Die andere tandarts, dus niet Rob.

april 22, 2015

Zwetend zit ik in een compleet lege spoedeisende hulp te wachten. Ik ben net iets te laat omdat ik 100 keer verdwaalde en ik was heel bang dat het een probleem zou zijn. Maar aangezien ik de enige ben die hier zit, zal het allemaal best wel meevallen.

Dat aftje wat maandag ontstond in mijn mond, is uitgegroeid naar een fijne ontsteking in mijn wang. Mijn verstandskiezen gaan er over twee weken uit, maar mijn mond heeft nu nog even besloten te gaan ontsteken. En aangezien dat kauwen en dus eten grotendeels onmogelijk en intens pijnlijk maakt, heb ik me vandaag maar bij de Spoedtandarts gemeld. Als ik op tijd ben dan.
Brita (HAHAHAHA), de tandartsassistente, roept me naar binnen. Gelukkig, ik mag nog. Aan de mate 'aardigheid' te zien, had ze niet eens door dat ik eigenlijk twee minuten te laat was. Ik mag plaatsnemen in een kamer op zo'n oude, bruine stoel. Ik heb altijd beweert dat ik niet bang ben voor de tandarts, maar ik moet toegeven dat ik het toch minder chill vind om hier te moeten wachten op een vreemde man. 
Rob komt de behandel kamer binnen. Hij is een oude man, ik schat al in de 60, maar aardig. Nadat Rob mijn verhaal heeft aangehoord, roept hij zijn collega erbij. Zijn naam weet ik niet, maar hij is van ongeveer dezelfde leeftijd en net zo spontaan. 
'Ja, het is toch een bijtwond en geen aft. De enige mogelijk is om je verstandskies nu gelijk maar even te trekken.'
SHOCK. Wat? Nu? Hier? Maar.... Ik heb me daar helemaal niet op voorbereid. Ik ben daar toch nog niet klaar voor. Ik kan nu toch niet zomaar hier, in mijn eentje, besluiten mijn verstandskies te laten verwijderen.
'Is een ontstekingsremmertje niet gewoon genoeg?'
De aardige tandarts, die dus niet Rob is, glimlacht.
'Het zal de pijn niet minder maken.'
Dus ik heb geen keuze. Het is of nu weg met die verstandskies, of nog twee weken pijn lijden. Nou, waarom ook niet dan. Zo pijnlijk kan het toch niet zijn? 

'Je moet even helemaal stil blijven staan, de foto is binnen een minuut klaar.'
Er moet dus een foto van mijn hele gebit gemaakt worden, zodat ze kunnen zien hoe de wortels liggen. Ik sta in een soort apparaat en mag me niet bewegen. Voor me is een spiegel.
En terwijl Brita het kamertje uit loopt, zie ik hoe alles trilt. Ik mag me niet bewegen, maar de lip die nog niet verdoofd is, kan ik niet stil houden. Ook mijn hoofd gaat als een malle tekeer. Waarom doe ik dit? Ik ben doodsbang, al houd ik me groot.
Oké Britt, niet bewegen. Span alles aan. Niet bewegen. 
Ik zet mijn knieën op slot en probeer alle spieren aan te spannen die ik ken. Ik heb niet echt het gevoel dat het helpt, maar Brita komt terug om me te vertellen dat de foto gelukt is. Ik mag weer plaatsnemen in de tandarts stoel.
De technologie wil maar niet met me meewerken. In een andere kamer staan Brita, Rob en andere tandarts (de twee mannen hebben totaal geen verstand van het computersysteem) verwoede pogingen te doen om mijn foto op het scherm te krijgen, maar het wil maar niet lukken. Misschien hoeft het toch niet vandaag.
De andere tandarts, dus niet Rob, komt bij me terug. 
'Nou, de foto doet het niet, dus ik ga wel gewoon trekken. Zo deden we het vroeger ook. Tegenwoordig is het protocol dat we een foto maken, maar die heb ik toch niet nodig.'
Dus terwijl ik mijn mond open doe, gaat hij met de tang naar binnen.
'Alleen even wrikken, hoor.' Hoor ik hem zeggen terwijl ik weinig voel. Thank god voor verdovingen. Na drie keer wrikken drukt ie iets in mijn mond. 
'Dit watje mag er na een kwartier wel uit. Goed je kiezen er nu op houden.'
Oh ja, een kwartier wachten en dan gaat ie vast verder.
'Je bent klaar. Je mag gaan.' Zegt de andere tandarts, dus niet Rob, tegen me. Ik kijk op het tafeltje voor me en zie, tot mijn verbazing, mijn kies liggen. 
Wacht, was dit het? Dit duurde misschien nog niet eens een minuut. Is dit echt alles? Opgelucht schud ik hem de hand en pak mijn spullen.
'Ja, normaal moet je hier eigenlijk een half uur over doen. Beetje wrikken, laten rusten, weer een beetje wrikken. Maar ja, in drukte moeten we er wat sneller over doen.' 
Drukte? Ik ben jullie enige patient. De wachtkamer is leeg en jullie konden met z'n tweeën aan mijn verstandskies werken. 
Die andere tandarts, dus niet Rob, knipoogt naar me.

Nu zit ik op de bank, nog steeds met een verdoofde hamsterwang. Ik mag van het blaadje dat ik mee kreeg, eten en drinken maar ik denk dat ik daar toch nog even mee wacht. Ik heb al per ongeluk op mijn lip gebeten, want die bloed, en mijn tong en wang zullen ook niet ongedeerd gebleven zijn. Maar nu moet het wondje in mijn wang wel vanzelf weer herstellen. En ik wacht af, tot de verdoving uitwerkt en deze grote grap tot nog veranderd in een hel met pijn. Want die komt nog wel, toch? Het kan niet zo zijn dat dit alles was...


You Might Also Like

1 reacties

  1. Wat een geluk!
    Toen mijn eerste verstandskies werd getrokken kregen ze hem er niet uit en begon de verdoving uit te werken...dat deed pijn! Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen