doen, had ik grote twijfels. Net iets te hard heb ik geschreeuwd dat er nooit genoeg goede jongetjes zouden zijn. In New York heb je maar één Billy nodig. Daar mogen kinderen iedere avond spelen en is er niet zoiets als leerplicht of kinderarbeid. De Billy's in het buitenland zijn fantastisch, omdat ze er maar één nodig hebben en dus de aller aller aller beste kunnen kiezen.
In Nederland zit dat iets moeilijker. Wij hebben wel wetten tegen kinderarbeid. En dus moet je, voor een productie van anderhalf jaar, minstens veertien jongetjes hebben voor dezelfde rol. En dat is moeilijk. Want dan moeten al die jongetjes dus alles kunnen wat dat ene jongetje in New York kan. En dat is al een moeilijkere zoektocht.
Ik dacht echt dat het niet kon. Ik dacht echt dat er niet genoeg talent was in Nederland. En ja, ik vind musicals altijd wel leuk en ik zou het zeker kunnen verkopen. Maar ik zag toch een beetje op tegen Billy Elliot.
Toch wisten ze me bij de eerste previews op tv te pakken. Oké, misschien neem ik een paar dingen terug. Ze kunnen allemaal echt wel heel goed dansen. Ze kunnen gewoon allemaal beter dansen dan ik, terwijl sommigen van hen dat van tevoren nog nooit gedaan hadden. Dat is toch wel een kwestie van heel veel talent dan.
5 november was het zo ver en mocht ik aanwezig zijn bij de allereerste Dress Rehearsal van Billy Elliot. Met in de hoofdrol Stijn van der Plas. En, nadat ik huilend de zaal uit gelopen was, nam ik alles terug wat ik ooit gezegd had. Wat was ik overdonderd door het talent. Er was zoveel talent dat ik me een beetje een nietsnut begon te vinden. Zo goed gespeeld, zo goed gezongen en zoooo goed gedanst. Niet normaal hoe fantastisch deze musical was.
En toen ging ik terug denken. Er is in de afgelopen jaren weinig geweest dat me echt ontroerd heeft. Ja, ik ben een stuk kritischer geworden, maar ik heb ook een stuk meer gezien. Maar, zeker na New York, viel de Nederlandse musical me ineens intens tegen. Weinig waar ik echt altijd goede zang heb gehoord. Heel vaak bijrollen (of zelfs hoofdrollen) met een hele bekende kop die eigenlijk meer in de weg stonden dan echt aan vulden. Meestal mensen die ook niet altijd zuiver zongen. En wat ik vooral vervelend vond, dat er altijd zo slecht gespeeld werd. Het gaat de laatste tijd in Nederland alleen maar over zang en niet meer over hoe het verhaal verteld wordt. Dat vind ik erg jammer.
En Billy Elliot is de eerste Nederlandse musical in tijden die mij weer echt zo raakte. Het verhaal kwam aan, en hoe. En naast fantastische dans (maar echt, oh mijn god. Ik ben steeds weer in shock), wordt er ook gewoon goed gespeeld door acteurs die toevallig ook kunnen zingen. En echt, ik neem alles terug wat ik ooit zei, want alle zes de Billy's die nu spelen zijn fantastisch. Stuk voor stuk.
En na Mary Poppins, Wicked en Sister Act is Billy Elliot een welkome afwisseling. Het is niet groots en spectaculair. Het is juist ingetogen, terwijl het eigenlijk toch best grootst en spectaculair is.
En god, wat ben ik blij dat ik toch een soort deel ben van deze productie. Al ben ik alleen degene die de gasten ontvangt, ik ben ook degene die de verhalen hoort van mensen die naar buiten komen. Hoe fantastisch ze het vonden en hoeveel het ze raakte. Dat vind ik zo'n mooi en fijn gevoel.
En ik ben mega trots dat ik hier deel van ben.
En omdat ik eigenlijk niet zo goed onder woorden kan brengen wat ik kwijt wil, zeg ik alleen nog maar: GAAT HET ZIEN!
Als je op zaterdag komt, heb je ook nog eens kans dat je kaartje gecontroleerd wordt door een hele leuke meid. Ene Britt. Vraag naar haar. En geniet van de show natuurlijk!

PS. Afgelopen week bereikte ik 30000 pageviews. Allemaal weer bedankt voor het lezen! Dit is weer een mijlpaal die me super gelukkig maakt!! LIEF LIEF LIEF!


You Might Also Like

0 reacties