Blogmas #8: We hebben met z'n allen gevlogen.

december 08, 2014

8 december. Duimend sta ik achter het doek terwijl mijn klasgenootje haar noten, die nooit lukten, eruit belt en haar applaus in ontvangst neemt. Wauw, wat een bijzondere avond. Na een dag lang doorlopen en dus niks doen, terwijl je toch al je tijd kwijt bent, last minute aanpassingen, nog steeds niet mogen zingen en hele erge hoofdpijn hebben we nu weer even dit geflikt met de klas. 

Door de adrenaline voel ik niks van het feit dat ik vandaag weer zieker was dan dit weekend. Mijn stem doet het gelukkig, maar ik heb de hele dag al knallende koppijn. Maar de afgelopen drie uur heb ik daar niks meer van gevoeld. Ik voel me nu fantastisch.
Trots kijk ik mijn klas rond, naar alle stralende gezichten. Wat ben ik blij dat ik hier deel van ben. Ik weet, ik zeg het veel te vaak, maar dit was weer een avond wat het bevestigde. 
Je hebt een project waar je eigenlijk in de zomer al mee begint. Onderzoek doen, zoeken, heel veel kijken, heel veel luisteren, heel veel lezen. Dagenlang kijken, luisteren en lezen. Tot je dat ene personage vindt waarvan je denkt: die is het. 
Vervolgens ga je daar een half jaar aan werken. Eerst spelmatig via scenes, muzikaal, gewoon aan de piano met bladmuziek en zangtechnisch. Pas later is het de bedoeling dat je al die disciplines bij elkaar voegt. Een half jaar lang. We zijn ons personage gaan ontwerpen, gaan herkennen, we zijn er van gaan houden en het intens gaan haten. We kennen ons personage van binnen en buiten en nu is het de tijd om dat te laten zien aan het publiek. 
Als we eerlijk zijn hadden we er nog wel een half jaar aan kunnen werken, dan hadden we het perfect kunnen maken, maar we moeten het nu al presenteren. Het is niet erg dat het niet perfect is, het is een proces. We zijn pas tweedejaars. Maar toch, je wilt het beste laten van jouw personage.
En dat is vanavond gebeurd. De toon is gezet, mensen stegen boven zichzelf uit en kregen mega vleugels. Ik heb meegeleefd met iedereen en ik ben zelf nog niet eens geweest. Wat is het bijzonder dat iedereen een eigen personage heeft en dus een eigen "solo" act (met een beetje hulp van anderen) en dat ik toch zo het gevoel heb dat we het samen hebben gedaan. De helft van de acts deed ik niet mee en kon ik in de zaal zitten, maar zelfs bij die performances was mijn hart bij degene op het toneel.
En we hebben met z'n allen gevlogen. En op zulke avonden is dit vak het mooiste wat er is. Ja, het is stressvol. En het breekt je compleet af. En je kan op een normale doordeweekse dag alles in je vervloeken omdat het niet lukt en dat zo persoonlijk is dat het eng is om dat te veranderen. En ook alles om je heen vervloeken dat het niet lukt. Ja, op de meeste dagen dreig ik van het balkon te springen omdat het echt niet meer gaat en ik het echt niet kan en ik echt niet meer wil (says the dramaqueen in me). Maar op avonden zoals deze weet ik weer waarom ik dit doe. Omdat er niks mooier is dan de magie op het podium die het beste en mooiste en puurste in mensen naar boven haalt. En dat vind je nergens anders dan hier.

Ondertussen is de adrenaline uitgewerkt en stort ik in. Dus ik zoek snel mijn warme bed op met twee paracetamol. Want hoe geweldig het vanavond ook was en hoe trots ik ook ben, ik moet morgen nog....

You Might Also Like

2 reacties

  1. Dat klinkt als een geweldige avond! Morgen maar een flinke dosis paracetamol slikken? Succes! x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat was het zeker. En de paracetamol was gelukkig niet zo nodig. Liefs!

      Verwijderen