Omdat ik gewoon zo gelukkig ben.

maart 12, 2015

10 maart, zeven over 11 's avonds. Ik heb mezelf eindelijk in bed geïnstalleerd, na een lange dag op school, boodschappen, nog wat huiswerk en de afwas die ik eigenlijk niet zou doen. Ik ben KAPOT, alweer. Maar toch heb ik niet het gevoel dat ik het recht heb om naar bed te gaan. Niks is af. Ik moet nog honderd duizend dingen doen, maar ik heb er gewoon de energie en de tijd niet meer voor.

Morgen is de dag waar ik al het hele jaar naar uit/tegenop zie. De dag dat ik hopelijk eindelijk ook mijn Propedeuse ga halen. Vorig jaar was ik een van de velen met een herkansing, intussen ben ik de laatste die hem nog niet heeft. Spuit elf gaat ook nog even haar P halen, hoor. Althans, dat hoop ik dan....
Want er kan zoveel gebeuren. Wat nou als ik het allemaal ineens niet meer kan? Wat nou als ik mijn tekst vergeet? Wat nou als ik het gewoon eigenlijk al die tijd helemaal verkeerd gedaan heb? Wat nou als ik gewoon niet goed genoeg ben? Wat nou als ze me al die tijd al weg wilden hebben en ze nu hun kans grijpen? Wat nou als ze me echt nu nog weg gaan sturen?
En ja, ik weet dat het niet helpt als ik mezelf zo op fok. Ik weet dat ik mezelf alleen maar nerveus maak, terwijl dat niet hoeft. Ik weet dat ik me waarschijnlijk helemaal geen zorgen moet maken. Maar ergens is er zo'n stemmetje in mijn hoofd die twijfelt. Je weet niks zeker, tot het echt zo is. Ik weet niet zeker of ik mag blijven op deze opleiding, tot ik eindelijk dat papiertje heb. 
En terwijl ik aan de ene kant al vooruit aan het plannen ben voor volgend jaar en de Prosecco voor morgen al koud heb gezet om het te vieren, ben ik onbewust aan de andere kant aan het genieten van mijn laatste week. Extra aan het genieten van de mensen om me heen en de plek waar ik ben. Onbewust stond ik afgelopen week steeds vaker stil bij het feit dat ik deze kans gekregen heb. Want wie weet, heb ik dit alles aan het eind van de week niet meer. Ben ik hier weg en kan ik niet meer genieten van dit alles wat ik nu heb. 
En nee, het helpt niet dat iedereen vraagt of ik goed voorbereid en nerveus ben. Nee, ik ben niet goed voorbereid en ja, ik ben nerveus. Maar ik kan er eigenlijk niet zo veel meer aan doen. Dus ga ik maar gewoon slapen en zie ik wel wat er gebeurt. Als het niet goed genoeg is, was het al die tijd niet goed genoeg en kan ik er nu toch niks meer aan veranderen.

Ondertussen al 12 maart, 00.38u.
Net iets te dronken en net iets te laat stap ik in bed. Nog niet zolang geleden verliet ik het net gerenoveerde Cafe Engels, omdat ze toch echt gingen sluiten. Tot vijf voor tien zijn we bezig geweest op school, en toen het gebouw dicht ging om tien uur, hebben we op de stoep Prosecco gedronken uit roze glazen. Want er was reden voor feest, ik heb EINDELIJK mijn Propedeuse gehaald!!
En terwijl mijn telefoon blijft gaan met whatsappjes van lieve mensen die me feliciteren, kan ik alleen maar denken aan slaap. Morgen moet ik gewoon weer om negen uur in de dansles staan. Nu gaat het leven officieel weer gewoon door. En gelukkig maar.
En naast alle opluchting en Mojito's, kijk ik weer even om me heen en ben ik weer even intens dankbaar voor wat ik allemaal heb. Ik weet dat ik het vaak op mijn blog voorbij laat komen, maar ik laat ook wel vaak voorbij komen dat mijn leven oh zo zwaar is. En ik ben ook gewoon dankbaar en gelukkig met wat ik heb. Er was ergens een kans dat ik dit alles wat ik nu heb, op zou moeten geven. Ik weet niet of ik dat zomaar gekund had. Ik ben een gezegend mens met alles wat ik heb en mag doen en kan doen en iedereen die ik om me heen heb.
Ik kan het nu zelfs niet helemaal relativeren. Ik ben gewoon trots en blij en dankbaar en gelukkig en moe. Ik mag blijven. Ze krijgen me nooit meer weg. Ik ben goed genoeg om mijn HBO diploma te halen en straks af te studeren als Zanger Plus en dus het musicalvak in te gaan. En langzaam, stapje voor stapje, komt mijn droom toch weer dichterbij. En hoewel dat nu ook maar gewoon mijn dagelijks leven en heel normaal is, sta ik op dagen als deze toch weer even stil bij hoe bijzonder het is dat ik dit kan gaan bereiken. Het duurt even en ik moet er hard voor werken, maar ik kom er. Ik zal ooit komen waar ik altijd wil zijn. Hoe bijzonder dat ik al mijn dromen na kan jagen? Dat ik echt iedere dag doe wat ik het allerliefste wil doen in de hele wereld. Dat ik alles wat ik het allerliefste wil doen zo vaak moet doen, dat het zelfs een routine en niet meer zo heel leuk wordt.
En spontaan, daar in mijn warme bedje in Rotterdam Zuid, heb ik zin om in een jankbui uit de barsten, omdat ik gewoon zo gelukkig ben.


You Might Also Like

2 reacties

  1. het is je zo ontzettend gegund! ik hoopte echt dat je het zou halen, vind het echt heel leuk voor je! geniet van je school en alles wat nog op je pad komt, en blijf bloggen, ik wordt altijd vrolijk van je blogs :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ahhh wat een super lieve reactie, dankjewel! Dit doet me echt heel veel. Ik vind het geweldig om zo gesteund te worden in alles wat ik doe. Dankje dankje dankje!
      Liefs.

      Verwijderen