Ik heb onvoorwaardelijk meegeleefd en onbeschaamd gehuild.

april 07, 2015

Ik heb een heleboel voorstellingen gezien in mijn leven. Sommigen fantastisch, sommigen iets minder fantastisch. Vroeger vond ik vrijwel alles fantastisch, maar tegenwoordig ben ik kritischer. Soms vind ik dat moeilijk. Dat ik niet meer echt kan genieten, maar altijd probeer te benoemen wat ik goed vind en wat niet. Waarom moet ik altijd kritiek hebben en dat ook nog SMART formuleren?
4 jaar geleden kwam ik in aanraking met het M-Lab. Ik was fan van Spring Awakening door Glee en Lea Michele en M-Lab speelde die voorstelling! Voor mijn zus haar verjaardag kocht ik twee kaartjes en zei ik een optreden af. Ruim op tijd stapten we in de auto (volgens mij zouden we een uur te vroeg aankomen). Door een lange, lange, lange file en door gebrek aan een TomTom en Google Maps (4 jaar geleden was dat er nog niet?!) kwamen we alsnog te laat. Jankend kwamen we in het theater aan. We mochten er niet meer in...
Toen al was het M-Lab ontzettend gastvrij. We kregen thee en nieuwe kaarten voor de voorstelling. Die zondag zaten we dus toch nog, op tijd, in het theater te genieten. Op dat moment werd ik betoverd door muziektheater. Het was zo puur, zo eerlijk. Er werd een verhaal verteld, zonder teveel poespas. En sindsdien is dat de beste productie die ik ooit gezien heb.
Ondertussen heb ik zelf in het M-Lab gestaan en ben ik meestal de eerste die kaarten bestelt voor hun nieuwe voorstellingen. Zelfs mijn school speelt de producties daar.
En ook al zag ik voorstellingen op Broadway, Spring Awakening bleef mijn favoriet.
Afgelopen zondag reed ik weer naar Amsterdam. Dit keer wist ik het adres uit mijn hoofd en was er geen sprake van verkeerd rijden. Kaartjes koop ik tegenwoordig met korting, en dus is zo'n uitstapje ook nog betaalbaar.
In dat fantastische, intieme, gastvrije theater speelde afgelopen weekend de voorstelling Lelies, een voorstelling van Judas Theaterproducties, een Belgische producent. Dit was een Vlaamse voorstelling die alleen afgelopen weekend in Nederland te bewonderen was.
En weer had ik dat gevoel dat ik had bij Spring Awakening. Ik ben altijd kritisch en ik hoorde de valse noten, maar het maakte me niet uit. Ook deze voorstelling was puur en eerlijk. Ze vertelden een verhaal, zonder teveel eromheen. Er werd keigoed geacteerd, gezongen, de vormgeving was perfect, het verhaal was heftig en ik was nog minuten stil nadat ik de zaal uit gelopen was. Wauw. Ik kan niks anders zeggen dan: Wauw.


En naast dat de hele cast fantastisch was en ik van iedereen genoten heb, wil ik 1 acteur er even uit pakken. Want toen Ara Halici opkwam in een jurk (als vrouw), zonder pruik maar met een kale kop, had ik verwacht dat ik me daar ontzettend aan zou irriteren. Maar in diezelfde scene was ik die gedachte al vergeten. Hij is geen man die een vrouw speelde. Hij is Ara Halici die Gravin Marie Laure de Tilly speelt. En daar heeft hij niks bij nodig, alleen verbeelding. En ook al is hij overduidelijk een man, ik leefde mee met de vrouw die hij neer zette. Zijn kleine, vrouwelijke maniertjes die me amper opvielen zorgden ervoor dat ik dacht: 'Ah, dit zou echt de perfecte rol voor mij zijn'. Even vergetend dat het een mannenrol is.
Dat maakte me ook wel weer een beetje gefrustreerd. Ik vind mannenrollen meestal interessanter. Vrouwen zijn altijd zo 'het slachtoffer' in voorstellingen, mannen blijven vechten. Nu vond ik eindelijk een interessante vrouwenrol die blijft vechten en precies die rol is geschreven voor een man. Dus er zijn meerdere redenen waarom ik liever een man zou willen zijn:
1. Zodat ik iedere dag naakt rond kan rennen met een fliebel tussen mijn benen (hier zou ik eindeloos mee kunnen spelen denk ik).
2. Zodat ik nooit meer ongesteld word.
3. Misschien kan ik dan wel normaal auto rijden en koken (want dat is toch meer een mannending).
4. Omdat er nou eenmaal echt minder mannen voor Muziektheater kiezen dan vrouwen en er dus toch meer kans is voor de mannen.
5. Zodat ik ooit DIE ROL kan spelen.
Goed, ik dwaal af. Waar het op neer komt is dat Ara Halici een betere vrouw was dan ik ooit kan zijn. En dat vond ik aardig indrukwekkend.
En over het algemeen heeft deze voorstelling mij diep geraakt. En het allerfijnste is dat ik niet eens precies weet waarom. Ik kan niet concreet en SMART benoemen wat ik goed vond en wat niet. En hoewel dat op mijn opleiding waarschijnlijk een probleem zou zijn, heb ik weer echt genoten tijdens een voorstelling. Ik heb onvoorwaardelijk meegeleefd en onbeschaamd gehuild. En ik had even een keer helemaal geen kritiek. Alles kwam samen en ik vond het fantastisch.
En terwijl ik de laatste regel typ van deze blog, zet ik voor de derde keer de CD van Lelies aan. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Al zal ik het zelf nooit kunnen zingen.


You Might Also Like

0 reacties