Ik klim weer.

mei 25, 2015


In mijn vorige blog vertelde ik jullie dat ik mezelf de afgelopen tijd een beetje tegen gehouden heb. Ik heb daar zelf het afgelopen weekend nog eens goed over nagedacht, en wilde er toch nog dieper op in gaan.

Ik heb talent. Dat is een feit. Ik kan het ontkennen en er heel moeilijk over doen, maar het is gewoon de waarheid. Ik heb talent. En dit talent zorgde ervoor dat ik vroeger vaak bij één van de besten hoorde. Overal waar ik mijn stem kom laten horen, viel ik op. Mijn talent maakt mij bijzonder, anders dan de anderen. En daardoor hoorde ik vaak bij het selecte groepje talenten. En hoe ondankbaar het ook klinkt, je raakt eraan gewend om talentvol te zijn. Je verwacht altijd één van de besten te zijn, want dat ben je altijd gewend.
Omdat ik talent heb, raadde veel mensen me aan om daar iets mee te gaan doen. Het is toch zonde om al dat talent te verspillen?
En toen bereikte ik datgene waar ik altijd van droomde. Muziektheater. Ik had het gered. Ik heb talent en hoorde bij de besten. Ik had hard gewerkt en ik heb talent en dat werd beloond. En daardoor zette ik mezelf weer een stapje boven andere getalenteerden. Want ik deed nu Muziektheater. En dat bevestigde mijn talent.
Maar met mij, werden dat jaar ook vijftien andere getalenteerden aangenomen bij Muziektheater. Met minstens evenveel of zelfs meer talent dan ik. En ineens was mijn talent niet meer wat mij onderscheidde. Want iedereen hier had datzelfde talent. Nu moest ik iets anders vinden waardoor ik bijzonder was.
Dus ik zocht naar alle andere dingen die bijzonder zijn aan mij. En ik werkte hard. En ik schreeuwde om aandacht. 'Zie mij! Ik ben bijzonder! Ik heb talent! Zie mij!'. Maar het werkte niet. Er waren anderen met meer talent, die bijzonderder waren, die steeds mijn spotlight stalen.
En dat succesverhaal waarvan ik altijd droomde (de beste zijn van de klas, Cum Laude en vervroegd afstuderen door een grote rol in een musical, opvallen) was niet mijn verhaal. Ik heb het om me heen zien gebeuren, het gebeurde alleen niet bij mij. Ik ben niet degene die de meeste complimenten krijgt na een voorstelling. Ze praten niet nog dagen na over mij. Ik ben niet meer het meest bijzonder.
En het is niet dat ik het die anderen niet gun. Want het is ook heel inspirerend om met talentvolle mensen te zijn. Om een voorstelling te maken met hele talentvolle mensen, waar ik trotser op ben dan ik ooit geweest ben en dat je moeder achteraf voor het eerst niet kan zeggen: 'jij was echt de beste', omdat het dit keer heel duidelijk was dat dat niet waar is. Ik gun anderen ook wel het succes. Ik gun het mezelf alleen meer.
En hoewel ik altijd harder wil werken om toch beter te worden. Hoewel ik geloof dat hard werk uiteindelijk talent verslaat en hoewel ik erop vertrouw dat iedereens tijd vanzelf komt en mijn succes ook nog op me wacht, is het soms even heel zwaar
En de afgelopen weken is mijn vechtersmentaliteit even veranderd in onzekerheid. Want het lag ineens allemaal aan mij. Het lag aan mij dat mijn scene geschrapt was en ik als enige vrouw niets te zingen had in onze voorstelling. Ik was niet goed genoeg, niet talentvol genoeg en waarschijnlijk zou ik dat ook nooit worden...
Ja, het is fijn om talentvol te zijn. Het maakt je bijzonder. Maar soms maakt het je ook even helemaal kapot. Want mensen verwachten dat je altijd talentvol blijft en je talent blijft ontwikkelen. Maar wat als het talent uiteindelijk uitontwikkeld is en je niet goed genoeg bent?
En daarnaast bestaat het talent nu niet meer alleen uit soms een leuk liedje zingen en mensen daarmee ontroeren. Ineens moest mijn talent voldoen aan een curriculum en wordt mijn talent beoordeeld met keiharde cijfers. Dan ben je ineens niet meer bijzonder, maar gewoon maar een Ruim Voldoende. Niemand wil een Ruim Voldoende zijn. Iedereen wil een Excellent of een Uitzonderlijk zijn.
Dat is wat ik de afgelopen weken, onbewust, steeds dacht. Ik was ergens tijdens het klimmen gevallen en niet meer opgestaan. Dus zeurde ik en kraakte ik in mijn hoofd mensen af zoals ik ooit gedaan had en ik was jaloers op de mensen die wel meer talent hadden dan ik. Ik kwam niet meer voor mezelf op. Ik maakte geen plezier meer. Ik ontwikkelde niet meer. En ik wachtte tot iemand me op zou rapen en me naar de top zou dragen. Maar dat gebeurde natuurlijk niet.
En vorige week kon ik, gelukkig, ineens mijn demotivatie weer omzetten in inspiratie. Na een prachtige scene te zien van een klasgenoot dacht ik: 'Waarom kan zij zo prachtig spelen en kan ik dat niet? Wat doet zij, dat ik niet doe?'
Het antwoord daarop besefte ik me kort daarna. Zij was aan het klimmen. Ze speelde, ze onderzocht, ze geloofde in haar eigen talent en breidde het uit. Ze ging gewoon. Ze hield zichzelf niet tegen. Ze was aan het klimmen.
Ik ben nog niet zo lang geleden weer opgestaan. Ik moest mezelf weer even motiveren en zelfvertrouwen geven, maar ik klim weer. Ik klim weer. En ik hoop net iets sneller te klimmen dan de rest en ooit iedereen in te halen. Die top zal ik nooit halen, want er is denk ik geen top aan je talent. Je bent nooit uitgeleerd. Maar zolang ik net iets sneller en harder klim dan de rest, ben ik oké. En zal mijn Ruim Voldoende langzaam een Meer Dan Ruim Voldoende worden en daarna een Goed en zo zal ik steeds weer ietsje meer bijzonder worden.
En hoewel ik de top nooit zal halen, kan ik soms wel even naar beneden kijken. Naar de weg die ik al afgelegd heb. En naar de mooie dingen die er nog boven me liggen. 

You Might Also Like

4 reacties

  1. Wow. Mooi verhaal! Gaaf dat je er zo eerlijk over kan zijn. Ik herken het allemaal best wel, maar dan met tekenen. Al ben ik nog geen studie gestart, ik weet zeker dat ik precies dit volgend jaar tegen ga komen... Bedankt :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja het is altijd best spannend om dit soort berichten te plaatsen, maar zo'n reactie als die van jou, daar doe ik het voor. Fijn als ik je een beetje geholpen heb. Geef in elk geval nooit op! Succes met je studie en je talent ;)

      Verwijderen
  2. Wat een mooi stuk! Heel herkenbaar, alleen geldt dit voor mij in dans.
    Veel succes met verder klimmen, er ligt straks een weg met hele mooie dingen achter je, maar er liggen nog veel meer mooie dingen voor je! (te danken aan je talent ;))
    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen