Blogmas #19: Wachten, wachten, wachten, wachten.

december 20, 2014

De fantastische lokatie van vandaag.
Optreden is iets magisch. En het leven van een artiest lijkt dat dus ook. Met de nadruk op lijkt.
Soms denk ik erover na hoe magisch het vroeger voor mij was. Alles wat er op het podium gebeurt en je dan indenken hoe een chaos het achter moet zijn. Al die haast-verkledingen voordat het licht weer aan gaat en je in je nieuwe pakje in de spotlight moet staan. Maar vooral dat er toch wel altijd iets gebeurt op het toneel en je je dus geen moment kan vervelen.
Nu merk ik dat ik dat al minder goed kan. Nu denk ik al snel: 'Jeetje, je zou hier maar vrouwenensemble zijn, dan heb je ook niks te doen.'
Ondertussen weet ik namelijk een beetje hoe het bestaan van een ensemble-lid eruit ziet. Natuurlijk is er iemand die van scène naar scène gaat en daartussendoor haast-verkledingen heeft van maar 30 seconden. Dat is vaak degene die de show draagt, waar het allemaal om gaat, de hoofdrol. In elke productie is dat er maar één, heel misschien twee. Voor de rest van de mensen gaat optreden helemaal niet zo.
Optreden is vaak maar één ding: wachten. Heel lang wachten. De hele dag staan en overgangen zetten, wachten tot de licht- en geluidsmannen hun instellingen hebben aangepast op ons toneelbeeld. Een lange en slopende bezigheid waarin je moet staan op je positie, niet mag bewegen en niet mag praten. Alvast aanwezig moeten zijn in de zaal voor nummers waar je niet in zit, voor het geval dat je toch nodig bent. Af en toe nog even de laatste paar nummer of pasjes repeteren. Een heleboel notes (=last minute aanpassingen) die je maar moet onthouden. Binnen een uur moeten opmaken, omkleden en eten, om vervolgens nog twee uur te wachten voordat je eindelijk op mag.
Ja, het leven van een artiest is vaak alles behalve glamorous. Één grote kleedkamer met veel te veel spullen die overal slingeren en te weinig spiegels. En dus dat wachten. Wachten, wachten, wachten, wachten.
Vandaag mocht muziektheater, samen met dans en circus een dinnershow verzorgen voor de gemeente Rotterdam. Muziektheater had over het algemeen erg veel te doen, maar ik zat alleen in de laatste twee nummers. Om vijf uur waren we klaar met repeteren en pas om tien uur was het mijn beurt om op te gaan.

Ja, heel veel wachten dus.
Wat ik tussendoor heb gedaan? Een heleboel foto's gemaakt, stomme spelletjes gespeeld, gênante gesprekken gevoerd, geslapen op de grond midden in de kleedkamer, andermans overhemd gestreken en vooral heel veel gewacht. Tja, dat is dus echt het leven van een artiest. Urenlang wachten en uiteindelijk vijf minuten in die magie mogen staan wat de gasten al de hele avond beleven. En een mega applaus in ontvangst nemen (ik heb nog nooit zo'n lang en uitbundig applaus gehad) waar ik zo weinig voor heb hoeven doen.
Het was niet glamorous hoe ik, met messy bun, hysterische Frozen kersttrui, totaal opgemaakt hoofd en Parijssokken de kleedkamer rondslofte. Of hoe ik, na het optreden, totaal oncharmant met veel te veel spullen de lokatie verliet. Het is wel de realiteit van het optreden. En hoe erg ik me ook verveeld heb en hoe saai ik de eerste uren ook vond, ik heb weer genoten van mijn avond en ik zou het ook weer zo over doen. Want er is niks mooiers dan de magie van die paar minuten on stage. En daar heb ik alles voor over.
En, nog veel leuker nieuws, het is KERSTVAKANTIE! WIEHOOOEEE!!

Verveling levert wel hele lieve foto's op.

You Might Also Like

2 reacties