Blogmas #9: Ademen.

december 10, 2014


9 december.
In mijn eentje zit ik te wachten in onze kleedkamer. Dit was zo geen goed idee. Mezelf even terugtrekken en focussen heeft geleid tot zoveel zenuwen dat ik helemaal chaos ben.
Omdat je zenuwen niet moet ontkennen, probeer ik te beschrijven hoe het voelt. Het voelt alsof je ziek bent, koorts hebt en dan heel bibberig bent door je hele lijf. Het voelt alsof je ingewanden -30º, maar ook kokend tegelijk zijn. Het voelt alsof je heel graag wil liggen en slapen, maar ook de hele tijd alleen maar wil doen.
Om mezelf af te leiden, focus ik me op mijn vriendjes die 'The Phantom of the Opera' staan te zingen. Wat vind ik het jammer dat ik dit niet kan zien. Wat had ik hier graag mentale steun geweest. Gewoon iemand die in de zaal zit en die sowieso trots is, hoe dan ook. Zo iemand wilde ik bij deze act graag zijn. Maar ik ben hierna, dus ik moet niet in de zaal gaan zitten. Oké, focus. Wat ga je doen?
Rose Fenny. Dogfight. Een lelijk meisje die, voor het eerst, mee wordt gevraagd op date. Op het feest waar ze naartoe is meegevraagd door de marinier Eddie, komt ze erachter dat ze op een Dogfight is: een feest waar de militairen de lelijkste date mee moeten nemen om een geldbedrag te winnen. Dat ga ik straks spelen. Nog een keer ga ik alle aanwijzingen na in mijn hoofd. Oh ja, en ik moet ook nog genieten.
Vandaag was echt zo'n vreselijke dag. Normaal vind ik voorstellingsdagen wel leuk. De hele dag wachten in het thema van de voorstelling die je die avond gaat doen. Vandaag was het hel. Ik wilde een marathon rennen terwijl ik wilde slapen en ik wist gewoon niet wat ik moest met mezelf. En de tijd is nog nooit zo traag gegaan.
Al heb ik me wel vermaakt door niet alleen Christine's haar te maken, maar ook het verminkte hoofd van 'The Phantom' te schminken. Allebei erg succesvol, al zeg ik het zelf.


Ik hoor de laatste paar noten van de act voor me. Zachtjes ga ik achter het doek in het theater zitten. Straks ben ik. Straks ben ik. Straks ben ik. Straks ben ik.
Applaus, het licht gaat niet aan, nog meer applaus. Ik sta op. Zet mijn decor neer. En ga met mijn rug naar het publiek staan.
Wacht, nu heb ik niet gefocust. Nu heb ik me niet meer voorbereid op wat ik ging doen. Gewoon maar doen dan.
Nummer 1. Niet de beste start. Dit heb ik vanmiddag beter gespeeld, en gezongen. Het is nog steeds niet slecht, maar ik weet dat ik dit beter kan. En ik ben tijdens het nummer bezig met dat ik dit beter kan... Dat is al een teken dat het niet super gaat. Balen... Het nummer loopt af, black out.
Af. Omkleding. Gestrest hijs ik me in mijn veel te strakke jurk. Gelukkig is daar de engel (een klasgenoot) die achter staat en me gebaart dat ik even een paar keer rustig adem moet halen. Oh ja, ademen. Dat is ook wel handig. Leef je in. Je bent net gedumpt. Je bent als grap meegevraagd. Hij was niet echt verliefd op je, hij deed alsof. Ik stap het podium op.
De eerste noten van nummer 2 klinken. Ben ik nou emotioneel? Hoe kan ik nou emotioneel zijn? Ik ben nog nooit echt zo emotioneel geweest door dit nummer? En daarbij, ik moet nog een heel nummer zingen, dus het is niet handig als ik nu al moet huilen. Dan is er geen opbouw meer aan.
Ik zeg de woorden, en het is net alsof ik ze voor het eerst hoor. Alsof ik dit nog nooit eerder gezongen heb. En, ja hoor, aan het einde word ik weer emotioneel. Jeetje. Dit is precies wat ik wilde bereiken met dit nummer en het is nog nooit gelukt. Nu wel.
Black out. Decorwissel. Weer even met beide benen op de grond. Bed moet af, bankje moet op. Ik moet me weer omkleden. Is mijn tegenspeler er wel? Oké, licht aan. Beginnen. Focus. Je gaat lekker. Je kan dit. Maak het alsjeblieft goed af.
Deze subtekst ken ik goed. Die heb ik vanmiddag als monoloog gedaan en dat ging, nou ja, indrukwekkend goed al zeg ik het zelf. Kaak ontspannen. Eerste refrein. Mijn mix-register is niet meer wat het ooit in de zangles was, maar who cares? Lied opbouwen. Nu komt het stuk, hier kan ik uitpakken. Tweede refrein, beltend op een bankje. Uitpakken. Gelach vanuit het publiek. Het gaat super. Afmaken. Doorspelen, nu niet inzakken. Kat in het bakkie. Laatste zoen, de laatste noten.
Black out. Applaus. Buigen. Opruimen.
Ademen.
Ik ben er vanaf.... Een half jaar Rose Fenny uit Dogfight gespeeld en nu ben ik er vanaf. Ik kan nu om alles huilen en ik ben ook zo blij dat het zo goed ging. Wat mijn beoordeling ook is, ik heb voor mezelf vandaag een nieuwe stap gezet en dat is wat ik zelf graag wilde. Meer had ik niet kunnen wensen.
En lieve Rose, bedankt voor het afgelopen half jaar. Hoe erg ik je soms ook vervloekt heb, ik ga je toch heel erg missen.


You Might Also Like

2 reacties