Zou jij je leven veranderen als je de kans had?

juli 17, 2015


Het is 17 juli 2015. Vorig jaar was heel Nederland in rouw, omdat de MH17 was neergestort.
Weet jij nog waar je was toen de Twin Towers instortten? Schijnbaar weet iedereen nog heel goed waar ie was. Ik heb daar de laatste tijd heel veel gesprekken over gehad.
Ik weet het niet meer. Ik was te jong en te klein en ik had niet door hoe groot deze ramp was voor de wereld.
Ik weet nog wel waar ik vorig jaar was. Ik lag in bed en ik struinde heel Facebook af. Stalkte de mensen die getagd waren door anderen, die schijnbaar in het vliegtuig zaten. Ik stalk altijd als er iemand dood is gegaan. Schijnbaar wil ik weten wat voor mens dat was. En dit keer stalkte ik de slachtoffers van MH17. En terwijl vervolgens de rest van het land het nieuws nauwlettend in de gaten hield, wendde ik het af. Ik wilde er geen aandacht meer aan besteden. Het is gebeurd, het is heel erg, nu gaan we weer door met leven. Wij zijn er immers nog, geniet.
Ik schaam me nu een beetje voor mij reactie toen. Ik heb me er echt niet in verdiept en deed net alsof het me niks deed. Alsof het mij niet uit maakte dat de wereld voor andere mensen ingestort was. Om later natuurlijk zelf compleet in te storten, toen ik 'verplicht' naar de herdenking moest kijken en een paar minuten stil moest zijn. Dat is denk ik de reden waarom ik het zo afgehouden heb. Het doet me zoveel. Ik ben altijd aan het huilen, omdat ik het zo erg vind voor anderen. Ik kan niet gewoon kijken naar andermans verdriet, ik huil om andermans verdriet. Ik stort in om andermans verdriet. En dat wil ik gewoon niet altijd.
De afgelopen week heeft mijn moeder veel documentaires over de nabestaanden van MH17 gekeken. Soms pikte ik een stukje op. Over hoe een jongeman alles verloren is. Zijn hele familie zat in het vliegtuig. Of hoe een heel gezin weggerukt is uit een klein dorp, een gemeenschap. Ik vind die documentaires heel interessant, maar ik kan er niet 'gewoon' naar kijken. Zodra ik een stem hoor breken, schiet ik vol. Ik huil mee met hun verdriet. En hoe vaak ik ook in mijn hoofd herhaal: 'Dit gaat niet om jou, dit gaat niet om jou, jij hebt hier niets mee te maken, dit is niet jouw verdriet,' toch kan ik het niet aan. Ik huil mee met andermans verdriet.


Ik heb nogal veel tijd gehad om heel erg veel aflevering Grey's Anatomy te kijken (bijna 5 seizoenen in 1,5 week. I'm proud of it). Een aflevering die ik heel leuk vind is een van de eerste afleveringen van seizoen 7. Dan komt er een ander 'tv-programma' filmen in het ziekenhuis. Vlak daarvoor is er een grote schietpartij geweest in het ziekenhuis, er zijn mensen overleden en bijna overleden en het programma interviewt de artsen hoe het ze nu vergaat. Hoe heeft de schietpartij je veranderd? De meesten zeggen dat ze dankbaarder zijn en meer doen voor hun patiënten. Er is altijd een weg, je kan altijd meer doen dan je denkt. En ja, ik weet dat het allemaal bedacht is. Het is een tv-serie. Het is niet echt, maar het zet mij aan het denken.
Want ook in de documentaire hoorde ik dat nabestaanden van de MH17 slachtoffers hun leven helemaal omgooien. Ze zijn iemand verloren en realiseren zich dan pas hoe kort het leven is. En dat ze dankbaar moeten zijn en met hun leven moeten doen wat ze altijd willen doen.
Ik vind mezelf een dankbaar mens. Ik oog vaak niet zo, want ik zeur veel (te veel) en ik doe alsof ik elk levend wezen op deze planeet haat, maar eigenlijk ben ik best dankbaar. Ik geniet van wat ik doe en ik geef niet zo snel op. Ik zie het leven positief in. Als er iets ergs gebeurd, probeer ik er het beste van te maken en zo snel mogelijk weer door te gaan. Ik blijf niet hangen in mijn eigen problemen, maar los ze liever op.
En als er iets zou gebeuren dat mijn leven zou veranderen, als ik een dierbaar iemand te vroeg zou verliezen, als ik betrokken zou zijn bij een schietpartij, als ik ongeneeslijk ziek zou worden verklaard, zou ik denk ik niets veranderen aan mijn leven. Ik zou geen wereldreis gaan maken, ik zou mijn bucketlist niet af strepen. Ik ben nu gelukkig, gelukkiger kon ik bijna niet zijn. En ik zou niks veranderen.
Ik ben wel eens voor gek verklaard: 'misschien moet je een echt vak leren...' 'Ga je echt studeren voor iets waar geen werk in te vinden is?' 'En wat ga je dan nou doen als je afgestudeerd bent?' Ik weet dat ik een risico loop door dit vak te kiezen. Ik weet dat het moeilijk is om werk te vinden en om werk te houden voor de rest van je leven. Er is een kans dat ik later geen werk zal vinden in het vakgebied waar ik in gestudeerd heb. Maar ik zou niks anders willen doen nu. Ik ben nu gelukkig en over later denk ik later wel na. Wie weet is er wel geen later.
Zou jij je leven veranderen als je de kans had? Denk je nu al: 'ik zou eigenlijk veel liever...'? Ga het doen. Waarom zou je niet met je leven doen, wat je het allerliefste doet? Waarom settle je voor iets dat minder is dan dat? Ik interpreteer YOLO niet als ik 'je mag alle gekke en gevaarlijke dingen doen, want je leeft toch maar 1 keer'. YOLO is voor mij 'je leeft maar 1 keer dus leef het leven wat jij het allerliefste wil leven'. Neem die kans, waag de stap, doe wat je wilt, droom, geloof in jezelf, geloof dat jij alles kan wat je wilt. Hoe groot is de kans dat ik later in New York in een penthouse woon met een lieve vriend en een carrière op Broadway? Niet zo groot. Ga ik er alles aan doen om het toch voor elkaar te krijgen? Oh ja zeker. Waarom? Omdat ik niet wil settelen voor iets anders dan wat ik het allerliefste wil. Ik wil dankbaar zijn en ik wil alles uit het leven halen. Ik wil gelukkig zijn. En ik wil mijn leven niet moeten veranderen als ik iets heftigs mee maak. Ik wil het al doen.
Ik word morgen 21 en ik heb echt nog niet alles gedaan wat ik ooit wil doen. Maar ik ben gelukkig en ik ben dankbaar. En ik geniet!

You Might Also Like

2 reacties

  1. Mooi stuk Britt! Ik vind dat je helemaal gelijk hebt en dat je nú al je leven veranderd, in plaats van pas op het moment dat je iets heftigs meemaakt. Ik vind dat een mooie manier van naar het leven kijken. Lekker je droom achterna gaan, en laat die mensen die zeggen dat je een vak moet leren maar lekker praten. Als jij hier gelukkig van wordt dan moet je dat zéker doen!

    BeantwoordenVerwijderen