Als je dromen je niet doodsbang maken, zijn ze niet groot genoeg.

augustus 30, 2015


Met steeds een andere musical in mijn oren fiets ik naar werk/school/de stad/de plek waar ik moet zijn. Uitgebreid playback ik mee met de rol die ik op dat moment 'speel'. Ik heb al helemaal bedacht hoe ik, als stage, gecast word voor Parade die in het Circustheater gaat spelen. En hoe ik dan eigenlijk als Swing aangenomen was, maar uiteindelijk bij de premiere de rol van Lucille moet overnemen van Celinde Schoenmaker die ziek is geworden. En hoe ik daarna in de tourende productie van Bombshell de rol van Marilyn Monroe speel. Dat is geen echte productie, maar in mijn hoofd heb ik helemaal tot in de puntjes bedacht hoe elk nummer er uit moet zien op het toneel en wat voor kostuums ik dan aan heb.
In een ander scenario ben ik stagiaire in Bare van het M-Lab en mag ik de rol van Ivy spelen. Of maakt Ramaekers Entertainment een remake van Lelies en/of Love Story en heb ik de hoofdrol.
En in mijn wildste fantasie ben ik gecast voor de rol van Elphaba in de film van Wicked toen ik vorig jaar in New York was. Ik heb alles achtergelaten en ben naar New York verhuisd, om samen met Emma Watson en Zac Efron die film te gaan maken. Niet veel later ontmoet ik Robert Pattinson en we wonen samen in onze prachtige studio in New York, terwijl ik in de Broadwayversie van Elisabeth en daarna in Frozen de Musical speel.
Mensen staren me aan terwijl ik beltend zonder geluid langs fiets, maar zij snappen niet hoe belangrijk het is dat ik deze noot perfect zing.... Dit is het moment waar ik me voor het eerst voorstel aan het publiek!
Aangekomen op de plek van bestemming gaan het nummer en mijn dagdromen op pauze. Op de terugweg gaat het weer verder, maar nu weer even door met het echte leven. Dat echte leven waar ik al op de helft van mijn studie zit, terwijl ik nog lang niet klaar ben voor het grote publiek. Dit jaar moet ik audities gaan doen voor stages, maar ben ik daar wel goed genoeg voor? Ga ik mezelf niet compleet voor schut zetten, omdat ik denk dat ik het kan en eigenlijk verschrikkelijk ben? Wie zegt mij wat ik waard ben?
Natuurlijk ga ik die audities wel doen. En stiekem droom ik nog steeds dat het bij mijn eerste auditie gelijk raak is, maar ik weet eigenlijk zelf ook wel dat er nog veel afwijzingen zullen komen voor ik misschien een keer slaag. En dat ik nog harder moet werken en nog beter moet worden voor ik een kans wil maken. Dat harder werken houd helaas in dat ik honderd saaie toonladders op een dag moet zingen en elke keer opnieuw en opnieuw en opnieuw die noot moet proberen en soms makkelijkere nummers moet kiezen die ik eigenlijk heel saai vind. Het betekent dat ik nog duizend keer moet falen en mezelf steeds moet aanhoren hoe ik iets nog niet kan zingen voordat ik misschien de kans krijg om 1 van de nummers die ik altijd luister zo goed te kunnen zingen als ik ze in mijn hoofd hoor. En hoewel dat niet echt motiverend is, weet ik dat ik toch wel door gaan. Want de dagdromen zijn er, en ze zijn te hysterisch voor woorden, maar ik kom er niet vanaf en ik zal niet rusten tot ik ze waargemaakt heb.
Dus fiets ik met mijn mond open over straat en boeit het me niet hoe mensen naar me staren. In die 20 minuutjes op de fiets ben ik even wie ik ooit droom te worden. Ik ben nou eenmaal een dromer en dat zal ik altijd blijven. En als je dromen je niet doodsbang maken, zijn ze niet groot genoeg.

You Might Also Like

2 reacties

  1. Je bent hoe dan ook goed genoeg! Pak ze, kanjer. :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ahh lief dankjewel! Fijn dat mensen zo'n vertrouwen hebben in mij! Thanks!

      Verwijderen