Lieve Y,

februari 17, 2015

Lieve Y,

Ik wist van tevoren al dat ik te hard van stapel liep. Ja, ik had in mijn hoofd ons hele leven al uitgedacht. Samenwonen, trouwen, allebei een carrière opbouwen. Ik zag al voor me hoe wij ons leven samen zouden doorbrengen. Hoe we soulmates zouden worden. Meer een soort beste vriendin die het leven met elkaar willen delen, dan echt een klef stelletje. Ik bedacht me hoe gelukkig ik zou zijn als ik je eindelijk voor kon stellen aan mijn familie. Hoe we samen op vakantie zouden gaan, verre reizen, stedentrips. Alles had ik al bedacht op die even weg naar huis, nadat je mijn vriendschapsverzoek had geaccepteerd. En ja, ik weet dat dat gek is. Ik kende je niet eens. Ik had je 1 keer gezien. Spelend op je saxofoon, zingend. Je had geen geweldige techniek, maar ik viel voor je. Je maakte mijn weekend nog ietsje beter dan het al was. En ik zou nooit zo snel op een jongen af zijn gestapt. Maar nadat ik jou had gezien, dacht ik voor het eerst: 'Fuck it, wat heb ik te verliezen?'
Oké, ik stapte meer op jouw hele band af dan alleen op jou. Maar ik praatte even met jullie en kreeg jullie kaartje. Nog diezelfde avond speurde ik Facebook af, op zoek naar jou. (Ik zal niet het gênante verhaal vertellen over dat ik eerst de verkeerde aan sprak op Facebook. Oepsie.)
Maar toen vond ik jou en zodra ik je foto zag, was ik weer verliefd. Ik wilde zo graag dat dit eindelijk mijn kans was. Dat ik nu eindelijk eens iets zou krijgen. Dat dit mijn kans was.
Dus ik sprak je aan, via een privé-bericht op Facebook (we love Social Media). En ja, het was gênant en ik heb mezelf compleet voor lul gezet. Maar ik had ook helemaal niks te verliezen. En het werd toch echt tijd om stappen te ondernemen. Dus waarom niet?
En toen je mijn Facebook-verzoek accepteerde, kon ik alleen maar denken aan mijn kansen. Je accepteerde me, dat moest een goed teken zijn. En toen ging ik fantaseren over ons hele leven, samen.
Ik ging natuurlijk veel te snel, had mezelf al helemaal opgefokt. En toen ik jouw reactie op mijn bericht kreeg, was ik teleurgesteld. Niet omdat je gemeen was of helemaal niet de jongen die ik me voorgesteld had. Het was juist zo dat je zo lief was en me op zo'n aardige manier afwees, dat ik het nog rotter vond dat je niet koos voor mij. Natuurlijk, ik ben heel blij voor dat andere meisje waar je mee date en zij zal vast heel gelukkig met jou zijn. Maar toch bid ik stiekem dat het kapot gaat, of dat je met je gedachten blijft hangen bij dat bijzondere meisje dat je een Facebook berichtje stuurde.
Ik bid zo erg dat je ooit nog eens aan me denkt en me een berichtje stuurt. Want de jij die ik in mijn hoofd heb gecreëerd, is perfect voor mij.
En ja, natuurlijk heb ik mezelf weer veel te veel opgefokt. Ik ben niet verliefd op jou, maar op het beeld dat ik in mijn hoofd geschapen heb. En ja, ik ben veel te desperate. Ik weet het.
Maar denk je nog eens aan me? Snel?

Liefs, B.

You Might Also Like

2 reacties

  1. Wat leuk geschreven, en stiekem een beetje herkenbaar. Denk dat iedereen wel een keer hetzelfde heeft gehad. Ik weet nog die ene keer dat ik één busrit lang tot over m'n oren verliefd was op de jongen tegenover me en toen... was 'ie zo weer verdwenen. Maar hé, je weet nooit. Wie weet is dit een verhaal dat jullie over 50 jaar aan jullie kleinkinderen vertellen ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja ik heb het ook echt een beetje te vaak. Zo op zoek ben ik dus, helaas. Ik hoop inderdaad echt dat we dit ooit samen navertellen. Wie weet. Super bedankt voor je reactie! Liefs.

      Verwijderen