Situaties waar ik ooit in terecht kan komen.

mei 04, 2015

Ik weet niet zo goed waarom ik dit nu in Blogger typ. Dat ik het op schrijf is niet zo raar, dat doe ik vaker. Maar delen met de buitenwereld heb ik met dit soort dingen nog nooit gedaan. Misschien komt het omdat mijn andere verstandskies vandaag getrokken is en ik me ontzettend zielig voel (terwijl het natuurlijk eigenlijk allemaal wel mee valt), dat ik aandacht wil of zo.
Anyway, het delen van mijn persoonlijke leven is een stuk minder eng dan het delen van de dingen die er soms in mijn hoofd om gaan. Soms voel ik me namelijk net een kind, die nog hardop kan spelen in publiekelijke plaatsen zonder raar aangekeken te worden. Mijn hoofd draait overuren en mijn fantasie slaat op hol in publiekelijke plaatsen, maar het is niet meer echt gepast om het hardop uit te spelen, dus houd ik het binnen. Maar vanbinnen speelt zich een hele fantasiewereld af. Meerderen eigenlijk. Levens die ik had kunnen leiden, leuk of minder leuk. Mensen die ik had kunnen ontmoeten. En dan vooral situaties waar ik ooit in terecht kan komen.
Vanavond had ik weer zo'n moment. En op de een of andere manier vind ik het de moeite waard om te delen.
En, laat even weten wat je ervan vindt. Als je het geweldig vindt, maar ook als je denkt: 'Britt, doe maar gewoon niet.' Dat kan ik best begrijpen namelijk.
Oké, dit was de slechtste inleiding van een verhaal ooit. Ik ga nu gewoon typen en kijken waar ik uit kom. Veel leesplezier, ofzo. Oké. Doei.

                                                                              -                                                                        



Ik wil net '10 things I hate about you' aanzetten als de bel gaat. Ik negeer het. Vandaag geen bezoek, heb ik besloten. Ik trek mijn dekens nog iets hoger en blijf stug liggen. De bel gaat nog eens. Maar ik voel nog steeds niet de drang om open te doen. Ik blijf vandaag in bed, klaar.
Mijn telefoon gaat. Degene voor de deur begint nu dus ook te bellen. Ik dacht dat de boodschap duidelijk was. Ik grijp hem van mijn nachtkastje en neem al op voordat ik de Caller ID gezien heb: Miel.
'Ik sta voor de deur.' Hoor ik hem zeggen.
'Ja...' Ongemakkelijke stilte. 'Waarom precies?'
Hij grinnikt. 'Ik hoorde dat je ziek was, dus ik wilde een fruitmand komen brengen. Ik had alleen geen geld voor fruit, of een mand...'
Ik antwoord niet. Ik dacht dat ik tegen iedereen gezegd had dat ik even een dagje geen bezoek wilde. Hem was ik natuurlijk vergeten. En terwijl ik het echt niet wilde, kon ik hem niet afwijzen.
'Mag ik binnen komen?' Vraagt hij vanuit de andere kant van mijn voordeur.
Zal ik hem binnenlaten? Kan ik het aan dat hij hier vandaag is? Waarom moest hij nou precies vandaag komen? Ik ken hem net en ik wil het niet verpesten, maar dit was echt mijn 'Ik ben zielig, laat me alleen'-dag.
'Beter van niet. Mijn verstandskiezen zijn vanochtend getrokken en ik zie eruit als een halve Oempa Loempa. En ik kan er echt niet tegen om verzorgd te worden door anderen. Ik wil vandaag gewoon alleen in bed liggen, vla en soep eten en me heel zielig voelen. Dus het komt even niet zo uit. Sorry.'
Weer hoor ik hem grinniken.
'Mooi. Want ik ben ontzettend slecht in mensen verzorgen.'
Stilte.
'Mag ik in ieder geval bij je in bed komen liggen en de film mee kijken? Ik beloof dat ik je niet zal verzorgen en dat ik je alles zelf laat doen.'
'Dat en dat je me niet uit lacht of belachelijk maakt om hoe ik eruit zie.'
'Beloofd.'
Nog even twijfel ik.
'Oké dan....' Besluit ik uiteindelijk. Ik weet ook niet waarom. Dit was zo niet het plan, maar ik wil ook geen nee zeggen.
Ongemakkelijk sleep ik mezelf uit bed en waggel naar de deur. Met mijn hand op de knop blijf ik nog even staan. Ga ik dit echt doen? Ach ja, wat heb ik ook te verliezen? Hij is er nou toch.
Ik trek de deur open en glimlach harder dan mijn wang aan kan. Hij staat al klaar met zijn mobiel en maakt een foto zodra hij me kan zien.
'Sorry, die laatste belofte was een leugen. Je ziet er belachelijk uit. Ik kon het niet laten.'
Hij laat me de foto zien die hij net gemaakt heeft. Ik zie eruit als een halve Oempa Loempa met een scheve, totaal niet oprechte glimlach. Door zijn triomfantelijke grijns schiet ik in de lach en voor ik het weet staan we allebei te huilen van het lachen.
'Au, au, lachen doet zo'n pijn.' Weet ik tussendoor uit te brengen.
Hij gooit zijn schoenen uit, nestelt zich in mijn bed en zet mijn film aan.
'Ga je nog iets te drinken voor me inschenken, of wat?'

You Might Also Like

2 reacties

  1. .....en pas tegen het einde van het verhaal -zal vast aan mijn havo niveautje liggen- besef ik dat het fictie is....... Zo jammer dit haha

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hahahaha dat is dus of niet goed uitgelegd, of gewoon heel goed geschreven ;)

      Verwijderen