Ik doe gewoon maar wat vandaag.

april 16, 2015

Lichtelijk wanhopig scroll ik langs mijn oude blogs. Mijn laatste plaatste ik meer dan een week geleden. Ik weet niet voor wie ik de verantwoordelijkheid voel om te schrijven, maar die verantwoordelijkheid voel ik. Mijn blog is leeg, eenzaam, toe aan een klein beetje vernieuwing. En ik zit hier, op de bank, ik heb al een dipje sinds 3 uur vanmiddag en ik heb gewoon even geen zin. Geen zin en geen tijd en geen inspiratie en geen Wifi en geen geld.
Tot niet zo lang geleden was ik aan het proberen Into the Woods te kijken. De WiFi was te slecht om dat meer dan 20 minuten film in anderhalf uur te laden, dus je snapt dat ik daar helemaal klaar mee ben. Ondertussen wacht ik op antwoord van mijn huisgenoot, die vandaag auditie had in Hamburg en waarnaar ik natuurlijk super benieuwd ben. Tot ik door heb dat ik op zijn oplader ben gaan zitten, die hij dus vergeten is. Great.
En nu zit ik hier maar, een beetje te typen wat er in me op komt. Ik heb geen vast onderwerp om over te schrijven, wat ik normaal wel heb. Ik doe gewoon maar wat vandaag.
Maar het aller stomste is dat ik ook echt even niet weet waar ik over moet schrijven. Dat is voor het eerst in een lange tijd dat ik echt voor langer dan een week niet weet waar ik over moet schrijven. En ook gewoon even geen zin heb om erover na te denken of om me er zorgen over te maken.
Nu al weet ik niet meer hoe het verder moet met deze onzin. Wat een lulverhaal ben ik aan het typen. Zouden mensen dit interessant vinden?
Alweer douw ik een dropje in mijn mond. Ik heb vanavond en drop en chips en koekjes op. Ik moet echt eens gaan beginnen met afvallen....

Ik zou kunnen schrijven over het paintballen van afgelopen dinsdag. Hoe de hele klas onder de blauwe/paarse vlekken zit. De ene nog erger en pijnlijker dan de ander. En hoe we elkaar dus eigenlijk amper aan kunnen raken omdat we zo'n pijn hebben.
En over dan ik bijna heb staan huilen van de angst en de pijn door die balletjes. Ik dacht echt dat ik meer badass was en beter tegen de pijn zou kunnen. De eerste anderhalf uur vond ik het verschrikkelijk. Niet alleen de drie balletjes die met 300km per uur vlak achter elkaar op dezelfde plek neerkwamen, maar ook om het feit dat het echt klinkt als oorlog. En terwijl ik nog niet eens zo onder de indruk was als een aantal klasgenoten, vond ik het toch wel bizar dat we een spelletje maken van iets wat eigenlijk zo serieus genomen moet worden. Ik straalde doodsangsten uit, om verfballetjes. Anderen gaan vrijwillig die hel in met echte kogels die ze binnen 1 schot kunnen vermoorden. En dan zonder een fluitje die aangeeft dat de ronde voorbij is en er even niet meer geschoten mag worden en je dus even veilig bent.

Ik zou ook kunnen schrijven over het feit dat ik intens blut ben. Ik heb nog 0,50 cent op mijn rekening, mensen die ik terug moet betalen en pas weer geld op maandag. Hui-lon. Ik weet nog niet hoe ik dat ga doen en ik begrijp ook niet hoe ik zo weinig geld over kan hebben deze maand. Zo wild heb ik toch niet geleefd? Waar is al mijn geld naartoe gegaan?
Met pijn in mijn hart heb ik mijn lening met 50 euro verhoogd. Daarna heb ik de pagina snel weg geklikt en doe ik net alsof het niet gebeurt is.... Dus hopelijk overleef ik volgende maand beter.

Ik zou ook nog kunnen schrijven over het mooie weer van gisteren. Hoe ik de hele dag in mijn leuke jurkje liep met mijn veel te hoge, maar prachtige hakken. En hoe we ijsjes aten en biertjes dronken in het park in de pauze, om vervolgens door te gaan met de lessen. En hoe de zon mijn humeur verbeterde met 100%.

Of over die oude schoolvriendin die ik gisteren sprak. Over hoe we allebei niks veranderd waren en hoe fijn het was om weer even herinneringen op te halen. Of over hoe ik basgitaar speel bij de voorstelling die we aan het maken zijn en hoe super vet ik dat vind. Of over hoe intens fantastisch Singer-Songwriter Alex Vargas is en waarom zijn cd in godsnaam te koop was bij de Flying Tiger voor maar 4 euro? Of over mijn heerlijke bedje. Of over Youtube. Of over dat ik moet plassen.

Ja, ik zou over van alles kunnen schrijven. Maar hoe ik normaal overdag al een halve blog bedenk voordat ik hem kan typen, heb ik deze week even niet meer dan een paar zinnen bedacht. Inspiratie, waar ben je?

En nu, bijna elf uur. Tijd om heerlijk te gaan slapen. En toch nog een aardig fatsoenlijke blog af. Heerlijk gevoel!

Ik heb ook totaal geen idee welk plaatje bij deze blog past. Dus voeg ik gewoon de foto toe van mijn Tumblr die ik het mooiste vind. Lekker random.

You Might Also Like

0 reacties