Op een terras in zonnig Amsterdam.

mei 31, 2015

Dit is geen terras, maar jullie snappen het idee ;)
Op een prachtige, zonnige zaterdag middag ren ik door een marktje in hartje Amsterdam. Het is druk en ik kom er maar moeilijk doorheen. Ik heb nog 8 minuten om in het theater te komen en mijn mobiel zegt dat het 12 minuten lopen is. Great. Amsterdam, je bent prachtig, maar parkeren is geen optie. Volgende keer ga ik gewoon weer met het ov.
Uiteindelijk kom ik, net op tijd en compleet bezweet aan in een leeg theater. Op de achtergrond hoor ik mensen die inzingen. Dit kan niet goed zijn.
'Ik heb geloof ik kaarten besteld.' Zeg ik tegen de vrouw achter de balie. 'Hoe laat begint het eigenlijk?'
'De voorstelling begint om drie uur.'
Sta je dan. Met je goede gedrag. Een uur te vroeg. Ik kan me de conversatie gisteren nog goed herinneren: 'Het begint om 2 uur, toch?' - 'Ja.'
Nee dus. En bedankt YvdB.
Gelukkig is het mooi weer en ben ik. in mijn zoektocht voor een parkeerplek van een half uur, twee Coffee Company's tegen gekomen, dus ik moet me wel kunnen vermaken. Nog steeds niet chagrijnig loop ik door het zonnetje richting Coffee Company.
'Britt!'
Verward zoek ik naar degene die mijn naam noemde.
'Britt van Schie.'
Daar zit hij. Op het terras waar ik langs liep, een paar tafels verderop. Ara Halici. De man waar ik zo lovend over schreef in mijn blog over Lelies. Die man kwam ik tegen op een terrasje in zonnig Amsterdam. En hij herkende mij. Hij noemde mijn naam en vroeg hoe het met me ging.
Na de blog die ik schreef, heb ik even contact met hem gehad via Facebook. Hij had het gelezen en bedankte me voor de mooie woorden. En hij vertelde dat hij zo genoot van Flight en dat hij het op repeat had staan. Dolgelukkig was ik toen al en ik stuurde terug dat ik hem ooit hoopte te ontmoeten.
En een paar weken later zaten we op een terras in zonnig Amsterdam, trakteerde hij op koffie en deelden we een tosti. Praktisch vreemden van elkaar. Want kan je iemand na 1 Facebookbericht al een kennis noemen?
Het is niet dat ik echt een fan ben. Althans, dat hoop ik niet. Mensen die in het vak zitten zijn collega's. Maar dan nog vind ik dat ik tegen mensen op mag kijken, mensen als voorbeeld mag zien. Ik was erg onder de indruk van zijn performance en hoop ooit ook zo'n soort rol te mogen spelen in zo'n soort voorstelling. En ik zie dingen in hem die ik zelf graag zou willen leren.
En hij zag, schijnbaar, een meisje met talent. Dat meisje wat dat mooie nummer heeft opgenomen, met die prachtige stem. Jong bloed, een ruwe diamant, iemand die aan de bron staat van hopelijk een prachtige carrière. Iemand die wil leren en grootse dingen ambieert.
En daar zaten we dan. En we praatte over alles. Mijn opleiding, het vak, onze dromen, Flight en dat hij het naar Amerika gestuurd had omdat hij vond dat mensen daar het moesten horen (Say whut now?). Hij inspireerde me en ik leerde van hem alleen door met hem te praten. Een half uurtje, een terras in zonnig Amsterdam, twee Latte Macchiato, een tosti en een hele hoop inspiratie en vechtlust om overal weer vol voor te gaan.
Dat ik vervolgens nooit meer bij de Coffee Company ben aangekomen lijkt me duidelijk. En we laten ook even achterwege laten dat ik 18,50 euro parkeerkosten moest betalen. Dat het betaalautomaat mijn pinpas niet accepteerde, waardoor ik te laat, met een compleet lege tank en een compleet lege maag op mijn werk aan kwam, waar ik gedineerd heb met (nog) een tosti, een banaan en een mini-cupcake en waar ik, na mijn sluitdienst, weg moest racen om 2 minuten voor sluitingstijd nog te kunnen tanken, waardoor al mijn salaris van die dag al weg was aan een dagje auto rijden (ik ga de volgende keer echt met het ov). Maar het maakt allemaal niet uit. Want ik zat op een terras in zonnig Amsterdam. En wat ben ik dankbaar dat ik daar op dat moment was.
Ik heb het YvdB daarom ook allang vergeven dat ik een uur te vroeg was. Het was schijnbaar meant to be.
Mensen vragen me altijd hoe het komt dat mijn netwerk zo groot is/dat is altijd iedereen ken. Misschien is het veel projecten doen, veel mensen ontmoeten en veel praten. Maar misschien is het ook wel gewoon heel erg veel geluk. Geluk en een terras in zonnig Amsterdam. En een blog ;).

You Might Also Like

3 reacties

  1. Wat leuk! Ik kan niet anders zeggen :-)
    Die parkeerkosten zijn inderdaad echt te gek voor woorden, ze zouden net buiten de stad grote parkeerplaatsen moeten aanmaken (waar je gratis kunt staan) en shuttlebusjes moeten regelen, maarja.. dat kost weer geld. Helaas...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja. Ik dacht ook dat de parkeergarage goedkoper zou zijn dan in de straat parkeren, maar het was helaas niet zo. Huilen.

      Verwijderen
  2. Wat schrijf jij ontzettend leuk! Een superleuk verhaal zeg, toevallig dat jij net op dat moment daar was en hij je herkende, het had zo moeten wezen! :)

    BeantwoordenVerwijderen