Onbewust zijn we onafscheidelijk geworden.

februari 20, 2015



Terwijl ik heen en weer naar mijn kluisje ren, weet ik dat hij de lift voor me open houdt. Ik weet niet meer hoe het gekomen is dat ik nooit meer alleen de school uit loop. Zonder dat ik het merkte, wacht ik nu ook altijd op hem om samen het gebouw te verlaten. Zonder het te merken, weet ik al wat hij denkt voordat hij het gezegd heeft. Onbewust ga ik altijd naast hem zitten. Ik loop met hem mee naar de Albert Heijn, hij helpt mij een geurkaars uitzoeken bij de H&M Home. Zonder dat we het door hadden, zijn we onafscheidelijk geworden.
En terwijl ik naast hem zit in de Coffee Company, voor de honderdste keer deze week, denk ik aan hoe wij vrienden zijn geworden. Ik weet namelijk niet meer hoe dat gebeurd is. We waren het ineens. Vroeger koos ik mijn vrienden altijd uit. Dan keek ik, bij de eerste ontmoeting, de groep rond en dacht ik: 'Diegene lijkt me leuk of aardig of cool.' En met diegene ging ik dan praten en zo werden we vrienden. Met hem gebeurde het ineens. Ik heb nergens voor gekozen, ik heb nooit besloten dat ik hem aardig zou gaan vinden. We hadden gewoon ineens een klik die ik nog nooit met iemand zo gehad heb.
En daarom hoeven we nu niet meer te praten als we samen koffie gaan drinken. We zitten naast elkaar, zeggen niks en toch weten we allebei dat het goed is. We hoeven niks te zeggen.
En zo lees ik zijn gedachten en hij de mijne. En zo liggen we in een deuk om dezelfde grappen. En zo delen we alles, zonder het door te hebben. Er is geen enkele schaamte, want hij is precies zoals ik en hij weet hoe ik me voel.
Ik dacht dat ik nooit goed was in vriendschappen, ik heb er ook best wel veel verpest. Maar met hem is het zo natuurlijk, dat ik niet het gevoel heb dat ik iets fout kan doen. Toch kijk ik soms naast me, en denk ik: 'Hij is er nog steeds, hoe dan?'
En terwijl ik nog steeds denk dat ik zo'n vriendschap niet waard ben, vindt hij dat ik een beter mens ben dan ik denk dat ik kan zijn. En andersom precies hetzelfde. Ik zie wat hij allemaal kan voordat hij het zelf door heeft. Hij is er altijd voor mij, begrijpt mij volledig en ik kan alles bij hem kwijt. En hij bij mij.
Vroeger dacht ik dat je gelukkig was als je zo veel mogelijk vrienden zou hebben. Ik deed daarom ook heel erg mijn best om aardig gevonden te worden. Nu maakt het me niet meer uit wat mensen van me vinden of over me zeggen. Want ik weet dat er een iemand is die me steunt en die altijd voor me op zal komen of gewoon tegen mij alleen zal zeggen dat ik beter ben dan dat. En dat is voor mij genoeg. Ik hoef niet iedereen aardig te vinden, ik hoef geen super grote vriendengroep. Je hebt maar één iemand nodig die je een beter mens maakt.
En ik weet dat deze blog vast veel te sentimenteel voor hem is, voor mij is dat het stiekem ook een beetje. Maar hij weet ook wat een Dramaqueen ik ben. En eigenlijk is onze vriendschap ook helemaal niet sentimenteel. Hij is er gewoon. En ik ben er. En als we onze dag afsluiten met een 'JOE', weet ik dat wij er morgen weer voor elkaar zullen zijn. En dat is alles wat ik nodig heb.
En, om een blog toch weer even sentimenteel af te sluiten (anders is het geen echte blog), hij is die soulmate waar ik altijd zo naar zocht. Het is nog niet de liefde van mijn leven, maar nog steeds meer dan ik ooit hoopte te krijgen.

You Might Also Like

0 reacties