Het raakt me.

september 03, 2015

Ik heb het lang 'ontweken' op mijn blog, het vluchteling-probleem (als ik het zo mag noemen). Mensen gingen volgens mij denken dat het mij niks doet, omdat ik er niks over plaats. Dus bij deze, het doet me wat. Het doet me heel veel. Ik ben een hyper-emotioneel persoon en ik zou kunnen janken als ik zo'n foto zie (ik hoop dat iedereen snapt welke foto). Het raakt me en het zet me aan het denken. Ik negeer dit nieuws niet, ik sluit me er niet voor af, het doet me iets.
Iedereen heeft het erover, daarom wilde ik het niet per se ook op mijn blog alweer bespreken. Ik heb altijd een mening, nu ook, maar ik hoef dat niet altijd te delen. Maar nu typ ik dit toch.
Geïntrigeerd zitten mijn huisgenoot en ik naar RTL Late Night te kijken. Na DE foto van vanmorgen, wordt er nu een heftige discussie gevoerd bij Humberto Tan aan tafel.
En dan komt toch de vraag: wat kunnen we doen? WAT kunnen we doen? We kunnen geld inzamelen. Een benefiet-concert organiseren moet niet zo moeilijk zijn. Een klein theater kan ik makkelijk regelen, misschien gaat er zelfs wel een groot theater om. Muzikanten is ook niet zo moeilijk om aan te komen. Op die manier geld inzamelen moet niet heel moeilijk zijn. We moeten er wat tijd voor inleveren en we hebben het al zo druk, maar ik wil nu even niet aan mezelf denken. Maar dan? Dan is er geld.... Wat moeten we daar mee? Die mensen hebben geld, het zijn hoogopgeleide mensen. Ze zouden zoveel over hebben voor een vliegticket, ze zouden duizenden euro's betalen, maar ze mogen niet. Dus geld is niet het probleem.
Het probleem is dat niemand iets doet. De regering doet niets, de EU doet niets. Die mensen worden niet opgevangen. Er wordt alleen gezorgd dat die mensen uit het water gevist worden en niet Europa binnen komen. Er worden geen soldaten gestuurd, of sanitair. Niemand zorgt voor vrede, niemand doet iets aan de oorlog, niemand zorgt dat mensen niet hoeven te vluchten.
Ik wil zoveel doen. Iedereen wil zoveel doen, want mensen zijn geraakt. Maar wat kunnen we doen? Kunnen WIJ iets doen, of moeten we dat aan anderen overlaten?
Om echt daar heen te gaan en te helpen zou natuurlijk het beste zijn, maar om nou helemaal mijn eigen leven op te geven vind ik wel weer heel heftig. Maar ik besef me wel weer hoe gelukkig ik wel niet mag zijn. Ik mag naar school, kan kiezen hoe ik daar kom, mag lessen volgen van dure docenten, in ieder lokaal staat één vleugel of piano of meerdere, ik kan honderden pagina's printen voor 5 cent per printje, ik kan meerdere keren per dag naar het toilet, de school kan tot 10 uur open zijn waardoor ik van 9 (am) tot half 10 (pm) les kan volgen. Ik heb niks om over te klagen. Ik heb eten, ik heb een bed en een dak boven mijn hoofd, ik ben veilig en ik ben gelukkig. Mijn leven is zo goed.
Ik weet nog niet wat ik kan doen aan al het verdriet van anderen, maar ik kan in elk geval extra genieten van mij geluk en mezelf iedere dag gelukkig prijzen dat ik daar niet zit. Ik kan me bewust zijn van in wat voor wereld ik leef en hoe bijzonder het is dat ik het leven kan leven wat ik nu leef. We hebben zo'n geluk en we beseffen het ons zo weinig.
Ik weet nog niet wat ik kan doen, maar ik zal me bij elk project aanschuiven. Maar het raakt me en het houdt me bezig. Dus laten we het alsjeblieft niet negeren.

You Might Also Like

0 reacties